All Chapters of หยกโลหิตพลิกชะตา: Chapter 171 - Chapter 180

“ซีซี! ต่อไปนี้เราขอห้ามเจ้าดื่มสุราอีก” นี่คือคำพูดทิ้งท้ายก่อนที่หยางเฟิ่งเจี๋ยจะออกไปจากห้วงมิติพิเศษของหยกโลหิต เมิ่งเถียนซีบิดเบ้ปากด้วยความรู้สึกไม่พอใจ เพราะสุดท้ายแล้วนางก็ยังต้องดื่มยาต้มที่มีรสชาติย่ำแย่อยู่ดี แต่นางก็รู้สึกดีขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นเขายินยอมดื่มยาเหมือนกับนางทั้งๆ ที่เขาไม่มีความจำเป็นจะต้องดื่มยาต้มแล้ว…การได้มีโอกาสใช้ชีวิตอยู่จนมาถึงปีนี้ถึงสองรอบ หยางเฟิ่งเจี๋ยรู้สึกราวกับว่าตนเองเป็นเพียงเด็กหนุ่มที่ไร้เดียงสาแอบทำเรื่องที่ไม่เหมาะสมร่วมกับสหายวัยเยาว์แล้วจะต้องพยายามหาวิธีกลบเกลื่อนความผิดของตนเองจากสายตาของผู้อื่น ปกติเขาเคยทำความผิดมามากโดยที่ไม่ต้องพยายามกลบเกลื่อนความผิดของตนเองแบบนี้ ทว่านี่เป็นครั้งแรกที่เขากังวลใจว่าผู้อื่นจะรู้เรื่องที่เขาและนางได้ทำร่วมกัน เพราะเขากลัวว่านางจะเสื่อมเสียชื่อเสียงและถูกผู้อื่นกล่าวประณามความรู้สึกกังวลใจแบบนี้ของหยางเฟิ่งเจี๋ยก็ไม่ได้ย่ำแย่มากเกินไปนัก เพราะถึงแม้ว่าเขาจะทำความผิดต่อนางก็จริง แต่ถ้าจะนับไปแล้วนางต่างหากที่เป็นผู้เริ่มก่อน เขาไม่ยากจะโยนความผิดนี้ให้แก่นางเพราะว่าเรื่องที่เกิดขึ้นนี้เขาก็ทำตามใจต

วันนี้เมิ่งเถียนซีวุ่นวายอยู่กับเรื่องที่ต้องจัดเตรียมสำหรับงานมงคลของตนเอง มีสิ่งของหลายอย่างและชนิดอาหารที่นางต้องเลือกเพื่อจะนำมาจัดเลี้ยงคนที่มาร่วมงานแต่งของนางและหยางเฟิ่งเจี๋ย โชคยังดีที่มีเมิ่งซูเหวินมาคอยช่วยนางในการคัดเลือกสิ่งของและชนิดอาหารอีกแรง นางจึงไม่ได้ลำบากในการตัดสินใจเลือกชนิดอาหารและสิ่งของตกแต่งสักเท่าไหร่นัก“ซูเอ๋อร์…เจ้าอย่าได้คิดน้อยใจ ในวันงานมงคลของเจ้าแม่ก็จะจัดเตรียมงานให้ยิ่งใหญ่ไม่แพ้งานมงคลของน้องสาวของเจ้าอย่างแน่นอน” สวีเยี่ยนหลันพูดรับรองกับเมิ่งซูเหวินด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและจริงจังเนื่องจากนางรู้สึกเป็นห่วงกลัวว่าบุตรสาวที่ตนเองเลี้ยงดูมาอาจจะเกิดความรู้สึกน้อยใจได้“ท่านแม่…งานมงคลของข้าไม่จำเป็นจะต้องจัดงานอย่างยิ่งใหญ่เหมือนกับงานมงคลของน้องสี่หรอกเจ้าค่ะ ข้าไม่ได้กำลังพูดประชดประชันนะเจ้าคะ แต่ข้ารู้ฐานะของตัวเองดี งานมงคลของบุตรสาวอนุจะนำไปสู้กับบุตรสาวสายตรงที่ถือกำเนิดมาจากภรรยาเอกได้อย่างไร อีกอย่างน้องสี่จะต้องแต่งงานเข้าไปเป็นพระชายาเอกของซานอ๋อง งานมงคลจึงต้องจัดอย่างยิ่งใหญ่อลังการเพื่อเป็นการเชิดชูเกียรติของซานอ๋อง ส่วนงานมงคลของข้าที

