บททั้งหมดของ หยกโลหิตพลิกชะตา: บทที่ 141 - บทที่ 150

ยาที่หยางเฟิ่งเจี๋ยดื่มทำให้เขารู้สึกง่วงนอนเป็นอย่างมาก ดังนั้นหลังจากที่เขาฝืนพูดคุยกับเมิ่งเถียนซีอยู่นานครู่ใหญ่ เมื่อเขาได้ดื่มโจ๊กอุ่นๆ ลงท้องไปแล้วเขาพลันรู้สึกโล่งสบายไปทั้งตัว เขาเอ่ยถามเรื่องที่สงสัยกับนางอีกสองสามเรื่องแล้วจึงยอมปล่อยให้ตนเองได้นอนหลับพักผ่อนอยู่บนเตียงนุ่มที่มีกลิ่นกายของนางกรุ่นกำจายอยู่จางๆก่อนจะหลับตานอนหยางเฟิ่งเจี๋ยคิดไปว่าเมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง นางคงจะออกไปจากห้วงมิติแห่งนี้ไปพักผ่อนแล้ว แต่ทว่าเขาคาดเดาผิดไปเพราะนางตั้งใจว่าจะอยู่เฝ้าเขาจนกว่าเขาจะตื่นรอจนคนป่วยหลับสนิทไปแล้ว เมิ่งเถียนซีจึงรีบออกไปจากห้วงมิติอีกครั้ง เพื่อไปค้นหาหนังสัตว์ที่มีขนหนานุ่มนำมาปูพื้นตรงด้านข้างเตียง และนางยังแอบไปขโมยเสบียงอาหารที่เป็นของสดของแห้งอีกหลายอย่างมาจากโรงครัวหลักตระกูลเมิ่ง เพื่อนำไปเก็บไว้ที่ด้านในห้วงมิติพิเศษเพื่อเตรียมเอาไว้ทำอาหารบำรุงร่างกายให้คนป่วย ก่อนที่นางจะรีบกลับมานั่งเฝ้าคนป่วยอยู่ตรงหน้าเตียงนอนอีกครั้งหยางเฟิ่งเจี๋ยนอนหลับยาวไปถึงหนึ่งวันหนึ่งคืน เมื่อเขาตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็พบว่าเมิ่งเถียนซีอยู่ในสภาพอิดโรยนางนั่งหลับคอพับอยู่ด้านข้างเตีย

สามวันต่อมาในห้วงมิติพิเศษอาการบาดเจ็บของหยางเฟิ่งเจี๋ยเริ่มดีขึ้นมาก จนเขาสามารถเดินไปห้องน้ำเพื่อทำธุระส่วนตัวโดยที่ไม่ต้องให้เมิ่งเถียนซีคอยช่วยเหลืออยู่ด้านข้างได้แล้วเมื่อกินอาหารเช้าและดื่มยาเสร็จเรียบร้อยดีแล้ว หยางเฟิ่งเจี๋ยมีท่าทางลังเลเล็กน้อยแล้วพูดขึ้นว่า “ซีซี…วันนี้ควรจะเป็นวันเกิดของเจ้า…”“ไม่ใช่เพคะ” เมิ่งเถียนซีเอ่ยตอบ เมื่อเห็นท่าทางนิ่งขึงของอีกฝ่ายนางจึงพูดอธิบายเพิ่มเติมว่า “ถ้าออกไปด้านนอกในยามนี้น่าจะเป็นยามดึกของวันที่หก อีกหลายชั่วยามกว่าจะเป็นช่วงเช้าของวันที่เจ็ด อีกสองวันถึงจะเป็นวันที่เก้าวันเกิดของหม่อมฉันเพคะ”“…” หยางเฟิ่งเจี๋ยนิ่งอึ้งไปเล็กน้อย เพราะเขายังไม่ชินกับห้วงเวลาที่แตกต่างกันของพื้นที่ด้านในห้วงมิติพิเศษกับห้วงเวลาด้านนอก แต่ทว่าความสะดวกสบาย ความสงบเงียบในห้วงมิติพิเศษทำให้เขาแทบจะลืมเรื่องราวในความเป็นจริงไปแล้ว“รอให้เวลาที่นี่ผ่านไปอีกสักหนึ่งวัน หม่อมฉันจะต้องทิ้งให้ท่านอ๋องอยู่ที่นี่ตามลำพังสักพักนะเพคะ เพราะหม่อมฉันจะต้องออกไปรอฟังข่าวของท่านพ่อและพี่รองของหม่อมฉันเพคะ ในยามนี้ไม่รู้ว่าพี่ใหญ่ได้พบกับท่านพ่อและพี่รองแล้วหรือยัง” เมิ่

