บททั้งหมดของ Yakap sa Magdamag : บทที่ 131 - บทที่ 140

“NAIMBESTIGAHAN ba ang aksidenteng nangyari sa inyo?” maya-maya’y narinig kong tanong ni Jeremiah habang dahan-dahan niya akong inalalayan pababa ng sasakyan.Bahagya akong natigilan.Muli na namang bumalik sa isip ko ang gabing pilit kong kinakalimutan—ang duguang sasakyan, ang malamig na katawan ng aking mga magulang, at ang mapait na katotohanang ako lang ang naiwan.“Hmmm… hindi ko na iyon nagawa,” mahina kong sagot habang nakakapit sa kanyang braso. “Naging abala ako sa pagbabayad ng utang na loob sa kanila.”Napatingin si Jeremiah sa akin, tila sinusubukang basahin ang laman ng isip ko.Sa hindi kalayuan ay tanaw ko na ang matatayog na pintuan ng engrandeng hall. Sunod-sunod na dumarating ang mga kilalang personalidad sa mundo ng negosyo. Kumukutitap ang mga ilaw ng camera, kasabay ng mahihinang bulungan ng mga taong naroroon.Ngunit sa kabila ng marangyang gabing iyon, nanlalamig ang aking mga palad.Dahil alam kong sa loob ng hall na iyon… naghihintay ang mga taong kailangan

“Chantal!” gulat na gulat na saad ni Jansen sa binitawan kong salita.Bahagya akong ngumiti bago pasimpleng kumindat sa ilang taong nakapaligid sa amin—mga taong matagal nang nakakakilala sa akin at alam kung paano ako maglaro sa mundong ito. Agad nilang naunawaan na hindi totoo ang sinabi ko tungkol kay Lolo George.May ilan pang napahagikgik habang dahan-dahang umatras, wari bang ayaw madamay sa tensiyong namamagitan sa amin.Ganito ang kalakaran sa mundo ng mayayaman—punô ng plastikan, patagong patutsada, at larong kailangang sabayan ng utak. At iyon ang bagay na hindi pa rin kayang sabayan ni Jansen.Masyado siyang abala noon sa negosyo at sa pagpapakasasa sa pera. Akala niya, sapat nang may milyon siya upang makapasok sa mataas na lipunan. Ngunit hindi pa niya tunay na nakikilala ang mga tunay na haligi ng industriya—ang mga big-shot investors at mga makapangyarihang pamilyang kayang magpabagsak ng negosyo sa isang iglap.Kaya naman, wala siyang ideya kung sino talaga si Lolo Geo

“Sinong nanakit sa kanya?”Pagkatapos akong maitayo ni Jeremiah, malamig niyang tanong habang mahigpit pa ring nakahawak sa bewang ko.Tumigas ang anyo niya.Ang dating mahinahon niyang mukha ay napalitan ng malamig na ekspresyong kayang magpatikom ng bibig ng kahit sino.“Bakit? Sino ka ba?” mayabang na sagot ni Jansen bago muli niya akong tangkaing hawakan.Ngunit mabilis na kumilos si Jeremiah.“’Wag mo siyang hahawakan.”Sa isang mariing tabig, naitulak niya palayo ang kamay ni Jansen.Bahagyang napaatras si Jansen, halatang hindi inasahang may lalaking haharang sa kanya.“Kilala mo ba ang babaeng ’yan?” singit ni Veronica habang mapanuri si Jeremiah na tinitingnan mula ulo hanggang paa. “Nakikita mo ba ’yung nasa monitor? Sugar daddy niya ’yon.”Nakangisi siyang tumuro sa malaking screen sa harapan.“Kumapit ang babaeng ’yan sa matandang lalaki para mabuhay nang marangya,” patuloy niya. “Wala nang natitirang hiya. Pinalayas namin siya sa kumpanya dahil mahilig siyang magpalipat-li

Nagkagulo sa loob ng bulwagan matapos lumabas sa malaking LED screen ang mga video na matagal nilang itinago.Parang isang bombang sabay-sabay sumabog ang katahimikan ng gabing iyon.Napuno ng bulungan at gulat na reaksyon ang buong venue.Ang ilang bisita ay napatayo sa kani-kanilang upuan habang ang iba nama’y hindi makapaniwalang nakatitig lamang sa screen. Paulit-ulit na nagpe-play ang video—malinaw na malinaw ang mukha nina Veronica, Jansen, at maging ng kanilang mga magulang.At kitang-kita rin kung paano nila ako pinagplanuhan ng masama. Kung paano nila ako niloko, at kung paano nila ako sinaktan. Ang huling video ang pinaka highlights dahil naroon ang pananakit ni Veronica sa akin.Napaupo si Veronica sa malamig na sahig habang nanginginig ang buo niyang katawan.Namumutla siya.Parang nawalan ng dugo ang kanyang mukha habang nangingilid ang mga luha sa kanyang mga mata."Hindi... hindi..." mahinang ungol niya habang mariing umiiling. "Hindi maaari... hindi ito dapat mangyari

“Magandang gabi po, Señor George!”Sabay-sabay na bumati ang mga naroroon nang tuluyan nang makapasok sa gitna ng bulwagan ang matandang lalaki. Ang kanyang presensiya ay mabigat, dala sa bawat hakbang ang katatagan.Halos lahat ng negosyanteng naroon ay bahagyang yumuko bilang paggalang.May ilan pang nagmamadaling inayos ang kanilang mga postura at pananamit, tila ba natatakot na magkamali sa harapan niya.Ngunit si Señor George?Nanatili lamang siyang kalmado. Na tila normal na pagpasok lang iyonh sa isang tahanan.May bahagyang ngiti sa kanyang labi habang dahan-dahan niyang sinusuri ang paligid.“Anong meron?” tanong niya habang tila naaaliw sa tensyon ng lugar. “Mukhang may na-miss akong magandang palabas ah.”May kung anong bigat sa presensya niya.Hindi siya kailangang sumigaw o magpakitang-gilas para maramdaman ng lahat ang kanyang kapangyarihan.At higit sa lahat—halatang sanay siyang igalang.Hindi niya muna kami nilingon ni Jeremiah.Sa halip, dire-diretso siyang naglakad