เมื่อออกมาด้านนอกห้วงมิติพิเศษของหยกโลหิต หยางเฟิ่งเจี๋ยค้นพบว่าในกระโจมที่เขาพักยังเป็นเวลากลางคืนอยู่ เขาจึงรีบหันไปมองหานาฬิกาน้ำที่เขาเพิ่งจะสั่งคนไปหาซื้อมาแล้วต้องถอนหายใจ เพราะเขาใช้เวลาอยู่กับเมิ่งเถียนซีนานเกือบจะเป็นเวลาหนึ่งคืนได้ แต่ด้านนอกเพิ่งจะผ่านไปแค่สองชั่วยามกว่าๆ เท่านั้นหยางเฟิ่งเจี๋ยแอบอมยิ้มและคิดในใจว่ามิน่าเล่านางจึงฝึกฝนพลังปราณจนรุดหน้าเลื่อนขั้นได้อย่างรวดเร็วแบบนั้น เป็นเพราะเวลาด้านในห้วงมิติพิเศษของหยกโลหิตมีให้ใช้อย่างเหลือเฟือนี่เองในเมื่อนอนหลับพักผ่อนมาอย่างเต็มอิ่มแล้ว หยางเฟิ่งเจี๋ยจึงไม่ได้ล้มตัวนอนต่อ เขาหยิบยาสมุนไพรที่เพิ่งขอมาจากเมิ่งเถียนซีนำออกมาแล้วเดินออกจากกระโจมของตนเองเพื่อมุ่งหน้าไปที่กระโจมของหนานเป่ยอ๋องด้วยแววตาชั่วร้ายเมิ่งเถียนซีชื่นชอบความรักที่บริสุทธิ์ของหลินเจียวฝางแต่หยางเฟิ่งเจี๋ยไม่ชอบและเขาก็รู้สึกไม่พอใจที่นางชื่นชมคนอื่นมากกว่าเขาอีกด้วย ต่อให้คนผู้นั้นจะเป็นสตรีก็ตาม อีกอย่างเขาชื่นชอบคู่รักที่มีความรักเดียวใจเดียวต่อกัน ดังนั้นเขาจึงกลัวว่าในอนาคตข้างหน้าเมื่อมีคนรอบข้างมาพยายามบีบคั้น นางอาจจะยอมให้เขารับพระชายารอง

หยางเฟิ่งเจี๋ยได้ไปยืนต้อนรับเมิ่งอันหวายและผู้ที่ติดตามเขามาด้วยเป็นจำนวนมากในช่วงเย็นของวันต่อมา การเดินทางมาของเมิ่งอันหวายในครั้งนี้ยังมีใต้เท้าหลัวติดตามมาด้วย พวกเขาพูดคุยกันว่าจะแยกกองทัพใหญ่ให้กลับไปทำหน้าที่ของแต่ละกองทัพหลังจากที่รวมตัวกันไปร่วมงานเลี้ยงฉลองชัยชนะที่ฮ่องเต้หยางตี๋ทรงมีพระประสงค์จะจัดขึ้น แต่มีการเปลี่ยนแผนว่างานเลี้ยงฉลองชัยชนะและการมอบรางวัลจะจัดขึ้นที่เมืองเหลียงแทนการจัดงานเลี้ยงฉลองในเมืองหลวงเมืองเหลียงอยู่ในความดูแลของอี้อ๋อง ดังนั้นงานเลี้ยงฉลองชัยชนะในครั้งนี้อี้อ๋องจึงเป็นผู้รับผิดชอบในการจัดงาน หลังจากที่มีข่าวลือเสียหายของอี้อ๋องแพร่กระจายไปทั่วแคว้น อี้อ๋องจึงต้องรับคุณหนูห้าฉินเซี่ยอวี้เข้าจวนแต่ก็ไม่ได้มอบตำแหน่งพระชายารองให้แก่ฉินเซี่ยอวี้ ในยามนี้ฉินเซี่ยอวี้จึงมีฐานะเป็นเพียงอนุของอี้อ๋องเท่านั้น การทูลขอจัดงานเลี้ยงชัยชนะให้แก่กองทัพใหญ่ที่เมืองเหลียง อี้อ๋องทรงพยายามลงทุนลงแรงไปเป็นอย่างมาก เพราะอี้อ๋องคาดหวังว่าจะใช้งานเลี้ยงในครั้งนี้กอบกู้ชื่อเสียงที่ดีงามคืนกลับมางานเลี้ยงที่เป็นดั่งเผือกร้อนแบบนี้หยางเฟิ่งเจี๋ยไม่คิดจะรับอยู่แล้ว ดั

หยางเฟิ่งเจี๋ยเดินทางเข้าวังหลวงเพื่อไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้หยางตี๋ผู้เป็นพระบิดาของเขาที่พระตำหนักหยางกวง เพื่อรายงานเรื่องการทำสงครามกับแคว้นเทียนหนานที่ชายแดนทางเหนือ การสู้รบในครั้งนี้กองทัพเทียนหนานเสียหายอย่างหนัก แคว้นเทียนหนานจึงเป็นฝ่ายขอยอมแพ้และยินยอมยกดินแดนจำนวนสามเมืองมอบให้แก่แคว้นจื่อหยวนในฐานะผู้พ่ายแพ้สงคราม แต่ทว่าแคว้นเทียนหนานย่อมจะไม่ยินยอมเสียดินแดนแบบไร้ผลประโยชน์ใดๆ ดังนั้นอีกไม่นานแคว้นเทียนหนานจะต้องส่งราชทูตมาเจรจาเพื่อขอแบ่งผลประโยชน์จากดินแดนที่เคยเป็นของพวกเขาอย่างแน่นอนฮ่องเต้หยางตี๋ทรงตรัสถามเรื่องการทำสงครามกับแคว้นเทียนหนานอย่างละเอียด และยังทรงซักถามเรื่องการหายตัวไปของลี่อ๋องกับหยางเฟิ่งเจี๋ยอีกด้วย หยางเฟิ่งเจี๋ยมีท่าทางลังเลเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยทูลเรื่องที่เกิดขึ้นตามความเป็นจริงบางส่วนและยังกล่าวคำโกหกเป็นบางส่วนเพื่อช่วยให้คำพูดของเขาฟังดูน่าเชื่อถือมากขึ้น“เสด็จพ่อพ่ะย่ะค่ะ เรื่องที่ลูกถูกมือสังหารของแคว้นเทียนหนานลอบโจมตีบนเนินเขาเสวี่ยผิงนั้นเสด็จพ่อคงจะทรงทราบแล้วว่ามีคนของแคว้นจื่อหยวนร่วมมืออยู่ด้วย”“ใช่ เรารู้แล้วว่าคุณชายรองตระกูลจ้าวและคนใน