บททั้งหมดของ หยกโลหิตพลิกชะตา: บทที่ 151 - บทที่ 160

เมิ่งอันหวายกำลังยืนศึกษาเส้นทางบนแผนที่เพื่อจะเลือกเส้นทางมุ่งหน้าไปชายแดนเหนือ เขาพูดคุยปรึกษาเรื่องเส้นทางที่คาดว่าองค์ชายรองลี่อ๋องหยางเฟยหรงน่าจะใช้เดินทางกลับเมืองหลวงกับคนสนิททั้งสองคนของเขาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดจริงจังอยู่ที่โรงพักม้า เมื่อเมิ่งเถียนซีเดินมาถึงที่นี่ เขาก็รีบสั่งให้บุตรสาวคำนับทักทายลูกน้องคนสนิททั้งสองคนของเขาในทันที“ซีเอ๋อร์…ลูกจำได้หรือไม่ คนผู้นี้คือเมิ่งถิงและคนผู้นี้คือเมิ่งฮ่าว เจ้ารีบคำนับทักทายท่านอาทั้งสองคนของเจ้าเสียเถิด เพราะพวกเขาสองคนจะเดินทางไปเสี่ยงภัยกับพวกเราสองคนพ่อลูกด้วย”“หลานคำนับทักทายท่านอาทั้งสองคนเจ้าค่ะ ท่านพ่อเจ้าคะ ลูกย่อมจะจดจำท่านอาเมิ่งฮ่าวและท่านอาเมิ่งถิงได้อยู่แล้ว เพราะไม่กี่วันก่อนลูกเพิ่งไปที่ค่ายทหารพร้อมกับพี่ใหญ่และพี่รองจึงได้พบกับท่านอาทั้งสองท่านแล้วเจ้าค่ะ”“ใช่แล้ว…วันนั้นพวกข้าน้อยกลัวว่าคุณหนูสี่จะไม่เข้าใจเกี่ยกับกฏในการประลองฝีมือของกองทัพตระกูลเมิ่ง พวกข้าน้อยจึงได้พูดคุยกับคุณหนูสี่อยู่นานพักใหญ่ และยังเอ่ยวิจารณ์ฝีมือของทหารแต่ละคนให้คุณหนูสี่ฟังอย่างละเอียด จนกระทั่งคุณหนูสี่เดินไปท้าแข่งกับคุณชายรองที่ลา

เมื่อหยางเฟิ่งเจี๋ยเดินทางมาถึงต้นไม้ใหญ่ซึ่งเป็นสถานที่พักริมทางของผู้คน กลิ่นคาวเลือดก็ลอยคลุ้งมาแต่ไกล เขาไม่ได้สนใจอะไรรีบควบม้าไปดูสถานที่เกิดเหตุในทันทีร่างคนสวมชุดดำนอนสิ้นใจอยู่บนทุ่งหญ้าและลามเข้าไปถึงใต้ต้นไม้ใหญ่ประมาณยี่สิบกว่าคน เขากวาดสายตาอย่างรวดเร็วเพื่อมองหาคนที่รอดชีวิต แต่ศพทุกร่างล้วนปราศจากศีรษะ ดังนั้นไม่ต้องเสียเวลาค้นหาเขาก็รู้แล้วว่าน่าจะไม่มีใครเหลือรอดณ.ที่แห่งนี้“ท่านอ๋องมีรอยม้าประมาณห้าถึงหกตัวเดินทางมาหยุดอยู่ที่นี่ แล้วจึงวิ่งย้อนกลับไปทางเก่า พวกเราควรจะตามคนเหล่านั้นไปดีหรือไม่” กังตู๋ตรวจสอบร่องรอยของกีบเท้าม้าแล้วจึงเดินย้อนกลับมารายงานผู้เป็นนาย“ไม่ต้องหรอก ทุกอย่างจบสิ้นไปแล้ว”หยางเฟิ่งเจี๋ยเอ่ยตอบกังตู๋ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ในขณะที่เขากำลังยืนมองร่างของคนผู้หนึ่งที่เสียชีวิตในท่านอนคว่ำอยู่ตรงบริเวณโคนต้นไม้ขนาดใหญ่ ถึงแม้ร่างนั้นจะไร้ศีรษะแต่จากปริมาณร่างของคนที่ตายล้อมรอบร่างนั้น และจากเนื้อผ้าที่มีเส้นด้ายสีเงินสอดแทรกอยู่จนสะท้อนเงาเข้ามาในดวงตาของเขาบ่งบอกให้เขารู้ว่าร่างนี้น่าจะเป็นหยางเฟยหรงผู้เป็นพี่รองของเขาผู้นั้นในชีวิตที่เคยจบสิ้

