All Chapters of จันทร์กระจ่างกลางสายพิรุณโปรย: Chapter 41 - Chapter 50

กู้ชิงหรานและเฝิงหมิงเยวี่ยนั่งจับมือกันโดยไม่ได้เอ่ยอันใดออกมายามนี้คนทั้งคู่ต่างก็กำลังกังวลเป็นห่วงความปลอดภัยของสามีของตนเองที่ต้องรับมือของศัตรูอยู่ ส่วนเฉินซูเมี่ยวยามนี้นางนั่งอยู่อีกมุมหนึ่งของรถม้าโดยไม่ได้เอ่ยอันใดออกมา บาดแผลที่ลำคอของนางยังไม่ได้รับการดูแลยังคงมีเลือดไหลซึมลงมาอยู่ ส่วนใบหน้าของนางในยามนี้เต็มไปด้วยความซีดเผือด กู้ชิงหรานหันไปมองนางครู่หนึ่งแล้วจึงได้ก้มหน้าลงไปควานหาผ้าเช็ดหน้าของตนเองและยาสมานแผล“เจ้าไปโดนอะไรมา อยู่นิ่งๆ ข้าจะทำแผลให้” เสียงของกู้ชิงหรานเต็มไปด้วยความเข้มงวดทำให้เฉินซูเมี่ยวที่ทำท่าจะขยับหนีนั่งอยู่กับที่แล้วปล่อยให้นางทำแผลให้“เจ้าไม่ต้องสนใจข้าหรอก” เสียงของเฉินซูเมี่ยวทำให้คนที่นั่งบังคับรถม้าอยู่ทางด้านนอกเงี่ยหูฟังในทันทีอันที่จริงนิ่งซีเจ๋อเห็นบาดแผลบนลำคอของนางแล้ว เขาอดตำหนิรุ่ยอ๋องอยู่ในใจไม่ได้ ถึงอย่างไรเฉินซูเมี่ยวก็เป็นเด็กสาวไร้หัวคิดคนหนึ่ง จะโบยหรือจะตีเพื่อสั่งสอนก็ย่อมได้ แต่การตั้งใจจะฆ่านางให้ตายไปเลยย่อมไม่ถูกต้อง ตอนที่รุ่ยอ๋องลงมือหากเฝิงหมิงเยวี่ยไม่ห้ามเขาก็ย่อมจะออกหน้าช่วยอยู่แล้ว แต่ที่ไม่ยอมออกหน้าเป็นเพร

ทางด้านรุ่ยอ๋องยิ่งฆ่าคนได้ง่ายดายเท่าใดในใจของเขาก็ยิ่งร้อนรน คนขององค์รัชทายาทไม่มีทางมีฝีมืออ่อนด้อยเช่นนี้ อีกทั้งต่อสู้กันมายาวนานถึงขั้นนี้เหตุใดองค์รัชทายาทรวมไปถึงคนสนิทของเขาองค์รัชทายาทยังไม่ปรากฏตัวให้เห็นยิ่งคิดเขาก็ยิ่งรู้สึกว่าไม่สมเหตุสมผลจึงได้ตะโกนก้องออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความดุร้าย“เจ้าพวกเศษสวะ นายของพวกเจ้าอยู่ที่ใด” ปากก็ตะโกนถามออกมาส่วนดาบในมือก็ยังคงฟาดฟันอย่างไม่หยุดยั้ง เสียงกู่ร้องด้วยความเจ็บปวด หยาดโลหิตที่สาดกระเซ็นหาได้ทำให้เขาลดความเร็วในการฟาดฟันดาบ ยิ่งเมื่อได้เห็นว่ากลุ่มคนที่มาโอบล้อมเขาไว้ไม่ใช่คนขององค์รัชทายาทอย่างที่ถิงเฟิงเคยลักลอบส่งข่าวมาให้ทำให้เขายิ่งคิดถึงความปลอดภัยของเฝิงหมิงเยวี่ย พอคิดว่ายามนี้องค์รัชทายาทอาจจะกำลังไปดักรอทำร้ายนางแล้วเขาก็ยิ่งมีความคิดที่จะฝ่าวงล้อมออกไปมากยิ่งขึ้น“เจ้าพวกโง่ เพื่อเจ้าลูกเต่าที่ชอบเอาแต่หดหัวอยู่ในกระดองพวกเจ้าถึงกับยอมตายถวายชีวิตเพื่อมันเชียวหรือ พวกเจ้าดูสิในขณะที่พวกเจ้าต้องตายไปเพราะคมดาบของข้าทีละคนสองคนส่วนตัวมันไปแอบหดหัวอยู่ที่ไหน พวกเจ้ายินดีที่จะตายเพื่อคนเช่นนั้นจริงๆ หรือ” เสีย

