All Chapters of Yakap sa Magdamag : Chapter 91 - Chapter 100

466 Chapters

CHAPTER 91: Gising na siya

"Kumusta na siya?" tanong ko kay Elizza, pilit na pinapakalma ang sarili habang nakatitig sa mahina at halos walang kulay na mukha ni Chantal."Kulang lang siya sa sugar, pero okay na siya. Bumaba na rin ang lagnat niya," sagot ni Elizza habang maingat na nag-iinject ng gamot sa dextrose. Nakakunot ang noo niya, tanda ng pag-aalala. "Napaimbestigahan mo na ba ito?"Napabuntong-hininga ako. "Hinahanap pa ang CCTV footage. Nawala raw kasi iyon, pero may paraan naman para ma-retrieve."Saglit siyang natahimik, saka muling nagsalita. "Sino kayang walanghiyang gumawa nito kay Chantal? Kapag nalaman ito ni Lolo, siguradong magagalit iyon."Napailing ako. "Huwag mo na munang banggitin sa kanya," mahinahon kong sabi. "Hayaan mo munang maayos ko ang lahat bago pa ito lumaki."Tumingin siya sa akin, tila may gustong itanong na mas mabigat. "Sa palagay mo ba… delikado ang buhay niya?"Sandali akong napaisip. Ayokong magbigay ng kasiguraduhan na hindi ko kayang panindigan, pero ayokong dagdagan a

CHAPTER 92: Galit ba siya?

"Chantal!"Bahagya akong nataranta nang makita kong nakadilat na ang kanyang mga mata. Halos mapatalon ako sa gulat, saka agad na napasigaw."Elizza! Gising na si Chantal!"Mula sa labas ng silid, narinig ko ang mabilis na yabag. Ilang segundo lang ang lumipas, bumukas ang pinto at nagmamadaling pumasok si Elizza, bahagyang hinihingal."Nasaan—" hindi na niya natapos ang tanong nang makita niyang nakatingin na si Chantal.Agad siyang lumapit sa kama at sinimulang suriin ang kalagayan nito. Maingat niyang tiningnan ang mga mata ni Chantal, saka pinakinggan ang tibok ng dibdib nito gamit ang stethoscope. Isa-isa niyang hinawakan ang mga kamay at paa, tinitiyak na normal ang reaksyon.Tahimik lang akong nakatayo sa gilid, hindi malaman kung saan ilalagay ang sarili. Hindi ko maipaliwanag ang kaba at saya na magkahalong bumabalot sa akin.Ilang sandali pa, ngumiti si Elizza at napabuntong-hininga."Okay na siya," sabi niya. "Kailangan niya lang munang magpahinga ng isang linggo para tuluy

CHAPTER 93: Patawad

Nakaupo si Chantal sa kama nang gabing iyon. Tahimik siya—sobrang tahimik na parang ang bawat segundo ay may bigat na dumadagundong sa pagitan namin. Hindi siya umiimik, ngunit hindi ko kailangang makarinig ng salita para malaman kung gaano kasama ang loob niya.Ramdam ko iyon.At mas masakit—alam kong tama siya.Kasalanan ko ang lahat.Sinabi na iyon ni Elizza, pero hindi ko na kailangan pang marinig mula sa iba. Ako mismo ang huhusga sa sarili ko. Ako mismo ang magpaparusa.Kaya narito ako ngayon.May dalang pagkain.May dalang bulaklak.May dalang pag-asang baka… kahit kaunti… mapatawad niya ako.Dahan-dahan akong lumapit sa kanya. Parang bawat hakbang ko ay may kasamang takot—takot na baka tuluyan na niya akong itulak palayo."Para sa’yo…" mahina kong sabi habang iniabot ang bouquet.Daisy at sunflower.Paborito niya.Ilang beses ko iyong inalala habang nasa tindahan ako. Ilang beses kong sinigurado na iyon nga ang tama. Kasi kahit sa maliit na paraan, gusto kong ipakita na kilala

