บททั้งหมดของ หยกโลหิตพลิกชะตา: บทที่ 181 - บทที่ 190

หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้นจ้าวจิ้นถงก็ไม่ได้พากลุ่มสาวใช้ของตระกูลจ้าวเดินทางมาปักหลักเฝ้าอยู่ที่หน้าประตูจวนซานอ๋องอีกเลย สาเหตุที่จ้าวจิ้นถงไม่ได้มาเฝ้าอยู่ที่หน้าประตูจวนซานอ๋องไม่ใช่เป็นเพราะว่านางรู้สึกกลัวจะถูกคนอย่างเซี่ยหวั่นถิงมาหาเรื่องรังแกนางแบบในวันนั้นอีก แต่ทว่านางกลายเป็นผู้ต้องคดีในข้อกล่าวหาที่นางมีส่วนเกี่ยวข้องกับการลอบสังหารซานอ๋องจึงถูกจับขังเป็นนักโทษอยู่ที่ศาลยุติธรรมเมื่อได้อยู่ตามลำพังกับหยางเฟิ่งเจี๋ยในห้วงมิติพิเศษของหยกโลหิต เมิ่งเถียนซีอดที่จะถามเขาด้วยความอยากรู้ไม่ได้ว่า “จ้าวจิ้นถงผู้นี้เคยเป็นญาติผู้น้องที่ท่านอ๋องเคยโปรดปรานมากไม่ใช่หรือเพคะ ท่านอ๋องทรงใจร้ายปล่อยให้สตรีที่งดงามอ่อนโยนน่าทะนุถนอมเช่นนั้นต้องไปใช้ชีวิตอย่างยากลำบากอยู่ในคุกได้อย่างไรเพคะ”“เมื่อก่อนเรามีดวงตาแต่ไร้แววจึงมองไม่ออกว่าท่าทางอ่อนโยนน่าทะนุถนอมของนางเป็นสิ่งจอมปลอม ในยามนี้ดวงตาของเราเห็นทุกอย่างได้แจ่มชัดแล้ว สตรีแบบจ้าวจิ้นถงถูกจับขังคุกยังถือว่าเป็นการลงโทษที่เบาเกินไปด้วยซ้ำ รอให้ศาลยุติธรรมตัดสินโทษของนางก่อนเถิด ถึงยามนั้นเจ้าจึงจะกล่าวหาว่าเราใจร้ายได้อย่างเต็มปาก”

รถม้าที่แสนหรูหราของจวนซานอ๋องกำลังเดินทางเข้าวังหลวงในช่วงสายของวันต่อมา ภายในรถม้ามีหยางเฟิ่งเจี๋ยนั่งประคองกอดร่างบอบบางของเมิ่งเถียนซีเอาไว้บนตักตนเองแล้วใช้มืออุ่นร้อนพยายามจับบังคับให้ใบหน้างดงามของนางมาอิงแอบแนบอยู่ที่บริเวณแผ่นหน้าอกที่แสนจะอบอุ่นของเขา เพราะเขาอยากจะให้ร่างบางไม่ต้องรับรู้ถึงแรงการสั่นสะเทือนของรถม้า นางจะได้นอนหลับพักผ่อนอย่างสบายไร้สิ่งรบกวน“เป็นเพราะเช้านี้ท่านอ๋องทรงไม่ยอมให้คนมาปลุกหม่อมฉันให้รีบตื่นขึ้นมาแต่งตัวพวกเราจึงได้เดินทางเข้าวังหลวงสายขนาดนี้ ในยามนี้ก็น่าจะเลยเวลาการทำพิธียกน้ำชาไปนานแล้วกระมัง ไม่รู้ว่าหม่อมฉันจะถูกตำหนิและถูกลงโทษหรือไม่” เมิ่งเถียนซีพูดบ่นด้วยน้ำเสียงไม่สบายใจ เพราะว่าในวันนี้นางจะต้องไปทำพิธียกน้ำชาในฐานะพระสุณิสาคนใหม่ของฮ่องเต้หยางตี๋ แต่นางกลับตื่นสายเสียได้“เจ้าอย่าคิดมากเลย เจ้าจงนอนหลับพักผ่อนอีกสักนิดเถิด มีเราคอยปกป้องเจ้าอยู่ ภายในวังหลวงย่อมจะไม่มีผู้ใดกล้าสั่งลงโทษเจ้าอย่างแน่นอน แต่ทว่าเรื่องการถูกตำหนินั้นต่อให้พวกเราเดินทางเข้าวังหลวงตั้งแต่เช้ามืด พวกเราก็ย่อมจะถูกผู้อื่นหาเรื่องว่ากล่าวตำหนิอยู่ดี ถ้าคนมี

