บททั้งหมดของ Yakap sa Magdamag (SSPG R-18+): บทที่ 121 - บทที่ 130

POV: JansenNapahilamos ako sa mukha habang pilit pinapakalma ang sarili matapos kong marinig ang panibagong eskandalong ginawa ni Veronica. Wala na siyang ginawa kundi gumawa ng kaguluhan!Pakiramdam ko’y sasabog na ang ulo ko sa sobrang inis.Nakatayo siya ngayon sa harap ng mesa ko, tahimik ngunit halatang kinakabahan. Katabi niya si Mama na tila ba handang ipagtanggol siya kahit mali na ang ginagawa nito.“Hindi naman niya sinasadya ‘yon, isang diamond lang naman iyon,” depensa agad ni Mama habang inaayos ang mamahaling bag niya. “At isa pa, malas talaga ang Chantal na ‘yon. Simula nang makilala natin siya, puro gulo na lang ang dala!”Napapikit ako sandali.“Ma…” mariin kong sabi habang pinipigilang tumaas ang boses ko, “limampung milyon ang pinag-uusapan dito. Hindi limampung libo lang..”“So what?” taas-noo niyang sagot. “Kikitain pa naman ulit ang kumpanya ang halagang yan.”Hindi ako makapaniwala.“Limampung milyon… lang?” napatawa akong walang gana. “Ma, kung lagi niyong kak

POV: ChantalNakahiga pa rin ako sa malambot na kama habang nakatitig sa kisame.Ramdam ko pa ang pagod sa buo kong katawan matapos ang nangyari sa amin ni Jeremiah kagabi.Hindi niya talaga ako tinigilan.Halos madaling-araw na kami nakatulog dahil sa sobrang kulit at lambing niya. Hanggang ngayon nga, parang nararamdaman ko pa rin ang init ng mga halik niya sa balat ko.Napapikit ako habang bahagyang napapangiti.Grabe talaga ang lalaking iyon.Tila ba wala siyang kapaguran kapag ako ang kaharap niya.Mataas na ang sikat ng araw sa labas. Bahagyang sumisilip ang ginintuang liwanag mula sa pagitan ng puting kurtina, dahilan para mas maging payapa ang buong silid.Tahimik.Mainit.At punong-puno ng alaala naming dalawa.Napalingon ako sa tabi ko.Wala na si Jeremiah.Naalala ko tuloy ang marahan niyang paghalik sa noo ko kaninang madaling-araw bago siya umalis.“Matulog ka pa,” paos niyang bulong habang hinahaplos ang buhok ko. “Huwag ka nang pumasok ngayon.”Kahit antok na antok ako

“Mukhang malaking isda ang nabingwit mo,” nakangising sabi niya habang matalim akong sinusuri mula ulo hanggang paa. “Kaya naman pala ang lakas ng loob mong gumastos at bigla ka na lang nawala. May sugar daddy ka na pala.”Kaagad ko siyang pinukol ng masamang tingin. Kung nakakamatay lang ang tingin, kanina pa siguro siya bumagsak sa malamig na sahig ng banyo.“Ooops… sekreto ba ‘yon?” dagdag pa niya sabay pekeng takip sa bibig, kunwaring nagulat sa sinabi.Humugot ako ng malalim na hininga upang pigilan ang sarili kong sampalin siya. Mabuti na lamang at walang ibang tao sa loob ng banyo. Tahimik ang paligid maliban sa mahinang tunog ng gripo at ingay ng air freshener na paulit-ulit na bumubuga ng pabango sa hangin.“Kung wala kang masabing mabuti tungkol sa kapwa mo, mas mabuti pang manahimik ka na lang,” madiin kong sagot habang pinipigilan ang inis na kumukulo sa dibdib ko. "Manahimik ka na lang, o kaya izipper mo ang bunganga mo."Ngunit imbes na tumigil, lalo pa siyang ngumisi. P

“Saan ka galing?” agad na tanong ni Elizza nang makita niya akong papalapit.“Nagbanyo lang ako,” sagot ko habang inaayos ang buhok ko. “Tapos na ba kayo?”“Oo,” nakangiti niyang sabi. “Nagpunta rin kasi sa banyo si Lolo. Hintayin na lang natin siya rito. Gusto raw niyang kumain ng steak.”“Ah…” bahagya akong tumango. “Saan? Dito lang ba sa mall o sa labas pa?”“Dito na lang daw,” sagot niya, ngunit maya-maya’y napatingin siya sa likuran ko. Bahagyang kumunot ang noo niya. “Galit ba sa’yo ang babaeng iyon?”Napalingon ako.At tulad ng inaasahan ko, nakatayo pa rin si Veronica sa di-kalayuan habang masama ang tingin sa akin. Halatang hindi pa rin siya makamove on sa sagutan namin kanina.Napairap na lang ako.“Ah, siya ba?” walang gana kong sabi bago muling bumaling kay Elizza. “Hayaan mo na ‘yon. Talagang masama lang ugali niyan.”“Kilala mo siya?” tanong niya habang pasimpleng sumusulyap muli kay Veronica.“Hmmm…” kunwari’y nag-isip pa ako. “Oo. Bagong girlfriend ng ex ko.”“Aah…” Ba

“ANG GANDA mo…”Iyon agad ang bungad ni Jeremiah pagkapasok pa lang niya sa aming hotel suite.Sa ibaba ng hotel idaraos ang engrandeng gala, at abala pa ang mga stylist sa huling pag-aayos ng aking buhok at damit. Ngunit nang marinig ko ang sinabi niya, tila biglang naging mahina ang lahat ng ingay sa paligid.Napangiti ako.Sanay na ako sa mga papuri niya, ngunit iba ang titig niya ngayon.Punong-puno iyon ng paghanga.Parang sa mga mata niya, ako lang ang tanging babae sa mundong iyon.At sa totoo lang, iyon ang lalong nagpapabilis ng tibok ng puso ko.“Bagay ba sa akin?” mahina kong tanong habang inaayos ng stylist ang laylayan ng suot kong gown.Hindi agad siya sumagot.Sa halip, titig na titig lang siya sa akin na para bang hindi makapaniwalang kaharap niya ako.Pagkatapos ay bahagya siyang ngumiti.“Lumabas muna kayo,” mahinahon niyang utos sa mga taong naroon. Subalit ang kanyang mga mata, ay nanatiling nakatuon sa akin.Nagkatinginan muna ang mga stylist bago isa-isang lumaba