เมิ่งเถียนซีมองเห็นร่างสูงของหยางเฟิ่งเจี๋ยที่ยืนโดดเด่นอยู่กลางห้องโถงภายในถ้ำ ใบหน้างดงามของนางพลันปรากฏรอยยิ้มแห่งความยินดีขึ้นมาในทันที และรีบเอ่ยทักทายเขาด้วยน้ำเสียงดีใจอย่างปิดไม่มิด“ท่านอ๋อง ในที่สุดท่านก็เข้ามาในนี้เสียที…” เมิ่งเถียนซียังไม่ทันจะพูดจนจบประโยค ร่างสูงของหยางเฟิ่งเจี๋ยก็เดินมาหานางและจัดการดึงร่างบอบบางของนางมาเข้าสู่อ้อมกอดของเขาอย่างรวดเร็ว“ซีซี!” หยางเฟิ่งเจี๋ยเอ่ยเรียกชื่อนางเสียงเบาและกอดร่างบางเอาไว้แนบอก“เพคะ?” เมิ่งเถียนซีส่งเสียงตอบและยืนนิ่งอยู่ในอ้อมแขนที่แข็งแรงของเขา ใบหน้าของนางแนบอยู่ตรงแผงอกกว้างที่อุ่นร้อนของเขา ทำให้นางได้ยินเสียงหัวใจของเขาที่เต้นระรัวท่ามกลางความเงียบ บรรยากาศรอบตัวของคนทั้งคู่มีทั้งความรู้สึกห่วงใย ความรู้สึกอบอุ่นและอ่อนหวานคละเคล้าไปด้วยกันเมิ่งเถียนซียินยอมปล่อยให้เขาได้สวมกอดร่างบอบบางที่แสนหอมกรุ่นของนางโดยไม่ได้ดิ้นรนหลบหนี เป็นเพราะนางไม่ได้รู้สึกรังเกียจต่อสัมผัสที่แสนจาบจ้วงของเขา และที่สำคัญนางกลัวว่าตนเองจะไปทำให้บาดแผลที่ใกล้จะหายดีแล้ว ตรงบริเวณหน้าอกและแผ่นหลังข้างซ้ายของเขาเกิดอาการบาดเจ็บซ้ำอีกครั้ง“เร

การที่ได้มีเวลาอยู่ด้วยกันพูดคุยทำความเข้าใจกันมากขึ้น ยิ่งทำให้ความรู้สึกของคนทั้งสองใกล้ชิดกันอย่างแน่นแฟ้น ยิ่งหยางเฟิ่งเจี๋ยไม่คิดจะฉวยโอกาสในยามที่คนทั้งคู่อยู่กันตามลำพัง ก็ยิ่งทำให้เมิ่งเถียนซีรู้สึกไว้วางใจเขามากกว่าเดิมอย่างไม่รู้ตัว นางมีเรื่องอะไรที่อยู่ในใจจึงพูดให้เขาฟังแทบทั้งหมดถึงแม้ว่าเวลาในห้วงมิติจะมีมากกว่าเวลาที่อยู่ด้านนอกมิติ แต่หยางเฟิ่งเจี๋ยก็ไม่อาจจะหายตัวมานานเกินไป สุดท้ายเมิ่งเถียนซีจึงบังคับให้เขานอนหลับพักผ่อนอยู่ด้านในห้วงมิติพิเศษก่อนจะเป็นฝ่ายปลุกเขาให้กลับออกไปด้านนอกเพื่อกลับไปนอนพักผ่อนต่อ คนด้านนอกห้วงมิติพิเศษจะได้ไม่รู้สึกว่าซานอ๋องได้หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ส่วนตัวนางก็ออกมานอนต่อด้านนอกเช่นกันก่อนจะออกมาจากห้วงมิติพิเศษเมิ่งเถียนซีอดที่จะเอ่ยกำชับกับหยางเฟิ่งเจี๋ยอีกหนึ่งประโยคไม่ได้ว่า “ด้านในห้วงมิติพิเศษแห่งนี้ท่านอ๋องสามารถนำสิ่งของเข้ามาเก็บเอาไว้ด้านในได้ แต่อย่าได้เอามาเยอะเกินไปเพราะมันจะรก ห้องปรุงยามียาสมุนไพรล้ำค่าที่ข้าปรุงเอาไว้แล้ว ท่านอ๋องสามารถหยิบไปใช้ได้เลย ห้องเก็บตำราและห้องเก็บอาวุธท่านอ๋องสามารถเข้าไปใช้ได้ แต่ต้นสมุนไพ

เมื่อกินอาหารเย็นเสร็จแล้ว ทุกคนนั่งพูดคุยกันเพิ่มเติมอีกเล็กน้อย เมิ่งเถียนซีจึงขอตัวเดินกลับไปพักผ่อนที่เรือนรับอรุณของตนเอง เหล่าสาวใช้คนสนิทของนางล้วนแต่มารอต้อนรับนางอยู่ที่เรือนหลักนานแล้ว ดังนั้นในยามที่นางเดินกลับเรือนรับอรุณจึงมีสาวใช้จำนวนมากเดิมตามมาทางด้านหลังของนางเป็นพรวน“คุณหนูบ่าวสั่งให้คนเตรียมน้ำเอาไว้ให้คุณหนูอาบแล้วเจ้าค่ะ”“คุณหนูบ่าวได้จัดเตรียมอาหารมื้อดึกใส่กล่องเอาไว้แล้วเจ้าค่ะ ยังมีขนมฝูหรงที่คุณหนูชอบมากด้วยนะเจ้าคะ”“ไฉ่เสียนกับไฉ่เฉินพวกเจ้าช่างรู้ใจข้าเสียเหลือเกิน ในช่วงสองวันที่ผ่านมานี้เมื่อไม่มีพวกเจ้าคอยช่วยปรนนิบัติ ทำให้ข้ารู้สึกไม่เคยชินอยู่เล็กน้อย พวกเจ้าทำให้ข้าเสพย์ติดความสบายเสียแล้ว”เมิ่งเถียนซีพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนเบา แต่เรื่องที่นางพูดล้วนเป็นความจริง ในชีวิตเก่าที่นางอยู่ในสำนักชิงเสวียน ทุกอย่างล้วนทำด้วยตนเองไม่ได้รู้สึกว่ายากลำบากอะไร แต่ในช่วงสองวันที่ผ่านมานางแอบคิดถึงการปรนนิบัติอย่างเอาใจใส่จากสาวใช้ทั้งสองคนนี้อยู่หลายครั้งคำพูดของผู้เป็นเจ้านายทำให้ไฉ่เสียนและไฉ่เฉินรู้สึกภาคภูมิใจเป็นอย่างยิ่ง ไฉ่เสียนรีบพูดกับเมิ่งเถียนซีด้วย