Lahat ng Kabanata ng Yakap sa Magdamag : Kabanata 81 - Kabanata 90

Iniabot sa akin ni Lolo George ang isang kahong gawa sa kahoy. Agad kong napansin ang kakaibang disenyo nito—mga ukit na tila may kwento, bawat guhit ay parang may pinanggalingang panahon. Mukha itong antigong-antigo, pero lalo itong gumaganda habang tinititigan.Kasunod noon, iniabot din niya sa akin ang isang maliit na susi. Lumang-luma na rin, may bahid ng kalawang ngunit halatang matibay pa rin.“Kapag niloko ka ng apo ko,” seryoso niyang sabi, habang nakatingin diretso sa mga mata ko, “pumunta ka lang sa akin. Ako mismo ang bubugbog sa kanya.”Hindi ko napigilang mapangiti. May kakaibang init sa paraan ng pananalita niya—parang biro, pero may halong paninindigan.“Grabe naman po kayo, Lolo,” natatawa kong sagot, pero sa loob ko, may konting kilig. Hindi ko inaasahan na ganoon niya ako kadaling tatanggapin.Ilang oras na rin kaming nagkukwentuhan noon. Kung anu-ano na ang napag-usapan namin—mula sa kabataan niya, hanggang sa mga kalokohan daw ni Jeremiah noon. At sa kalagitnaan ng

POV: JeremiahHawak ko ang baso ng whisky, dahan-dahang pinapaikot ang laman nito habang nakasandal ako sa sofa ng VIP floor. Mula rito, kitang-kita ko ang buong ibaba—isang magulong mundo ng mga taong naghahanap ng aliw.May mga nagsasayawan sa gitna, tila ba wala nang pakialam sa paligid. May mga nakasandal sa bar counter, abala sa pag-inom at pakikipagkwentuhan. May mga bagong magkakilala—nakangiti, nagkakapalagayan ng loob sa loob lamang ng ilang minuto.At meron ding mga lumalabas nang magkaakbay… parang matagal nang magkakilala kahit kakakilala lang.Ang iba naman, sumasakay sa elevator. Diretsong paakyat sa mga hotel rooms sa itaas.Napailing ako.Nakakabaliw ang lugar na ‘to.Pakiramdam ko… isa akong tsismosong nag-oobserba, iniisip kung ano ang mga kwento sa likod ng bawat ngiti, bawat hawak, bawat tingin.“Ang lalim ng iniisip mo ah.”Naputol ang pag-iisip ko nang may tumapik sa balikat ko. Umupo si Kim sa tabi ko, kasabay ng pagkuha niya ng sariling baso.Hindi ko siya tin

POV:ChantalHalos manginig ang buong katawan ko sa galit. Hindi ko alam kung maiiyak ba ako o sisigaw. Paulit-ulit na tumatakbo sa isip ko ang mga salitang binitiwan niya—mga salitang parang kutsilyong paulit-ulit na tumataga sa pagkatao ko.“Maaari mo akong sampalin, ipahiya…” nanginginig ang boses ko pero pilit kong pinatatag, “pero hindi ako papayag na yurakan mo ang pagkatao ko!”Tinitigan ko siya nang diretso. Hindi na ako natatakot.“Tinatanong mo ako kung bakit ako narito?” napatawa ako nang mapait. “Ikaw? Bakit ka narito, ha?!”Hindi siya agad nakasagot.“Basta ka na lang umalis ng bahay, sasabihin mo lang may kikitain ka. Pero ano? Nandito ka sa club!” diin ko sa bawat salita. “Ako, kasama ko ang kaibigan ko. Hindi ako nag-eentertain ng lalaki dahil alam kong married na ako!”Huminga ako nang malalim, pero parang hindi sapat.“Anong karapatan mong bastusin ako?” nangingilid na ang luha ko. “Nagkamali ba akong pumayag sa gusto mo? Ipinaparamdam mo ba sa akin kung sino ang may

POV: JansenMalala na talaga ang ginagawa ni Chantal.Habang nakatayo ako sa gilid ng hospital bed, hindi ko maiwasang magdilim ang paningin ko sa nakikita. Nanginginig ang mga daliri ko, hindi ko alam kung dahil ba iyon sa galit o sa kaba.Paano niya nagawang bungiin ang ngipin at baliin ang ilong ni Veronica?Anong klaseng pag-iisip meron ang babaeng iyon? Kriminal na ba talaga siya ngayon?Huminga ako nang malalim, pilit kinokontrol ang sarili habang pinagmamasdan ang umiiyak na si Veronica. Nakaupo siya sa kama, may benda ang ilong, namamaga ang pisngi, at halatang hirap na hirap kahit sa simpleng pagsasalita. Bawat hikbi niya ay parang may humihila sa dibdib ko—hindi dahil mahal ko siya, kundi dahil hindi ko matanggap na may ganitong nangyari.Hindi pa siya naooperahan. Kailangan pa raw ng kumpletong laboratory tests bago maisagawa ang operasyon. Sa bawat segundo na lumilipas, para bang mas lumalala ang sitwasyon.Sinubukan kong tawagan si Chantal kanina, ngunit naka-off ang phon

POV: JeremiahMatapos niyang umalis kagabi sa bar, hindi ko na siya sinundan.Pinanood ko lang siyang umalis—matigas ang likod, mabilis ang hakbang, at walang kahit isang lingon pabalik. Para bang sanay na siyang iwan ako. Para bang wala lang ang lahat.Pero ako…Hindi ako sanay.Sa halip na habulin siya, pinili kong manatili. Nakipag-inuman ako sa mga kaibigan ko, pilit tinatawanan ang mga biro nila, pilit nagpapanggap na ayos lang ako. Isa, dalawa, tatlo—hanggang sa hindi ko na mabilang kung ilang baso ang naubos ko.Apat na oras ang lumipas bago ako umuwi.Pagdating ko sa bahay, napangiti pa ako.Nandoon ang sasakyan niya sa garahe.“Umuwi siya…” bulong ko sa sarili ko, may halong ginhawa.Pero pag-akyat ko sa silid—wala siya.Agad kong hinanap ang presensya niya. Ang pabango niya. Ang mga gamit niyang kalat sa kung saan-saan. Pero tahimik ang kwarto. Malinis. Walang bakas ng kahit anong pagbalik.Binuksan ko ang ilaw, parang umaasang lilitaw siya mula sa kung saan.“Chantal?” taw