เมิ่งเถียนซีต้องไปทำพิธีคำนับกราบไหว้บรรพบุรุษที่หอบรรพชนของราชสกุลหยาง และนางได้ถูกบันทึกชื่อในฐานะสะใภ้ใหม่ลงในทะเบียนบัญชีรายชื่อของราชสกุลตระกูลหยางเสร็จเรียบร้อยแล้ว ซึ่งผู้ที่จะมีรายนามเป็นสะใภ้อยู่ในแผนผังราชสกุลนี้ได้ จะต้องเป็นภรรยาเอกหรือได้เป็นมารดาของทายาทคนสำคัญในตระกูลหยางเท่านั้น แน่นอนว่าพิธีการนี้พระสนมเฉินกุ้ยเฟยและพระสนมลู่เฟยยังไม่มีส่วนเกี่ยวข้องด้วยถึงแม้ว่าพวกนางจะมีรายชื่อเพราะเป็นพระมารดาของเหล่าองค์ชายและองค์หญิงทั้งหลายก็ตาม แต่พวกนางก็ไม่ได้มีสิทธิ์เข้าไปกราบไหว้ป้ายวิญญาณในหอบรรพชนในฐานะสะใภ้ของตระกูลหยางได้ นี่คือความแตกต่างกันของฐานะภรรยาเอกและอนุของแคว้นจื่อหยวนแห่งนี้เมื่ออยู่ต่อหน้าพระพักตร์ของฮ่องเต้หยางตี๋ พระสนมเฉินกุ้ยเฟยย่อมจะทำตัวสงบเสงี่ยมเจียมตน ไม่กล้าวางอำนาจหาเรื่องเมิ่งเถียนซีอีก ดังนั้นยามเย็นของวันนี้เมิ่งเถียนซีจึงเดินทางออกจากวังหลวงได้โดยที่ไม่ได้ลงมือทำร้ายร่างกายของผู้ใด มีเพียงการปะทะคารมกับผู้อื่นมาเล็กน้อย และถูกบังคับให้ต้องรับคนกลับมาที่จวนซานอ๋องเพิ่มในยามที่คำนับขอตัวอำลากลับเท่านั้น“คู่แต่งงานใหม่มีหลายเรื่องที่เจ้าสาวคนใ

ณ.เรือนหลักของจวนซานอ๋องเมิ่งเถียนซีกำลังนั่งพูดคุยปรึกษาอยู่กับสาวใช้ขั้นหนึ่งจำนวนสามคนมี ไฉ่เฉิน ไฉ่หงและไฉ่ผิง ทุกคนกำลังพูดคุยกันถึงเรื่องของขวัญที่นางจะนำไปร่วมงานมงคลของหลินเจียวฝางกับหนานเป่ยอ๋องอย่างเคร่งเครียด เพราะงานมงคลในครั้งนี้ของหลินเจียวฝางถูกจัดขึ้นอย่างรีบเร่งและเชิญเพียงญาติสนิทมิตรสหายไปร่วมงานเพียงไม่กี่คนเท่านั้น“ถึงแม้ทางตระกูลหลินจะพูดว่าเป็นงานมงคลที่จัดขึ้นโดยเชิญแค่ญาติสนิทมิตรสหายไปร่วมงาน แต่ถึงอย่างไรก็เป็นงานมงคลพระราชทาน มิหนำซ้ำผู้เป็นเจ้าบ่าวยังเป็นเชื้อพระวงศ์ชั้นสูงอย่างหนานเป่ยอ๋อง ดังนั้นของขวัญที่พระชายานำไปร่วมงานจะต้องล้ำค่ามากๆ จึงจะดีเพคะ” ไฉ่ผิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเสนอแนะ“อืม…เราก็มีความคิดเช่นนั้น แต่อนุ…ท่านน้าหลินเจียวฝางค่อนข้างดีต่อเรามาก ของขวัญที่เราจะนำไปมอบให้แก่ท่านน้าหลินในวันมงคลนั้นจะเป็นเพียงของขวัญล้ำค่าที่มีอยู่ดาษดื่นหาซื้อได้ทั่วไปไม่ได้ ดังนั้นพวกเจ้าช่วยเราคิดทีเถิดว่าสตรีที่มีความชื่นชอบไม่เหมือนกับสตรีคนอื่นแบบท่านน้าหลินผู้นี้ เราควรจะมอบของขวัญอะไรให้แก่นางดี นางจึงจะรู้สึกว่าข้ายังให้ความเคารพนางมากเป็นพิเศษเหมือ

เมิ่งเถียนซีสอบสวนทุกเรื่องอย่างละเอียดใหม่ทั้งหมด และแอบคิดในใจว่านี่คือข้อเสียที่หยางเฟิ่งเจี๋ยลงโทษคนอย่างหนักหน่วงและลงโทษคนทำความผิดรุนแรงมากเกินไป จนทำให้คนรับใช้รู้สึกหวาดกลัวและยิ่งไม่กล้ายอมพูดความจริง ที่สำคัญความภักดีที่แสดงออกต่อผู้เป็นเจ้านาย ล้วนเกิดมาจากความหวาดกลัวซึ่งไม่มั่นคงไม่ยืนยาวและยิ่งเชื่อถือไม่ได้ผิดกับวิธีการปกครองพวกบ่าวและสาวใช้ของเมิ่งเถียนซีคนก่อน ที่ต่อให้นางมีสุขภาพอ่อนแอมาเพียงใด แต่นางก็ดูแลพวกสาวใช้ของนางเป็นอย่างดี นางทำให้ทุกคนรู้ว่าการอยู่ด้วยกันย่อมจะมีผลประโยชน์ร่วมกันกับผู้เป็นนาย นางทำให้ทุกคนเข้าใจว่าเมื่อเจ้านายรุ่งเรืองพวกบ่าวและสาวใช้ย่อมจะได้อยู่ดีกินดี แต่เมื่อเจ้านายมอดม้วยพวกบ่าวและสาวใช้เหล่านี้ก็ยากที่จะได้ใช้ชีวิตอย่างดีและยากที่จะมีความสุขได้อีกต่อไป ดังนั้นในยามมีภัยมาเยือนคนของเมิ่งเถียนซีจึงปกป้องเจ้านายของตนเองด้วยชีวิตซึ่งเรื่องการใช้ชีวิตของเจ้าของร่างเดิมเป็นผู้สอนเมิ่งเถียนซีอีกที ดูได้จากเมื่อมีโจรภูเขาดักปล้น สาวใช้ของเมิ่งเถียนซีคนเดิมยอมตายถวายชีวิตเพื่อปกป้องเจ้านาย ดังนั้นนางจึงปฏิบัติตัวกับสาวใช้เหมือนดั่งที่เจ้าข