CHAPTER 94: Asarin ng konti si Jeremiah

Napatingin ako kay Jeremiah sa huli niyang sinabi.“Mahal kita…”Parang umalingawngaw iyon sa buong silid—paulit-ulit—hanggang sa hindi ko na alam kung totoo ba ang narinig ko o gawa-gawa lang ng isip kong pagod na sa kakaisip.Totoo ba iyon?Mahal niya ako?Pero bakit… paano?Ang bilis naman.Napako ang tingin ko sa kanya, tila sinusuyod ko ang bawat detalye ng kanyang mukha—ang paggalaw ng kanyang panga, ang bahagyang panginginig ng kanyang labi, ang lalim ng kanyang mga mata na parang may kinikimkim na hindi masabi.Hinahanap ko ang kasinungalingan.Hinahanap ko ang kahit maliit na senyales na hindi siya totoo.Yung tipong biglang iwas ng tingin. Yung pilit na pagngiti. Yung awkward na pause.Pero ang nakita ko…Sakit.At pagsisisi.At iyon ang mas nakakalito.Paanong mamahalin ng isang kagaya niya ang katulad ko?Hindi ako perpekto.Hindi na ako ‘yung tipo ng babaeng ipinagmamalaki. Hindi na ako ‘yung tipo ng babaeng ipapakilala sa pamilya na may proud na ngiti. Hindi na ako inose

CHAPTER 95: Sorry, Mahal

At ang walanghiyang ito…Aalis nga.Nanlaki ang mga mata ko habang nakatingin sa likod niyang papalayo. Akala ko magmamakaawa pa siya. Akala ko pipigilan niya ako. Akala ko ipaglalaban niya.Pero hindi.Tumalikod siya.At naglakad patungo sa pinto.Hindi maaari.Bigla akong napahawak sa baso ng tubig sa gilid ng kama. Hindi ko na pinag-isipan pa. Sa sobrang inis at pagkainis sa lalaking iyon, buong lakas ko iyong ibinato sa kanya.“Hoy!”Pero huli na.Bago pa man niya mahawakan ang doorknob, tumama na sa likod niya ang tubig mula sa baso.Napahinto siya.Nanigas.Dahan-dahan siyang lumingon, una sa basang damit niya, saka itinaas ang tingin patungo sa akin.At doon ko nakita ang gulat sa mukha niya.Halos manginig ako sa inis.“Sige!” sigaw ko, kahit pa nanginginig ang boses ko. “Lumabas ka na!”Pakiramdam ko sasabog ang dibdib ko.“Huwag na huwag kang babalik dito!”Napahugot ako ng malalim na hininga bago ko ibinuhos ang huli kong bala.“Ididivorce na talaga kita!”Tumahimik ang buo

CHAPTER 96: Kulitan

“Hoooy! Anong nangyayari rito?!”Biglang bumukas ang pinto at nagmamadaling pumasok si Elizza, halatang hinahabol ang hininga. Bahagyang nag-echo ang boses niya sa loob ng silid, dahilan upang maputol ang kung anumang binabalak ni Jeremiah.Napaatras siya sa gulat, ako naman ay natigilan, sabay bahagyang napahiya. Ramdam ko pa ang init sa aking pisngi, lalo na’t nahuli kami sa isang hindi inaasahang sitwasyon.Hindi man lang nagmadaling lumayo si Jeremiah. Sa halip, nagsalita siya nang hindi man lang nililingon ang kapatid.“Bakit ka basta pumapasok nang hindi kumakatok?” malamig niyang sabi, tila walang pakialam sa eksena.“Anong basta pumapasok?” mataray na sagot ni Elizza, habang nakapamaywang. “Jeremiah, pasyente ko si Chantal. Narinig ko siyang sumisigaw, kaya natural lang na mag-panic ako. Malay ko bang may ahas palang nanunuklaw sa kanya?”Napairap ako sa sinabi niya, pero hindi ko napigilang mapangiti. May kakaibang paraan talaga si Elizza sa pagsasalita—direkta, minsan masaki

CHAPTER 97: Guwapo ang asawa ni Chantal

Excited na akong pumasok sa opisina.Isang linggo rin akong nawala roon, at kahit papaano, nami-miss ko ang routine ko—ang ingay ng mga empleyado, ang amoy ng kape sa umaga, at ang pakiramdam na muli akong bumabalik sa normal na buhay.Maaga akong umalis ng bahay, gaya ng nakagawian. Tahimik pa ang paligid, at ang hangin sa umaga ay may bahid ng lamig. Habang nagmamaneho ako ng aking sasakyan, hindi ko maiwasang mapangiti.Pakiramdam ko… maayos na ulit ang lahat.Ngunit hindi ko inaasahan na sa araw ding iyon, may makikita akong eksenang bahagyang sisira sa magandang simula ng umaga ko.Sa isang intersection, napansin ko ang pamilyar na sasakyan sa unahan.Si Jeremiah.Bahagya akong napabagal ng takbo, sapat lang para hindi ako mapansin. Hindi ko alam kung bakit, pero may kakaibang kutob ang gumapang sa dibdib ko.At hindi nga ako nagkamali.May isang babaeng pumara sa sasakyan niya.Naka-corporate attire siya—maayos ang ayos, elegante ang tindig, at halatang pinaghandaan ang araw na