ท้องฟ้าอันปลอดโปร่ง อยู่ๆ ก็มีเมฆดำลอยมาปกคลุมเหมือนกับอารมณ์ของรุ่ยอ๋องในยามนี้ที่กำลังขมุกขมัวเป็นอย่างยิ่ง แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาพลันจางหาย สายฝนที่ร่วงหล่นลงมาทำให้ท้องฟ้าพลันมืดมิดมากขึ้นกว่าเดิม หยาดฝนที่กระเด็นเข้ามากระทบกับชายเสื้อคลุมทำให้รุ่ยอ๋องก้มลงไปจ้องมองด้วยสายตาเย็นชา ทุกครั้งมักจะเป็นเช่นนี้ในยามที่เขากำลังมีเรื่องขุ่นมัวอยู่ในใจท้องฟ้าก็มักจะไม่เป็นใจเช่นนี้เสมอท่ามกลางท้องฟ้าอันมืดมิดและมีสายฝนอันโปรยปรายลงมา ร่มสีขาวคันหนึ่งดูโดดเด่นสะดุดตา ผู้ที่ถือร่มเดินตรงมาหายิ่งดึงดูดสายตาของเขามากกว่า ดวงหน้าผุดผ่องของนางทำให้เขาละสายตาไปจากนางไม่ได้เลย แม้ว่านางจะอยู่ท่ามกลางสายฝนแต่รอยยิ้มของนางกลับช่วยขับไล่บรรยากาศอันอึมครึมที่อยู่รอบกายให้พลันจางหายไปจนหมดสิ้น“เหตุใดท่านอ๋องจึงได้มานั่งอยู่ที่นี่เพียงลำพังเล่าเพคะ” เฝิงหมิงเยวี่ยเอ่ยถามออกมาพลางหุบร่มของนางลงเมื่อนางเดินเข้ามาด้านในศาลาแล้ว รุ่ยอ๋องรีบขยับกายลุกขึ้นไปรับร่มที่ยังคงเปียกชื้นจากมือนางมาถือเอาไว้ แล้วจับจูงมือนางพานางเดินเข้าไปด้านในของศาลาเพื่อหลีกเลี่ยงหยาดน้ำฝนที่กระเด็นเข้ามา“แล้วเจ้าเล่าเหตุใดจึง

เมื่อองค์รัชทายาทหลี่ไท่หลงแต่งกายเสร็จแล้วจึงได้เดินมาช่วยนางแต่งตัวอย่างคล่องแคล่ว“เหตุใดวันนี้พ่อบ้านใหญ่จึงได้ติดตามเมี่ยวเมี่ยวออกไปข้างนอก พวกเขาไปไหนกันหรือ” เขาเอ่ยถามเฝิงหมิงเยวี่ยออกมาด้วยความสงสัย คนอย่างพ่อบ้านใหญ่ไม่น่าจะติดตามเฉินซูเมี่ยวออกจากจวนไปเช่นนี้“เมี่ยวเมี่ยวต้องการไปบอกลาพี่หญิงเพคะ หม่อมฉันก็เลยให้พ่อบ้านหาคนคุ้มกันนางออกไป คิดไม่ถึงว่าเขาจะติดตามนางออกไปด้วยตนเอง” เมื่อเฝิงหมิงเยวี่ยเอ่ยออกมาเช่นนี้องค์รัชทายาทหลี่ไท่หลงก็พยักหน้า“นางกำลังจะกลับแดนเหนือแล้วสินะ” คำถามขององค์รัชทายาททำให้เฝิงหมิงเยวี่ยรีบตอบออกมาตามตรง“เพคะ นางมาลาหม่อมฉันแล้ว คงตั้งใจจะบอกลาองค์รัชทายาทและกุ้ยเฟยอย่างเป็นทางการในภายหลัง” เมื่อเฝิงหมิงเยวี่ยเอ่ยเช่นนี้เขาก็ยิ้มออกมาพลางเหลียวมองรอบกายเมื่อเห็นว่าข้าวของเครื่องใช้ที่ถูกย้ายมาจากจวนอ๋องยามนี้ได้ถูกจัดเก็บใส่หีบห่ออีกครั้งเพื่อเตรียมการโยกย้ายเขาจึงได้เอ่ยกับนางด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความระมัดระวัง ในใจก็คิดว่านางจะโกรธเขาหรือไม่หากได้รู้ว่าตนเองอาจจะต้องติดตามเขาไปแดนเหนือ“อีกไม่นานข้าจะพาเจ้ากลับแดนเหนือไปด้วยกัน ข้าวขอ

พิธีแต่งตั้งฮองเฮาพระองค์ใหม่และพิธีแต่งตั้งองค์รัชทายาทพระองค์ใหม่ถูกจัดขึ้นพร้อมกัน เฝิงหมิงเยวี่ยในฐานะพระชายาเอกขององค์รัชทายาทพระองค์ใหม่ย่อมจะต้องเข้าร่วมในพระราชพิธีนี้ด้วย นางแต่งกายในชุดพิธีการอันหรูหรา ใบหน้าแต่งแต้มอย่างเต็มที่ทำให้ความงามของนางที่เดิมทีก็งดงามมากอยู่แล้วพลันงดงามมากยิ่งขึ้นยามที่องค์รัชทายาทหลี่ไท่หลงจับจูงมือของนางเข้ารับการแต่งตั้งด้วยกัน ยามที่นางถูกเรียกขานว่าเป็นพระชายาเอกองค์รัชทายาทนางจึงพึ่งจะคิดได้ว่าสุดท้ายเงินหนึ่งแสนตำลึงที่แทบจะทำให้กิจการของนางถูกแช่แข็งเพราะนางนำเงินหมุนเวียนในกิจการออกมอบมาให้แก่รุ่ยอ๋อง ยามนี้เงินก้อนนั้นได้ผลิดอกออกผลแล้ว ไม่ใช่แค่เพียงนางได้ครองคู่กับสวามีที่ซื่อสัตย์และจริงใจแถมยามนี้นางยังได้ครอบครองตำแหน่งพระชายาเอกองค์รัชทายาทที่ควรจะเป็นของนางมาตั้งแต่ต้นอีกด้วย แม้ว่าเรื่องตำแหน่งจะเป็นเรื่องที่ไม่คาดฝัน แต่นางก็รู้สึกยินดีที่คนที่นำเรื่องไม่คาดฝันนี้มามอบให้แก่นางก็คือหลี่ไท่หลงผู้นี้…หลังเสร็จสิ้นพิธีแต่งตั้งองค์ฮองเฮาและองค์รัชทายาทพระองค์ใหม่อย่างเป็นทางการแล้ว พิธีเฉลิมฉลองจึงได้ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่เฉินฮอ