หยางเฟิ่งเจี๋ยไม่ใช่คนเรื่องมากที่จะต้องมีคนมาคอยช่วยปรนนิบัติเขาอยู่ตลอดเวลา เรื่องการอาบน้ำการแต่งตัวปรกติเขาก็ทำด้วยตนเองอยู่แล้ว ทั้งๆ ที่ความจริงแล้วเรื่องการต้มยารวมไปถึงเรื่องการปรุงอาหารเขาแทบจะไม่เคยต้องหยิบจับงานพวกนี้มาก่อน ทว่าชีวิตของเขาในชาติที่แล้วถูกใส่ร้ายว่าเป็นกบฏต้องหลบหนีไปอยู่ต่างแคว้น ใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก ดังนั้นแค่การจุดไฟทำอาหารเขาจึงต้องทำด้วยตนเองจึงจะมีชีวิตรอด ทำให้หลายวันที่ผ่านมานี้ ถึงแม้ว่าเมิ่งเถียนซีจะไม่ได้เข้ามาในห้วงมิติพิเศษเลย เขาก็ดูแลตนเองได้เป็นอย่างดีการดูแลตนเองไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่หยางเฟิ่งเจี๋ยก็อดที่จะรู้สึกน้อยใจไม่ได้เพราะเมิ่งเถียนซีหายตัวไปหลายวัน ทิ้งให้เขาต้องอยู่ในห้วงมิติพิเศษแห่งนี้ตามลำพัง นางไม่ได้คิดจะเป็นห่วงคนที่ได้รับบาดเจ็บหนักอย่างเขาบ้างเลยถึงแม้ว่าหยางเฟิ่งเจี๋ยจะไม่ได้พูดอะไร แต่เมิ่งเถียนซีรับรู้ได้ถึงสายตาตัดพ้อของอีกฝ่าย นางจึงรีบเอ่ยแก้ตัวและถามเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “ท่านอ๋องทรงเป็นอย่างไรบ้างเพคะ หม่อมฉันรอฟังข่าวจากทางเมืองเหลียง แต่รอทั้งวันก็ไม่มีข่าวคราวจนกระทั่งยามเย็นท่านพ่อและพี่ชายทั้งสองของหม่อมฉัน

หยางเฟิ่งเจี๋ยยืนคุยกับฮวนเยวี่ยในระหว่างที่กำลังยืนรอให้คนไปนำม้ามาให้ เขาถามถึงสถานการณ์ในการสู้รบของชายแดนทางเหนือกับฮวนเยวี่ยด้วยสีหน้าเคร่งเครียด“ท่านอ๋องทรงวางใจได้ ในวันนี้หนานเป่ยอ๋องทรงรับหน้าที่เป็นแม่ทัพใหญ่ควบคุมการออกรบของทหารแนวหน้าแทนท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ”“เสด็จอาของเราทรงเสด็จมาถึงค่ายทหารแล้วอย่างนั้นหรือ มาถึงเมื่อไหร่” หยางเฟิ่งเจี๋ยเอ่ยถามฮวนเยวี่ยด้วยความรู้สึกสงสัย“เมื่อค้นพบว่าท่านอ๋องหายไป ข้าน้อยทำหน้าที่ตามหาท่านอ๋องส่วนกังตู๋เป็นคนไปบอกข่าวเรื่องที่ท่านอ๋องหายตัวไปให้หนานเป่ยอ๋องทรงทราบ เมื่อรู้ข่าวร้ายหนานเป่ยอ๋องและท่านแม่ทัพใหญ่ตระกูลหลินก็รีบออกเดินทางมาที่ค่ายทหารตั้งแต่เมื่อคืนนี้พ่ะย่ะค่ะ”“เสด็จอาทรงเสด็จมายังสนามรบพร้อมกับท่านแม่ทัพใหญ่ตระกูลหลินเช่นนี้ แล้วผู้ใดจะทำหน้าที่ควบคุมทหารคอยอยู่ปกป้องเมืองอันหยางเล่า” หยางเฟิ่งเจี๋ยเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด เพราะเมืองอันหยางเป็นหัวเมืองทางเหนือที่สำคัญมากของแคว้นจื่อหยวน ถ้าหากเมืองอันหยางถูกทหารของแคว้นเทียนหนานตีแตก ศึกชายแดนทางเหนือก็จะจบลงด้วยความพ่ายแพ้สงครามของแคว้นจื่อหยวน“ในยามนี้หน้าที่ในกา

หลังจากแยกกับเมิ่งเถียนซี หยางเฟิ่งเจี๋ยขี่ม้าเร็วเดินทางเกือบครึ่งค่อนวัน จนยามบ่ายเขาจึงได้พบกับกองกำลังของตระกูลจ้าวและกังตู๋ที่เป็นคนของเขา ซึ่งกังตู๋เมื่อมองเขาอีกฝ่ายก็รีบเคลื่อนไหวร่างกายวิ่งจดสุดฝีเท้าเพื่อมาพบเขาให้เร็วมากขึ้น“ท่านอ๋อง…” กังตู๋เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย มีทั้งความรู้สึกดีใจและความรู้สึกสะเทือนใจซ่อนอยู่ในน้ำเสียง“ข้าไม่เป็นอะไร ตามข้ามาสังหารคน” หยางเฟิ่งเจี๋ยเอ่ยตอบก่อนเรียกดาบขึ้นมาในมือแล้วกระโดดโลดโผนกระโจนทะยานร่างไปยังกองกำลังของตระกูลจ้าวด้วยดวงตาดุร้ายคุณชายรองตระกูลจ้าว จ้าวเจี้ยนถิงมองหยางเฟิ่งเจี๋ยด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อสายตา เมื่อมองเห็นอีกฝ่ายพุ่งร่างเข้ามาหาตนเองอย่างรวดเร็ว เขาจึงรีบยกหน้าไม้ขึ้นมาเพื่อชิงยิงสังหารคนก่อน แต่แขนของเขากลับถูกนายท่านสามตระกูลจ้าวยกมือมาปัดทิ้ง ทำให้ลูกศรจากหน้าไม้พลาดเป้าไป“เจี้ยนถิง! นี่เจ้ากำลังทำบ้าอะไร” นายท่านสามตระกูลจ้าวเอ่ยตวาดใส่หลานชายคนรองด้วยน้ำเสียงโมโห ก่อนที่เขาจะหยิบทวนออกไปรับมือกับหยางเฟิ่งเจี๋ยเมื่อเห็นว่าหลานชายผู้สูงศักดิ์กำลังมุ่งหน้ามาเพื่อสังหารคนทิ้งเช่นกันเสียงดาบและทวนฟาดฟัน