บททั้งหมดของ Yakap sa Magdamag (SSPG R-18+): บทที่ 101 - บทที่ 110

Nanigas ako sa aking kinatatayuan nang makita ko ang ginawa ni Jeremiah. Katatapos lang ng mahabang meeting at kapa-paalis lang ng mga tao sa hall, pero tila may ibang plano siya. Sa isang mabilis na galaw, kinuha niya ang baso ng alak at nilagok iyon nang walang pag-aalinlangan.Nanlaki ang aking mga mata. Alam ko kung ano ang hinalo sa inuming iyon. "Anong ginagawa mo?" gulat kong tanong, habang mabilis na humahakbang palapit sa kanya. "May... may pampainit ang alak na 'yan, Jeremiah."Hindi siya sumagot nang maayos. Sa halip, naramdaman ko na lang ang malalaki at maiinit niyang palad na pumalibot sa aking baywang. Mula sa likod, niyakap niya ako nang mahigpit—iyong tipong walang puwang na natira sa pagitan ng aming mga katawan. Ipinatong niya ang kanyang baba sa aking leeg, at ang bawat salitang binitiwan niya ay may kasamang mainit na hininga na dumarampi sa aking tainga, dahilan upang kilabutan ako sa buong katawan."Nandiyan ka naman..." bulong niya, ang boses ay malalim at paos

May biglang humampas sa likod ko.Napaaray ako sa sobrang sakit. Pakiramdam ko, humiwalay ang kaluluwa ko sa katawan ko sa lakas ng tama. Nawalan ako ng balanse at muntik nang mapasubsob sa semento.Hindi ko namalayang naunahan na pala nila ako."Walanghiya ka!" galit na sigaw ni Winona. "Hanggang ngayon mahapdi pa rin yung paso sa balat ko! Ikaw naman ang papasuin ko, hayop ka!"Hindi pa ako nakakabawi nang sabay nilang hablutin ang buhok ko."Aaaah!" napangiwi ako sa sakit.Pakiramdam ko, mababalatan ang anit ko sa lakas ng pagkakasabunot nila."Papatayin ka namin!" sigaw ni Geraldine habang hinihila ang buhok ko. "Wala namang makakaalam na kami ang gumawa nito!"Pililit akong bumabawi, pero hirap akong makagalaw dahil sa sakit ng likod ko. Ramdam ko rin ang pagod ng buong araw na trabaho.Hinanda na nila ang kahoy na hawak ni Winona para muling ipalo sa akin.Pero bago pa iyon bumagsak—"Hoy! Anong ginagawa niyo?!"Isang matapang na boses ang biglang umalingawngaw sa parking lot.N

POV: JansenPalakad lakad ako sa loob ng study room ko habang mariing hinihila ang aking kurbata.Naiinis na ako.Ang bahay na ito, si Chantal ang bumili para sa pamilya ko. Halos lahat ng nandito, pera niya ang ginamit. Kaya paano niya nasisikmurang iwan ako nang ganoon na lang?At higit sa lahat…Sino ang kumuha sa kanya sa ospital?Hanggang ngayon, wala pa rin akong sagot.Parang may humaharang sa bawat galaw ko. Maliit lang naman ang mundong ginagalawan namin, pero ni anino niya, hindi ko makita.Ibig sabihin, may taong makapangyarihan na nagtatago sa kanya.At hindi ko gusto iyon.Humigpit ang hawak ko sa mesa.Hindi maaaring maagaw si Chantal sa akin.Akin siya.Matagal ko nang plano ang buhay namin. Kasal, negosyo, pamilya—lahat iyon kasama siya. Kaya bakit bigla na lang siyang nagbago?Simula nang mawala siya, sunod sunod na ring umatras ang investors sa kumpanya.Noong una, akala ko normal lang. Pero habang tumatagal, mas lalo kong naiintindihan kung gaano kalaki ang epekto n

POV: ChantalRamdam ko pa rin ang sakit ng likod ko dahil sa nangyari kagabi. Parang binugbog ang buong katawan ko. Kahit simpleng galaw lang, kumikirot agad ang likod ko. Mukhang kailangan ko talagang magpahinga.Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata. Medyo malabo pa ang aking paningin dahil bagong gising pa lamang ako. Nakatagilid pala ako habang nakayakap sa isang mainit at matigas na katawan. Nakapatong pa ang ulo ko sa kanyang braso.Ang isa niyang kamay ay mahigpit na nakayakap sa aking baywang, parang ayaw niya akong pakawalan.Unti-unti kong itinaas ang tingin ko. Ang makinis niyang baba agad ang bumungad sa akin. Mabango rin siya, iyong amoy na nakakapagpakalma ng pakiramdam.“Good morning, baby…” paos niyang bati habang nakapikit pa.Bigla akong nagulat.Napabangon sana ako, pero agad ding sumakit ang likod ko kaya napangiwi ako.“Aray…”Bahagya siyang dumilat at agad akong tiningnan.“Baby?” malambing niyang tawag.“Ma-mahal… bakit andito ka na?” naguguluhan kong tan

“Okay ka lang ba?” malambing niyang tanong sa akin.“Hm… okay naman ako. Buti na lang at maraming tumulong sa akin. Pinipilit nga akong isama noon ng nanay ni Jansen.”“Bakit daw?”“Ikakasal na raw kami next month.”Natawa siya nang marinig iyon. “Begamy na ’yon ah.”“Kaya nga eh. Bakit naman ako magpapakasal ulit kung may asawa na ako?” natatawa kong sabi habang pinipisil ang pisngi niya. “Ano kaya talagang habol nila sa akin?”“Hindi nila kayang patakbuhin ang kumpanya nang wala ka,” seryoso niyang sagot. “Maraming investors ang nagtitiwala sa’yo. Malamang, umalis na rin ’yong mga investor na ikaw ang nagpasok sa kumpanya. Kaya gusto ka nilang pabalikin kasi nahihirapan na sila ngayon. Posible ring bumabagsak na ang negosyo.”“Bumabagsak na?” bigla akong natahimik.Parang may kumurot sa puso ko nang marinig iyon. Ilang taon kong pinaghirapan ang kumpanyang iyon. Ilang gabi akong halos walang tulog para lang maging maayos ang lahat. Nagsimula ako sa halos wala, tapos ngayon… unti-unt