All Chapters of Yakap sa Magdamag : Chapter 111 - Chapter 120

"Uhhmm..." Isang mahaba at malalim na ungol ang kumawala sa aking mga labi. Parang tumigil ang mundo sa tagal ng aming pagdidikit, tila ba ayaw na naming pakawalan ang lasa ng isa’t isa. Ngunit nang maramdaman kong kinakapos na ako ng hangin, bahagya ko siyang itinulak sa dibdib. Pareho kaming humihingal, ang aming mga hininga ay nagsasabay sa tindi ng emosyong namamayani sa loob ng banyong iyon.Habang pilit kong ibinabalik ang wisyo ng aking paghinga, naramdaman ko ang kanyang mga kamay. Maingat ngunit may kasabikan niyang tinatanggal ang mga butones ng aking suot na polo. Bawat pagkalas ng tela sa aking balat ay nagdadala ng kakaibang kuryente. Hindi ako kumibo; hinayaan ko siyang gawin ang lahat ng nais niya dahil ang totoo, iyon din ang isinisigaw ng aking katawan.Napatigil siya sandali nang bumungad ang aking panloob. Isang mapaglarong ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi."Ang sikip naman yata ng suot mong bra... Nakakahinga pa ba ang mga ito riyan?" biro niya habang nakatiti

“IKUKUWENTO mo na ba sa akin ang lahat?” mahina kong tanong kay Jeremiah habang magkatabi kaming nakahiga sa kama, balot ng makapal na kumot ang aming mga katawan. Tahimik ang paligid, at tanging mahinang tunog lamang ng aircon ang maririnig sa buong silid. Ngunit kahit ganoon, tila mas malakas pa rin ang kabog ng dibdib ko.Kanina pa umiikot sa isip ko ang tanong na iyon.Hindi ko maipaliwanag, ngunit sa bawat titig niya sa akin, sa bawat haplos ng kanyang kamay, pakiramdam ko ay matagal na kaming magkakilala. Parang may bahagi ng buhay ko na matagal nang konektado sa kanya, kahit hindi ko maalala kung kailan nagsimula.Huminga siya nang malalim bago marahang hinaplos ang buhok ko. Nakatingin siya sa kisame habang tila binabalikan ang isang alaala.“Naaksidente ako sampung taon na ang nakakaraan,” mababa niyang saad.Napatingin ako sa kanya nang seryoso.“Yung sasakyang sinasakyan ko, tumaob sa gitna ng kalsada. Basag ang salamin, duguan ako, at hindi na makagalaw nang maayos.”Sagli

"Nakita nila tayo…” nag-aalala kong bulong habang napapahawak sa noo ko. Pakiramdam ko ay gusto ko nang matunaw sa sobrang hiya. “Paano ko naman ipapaliwanag ‘yon sa dalawang ‘yon?”“Baby…” muli akong niyakap ni Jeremiah mula sa likuran. Parang wala lang sa kanya ang nangyari. “Okay lang na malaman nila.”“Okay lang? Jeremiah, nakita nila tayong naglalambingan!”Mahina siyang natawa habang mas lalo akong kinukulong sa kanyang mga bisig.“Aminin mo man o hindi,” bulong niya sa aking tenga, “malalaman din naman nila eventually. Isa pa…” marahan niyang hinaplos ang braso ko, “mahal kita, mahal mo ako… nagmamahalan tayo. Wala naman tayong ginagawang masama.”Napabuntong-hininga ako.Bakit ba ganito si Jeremiah kapag kaming dalawa lang?Kapag nasa meeting, malamig siya, seryoso, at halos walang emosyon. Iyong tipong kahit simpleng ngiti, bihirang makita sa kanya. Kapag kaharap niya ang ibang tao, parang napakahirap niyang lapitan.Pero kapag ako lang kasama niya…Para siyang ibang tao.Mal

“Ang tagal mo naman…” bungad agad ni Jeremiah nang makapasok ako sa loob ng sasakyan.Napailing ako habang inaayos ang laylayan ng suot kong palda bago tuluyang umupo sa tabi niya.“Ang hirap kayang tumakas sa mga mata nila,” sagot ko habang napapabuntong-hininga. “Parang gusto na nilang malaman buong buhay ko.”Mahina siyang natawa.Ngunit bago ko pa tuluyang maayos ang pagkakaupo ko—Bigla niyang hinatak ang batok ko palapit sa kanya.At walang babala…Muli niyang siniil ang labi ko ng mainit na halik.Nanlaki agad ang mga mata ko habang napahawak sa dibdib niya.“Jeremiah—!”Ngunit tila lalo pa siyang natuwa sa reaksyon ko. Marahan niya akong binitawan habang nakangiti.“Para ‘yon sa reply mong ‘K’,” may pagtatampong sabi niya.Napakurap ako.“Ha?”“Napaka-cold mo kasi magreply.” Umakto pa siyang nasasaktan. “‘K’? ‘Yon lang?”Hindi ko napigilang matawa.“Nakakahiya kay Harisson…” pabulong kong sabi nang mapansin kong pilit na pinipigilan ng driver niya ang pagngiti.Ngunit parang w

“Ano?” nakangisi kong tanong habang nakahalukipkip sa harapan niya. “May pera ka ba?”Hindi agad siya nakasagot.Kitang-kita ko kung paano siya nilalamon ng kaba habang pilit pa ring pinananatili ang yabang sa mukha.“Oh…” kunwari’y nag-isip ako habang nakatingin sa ring. “Yung ten times the price nga pala ang pinili mo, ‘no?”Bahagya akong natawa.“Tsk… six hundred million?”Parang biglang natuyo ang lalamunan ni Veronica.“Shut up!” galit niyang sigaw habang nanginginig ang boses. “Imposibleng ganyan kamahal ang diamond na ‘yan!”Napangisi ako.“Yan…” mabagal kong sabi habang pumapalakpak. “Dito natin makikita kung sino talaga ang fake na mayaman… at kung sino ang mapagpanggap.”Unti-unti akong lumapit sa kanya.“So?” tinaasan ko siya ng kilay. “Kaya mo pa ba?”Namumutla siyang napaatras nang bahagya.“Sandali!” halos pasigaw niyang sabi. “Tatawagan ko lang ang… tatawagan ko ang boyfriend ko!”Napakunot-noo ako.“Boyfriend?”Bahagya siyang umayos ng tayo na parang nabuhayan ng loob.