CHAPTER 98: Ang Plano ni Lucille

“Wow… at pumasok na rin sa wakas! Mukhang nangayayat ka ah… ano ’yan? Kakabembang?” matinis na boses iyon ni Geraldine.Wow ha. Good morning din sa’yo.Hindi na ako lumingon agad. Baka kasi mapatulan ko. At kapag pinatulan ko, baka hindi lang salita ang masabi ko—baka pati stapler maibato ko.“Hayaan mo na,” sabat ni Winona na parang kontrabida sa teleserye. “Mateterminate na ’yan. Bawal ang nag-a-AWOL, hindi ba?”Ah. So ganito pala ako kamahal ng mga officemates ko. Pagbalik mo, termination agad ang welcome.Slow clap sana ako, kaso baka ma-misinterpret na proud ako sa kanila.Naglakad silang dalawa papunta sa cubicle nila na katapat lang ng pwesto ko. Ramdam ko pa rin ang aura nilang parang usok ng tambutso—nakakasakal.Inilapag ko ang aking bag sa mesa. Naupo na ako sa aking magandang upuan, na may massage option."Ano na namang ginawa ko sa inyo?" madilim ang aking mukha na tanong sa kanila.'Lord, give me patience. Kasi kung strength ibibigay mo, baka masapak ko sila.' Inner me.

CHAPTER 99: Pikutin si Jeremiah

“Mag-uuwian na ah,” sabi ko, kunwari’y may halong pagtanggi ang boses ko. Bahagya pa akong napasimangot, tila ba nahihirapan sa biglaang utos—pero sa totoo lang, pinipigilan ko lang ang kumukulong inis sa dibdib ko.Nagkatinginan silang dalawa bago ngumisi. Isang ngising hindi mo mapagkakamalang inosente.“Hindi naman kasi puwedeng sabihin ‘yan sa mga investors,” sagot ni Winona, sabay kibit-balikat. “Kailangan maiserve ‘yan lahat by 6 PM. Mag-overtime ka na lang.”Ang tono niya—parang may utang na loob pa ako.Huminga ako nang malalim, pinipilit panatilihin ang kalmadong anyo. Ngunit sa loob-loob ko, parang may apoy na unti-unting lumalakas.Ano bang akala ng mga impaktang ‘to? Papayag akong basta na lang mapahamak? Na magpapagamit ako sa plano nilang hindi ko man lang alam kung saan hahantong?Oh no.No way.Never.Over my dead, flawless—at medyo puyat—na katawan.Napailing ako sa sarili ko. Mukha na akong dramatic sa isip ko, pero wala akong pakialam.Kung laro ang gusto nila… edi

CHAPTER 100: SPG- Makasalanang Birhen

Sa buong buhay ko, ngayon lang ako nahawakan ng isang lalaki sa ganitong paraan. Pinangalagaan ko ang aking sarili at nanatiling tapat dahil sa isang pangako: ang ibigay ang lahat ng ito kay Jeremiah lamang. Dahil siya ang una, alam ko sa puso ko na dapat niyang panagutan ang bawat sandaling ito. Hindi maaaring matapos ang gabing ito na parang wala lang, dahil ang itinatangi kong dangal ay sa kanya ko lang ipinagkakatiwala.Habang nararamdaman ko ang init ng kanyang katawan, tila nawala ang lahat ng takot ko. Nang simulan niyang halikan ang aking leeg, isang kakaibang kiliti at sarap ang gumapang sa aking buong pagkatao. Hindi ko mapigilang mapahingal nang malalim. Lalo pang tumindi ang sensasyon nang maramdaman ko ang kanyang mga kamay na humahawak at nagmamasahe sa aking dibdib."Ooooh..." Isang mahinang ungol ang lumabas sa aking mga labi. Hindi ko na ito mapigilan.Napakasarap sa pakiramdam, lalo na’t nahaluan pa ng epekto ng alak na may libido na aking nainom. Pakiramdam ko ay um

...

8 9 10 11 12

...

SCAN CODE TO READ ON APP