All Chapters of จันทร์กระจ่างกลางสายพิรุณโปรย: Chapter 51 - Chapter 60

หลังจากเสร็จกิจในห้องสรงน้ำแล้วนางยังถูกทรมานต่อในห้องบรรทมอีก เฝิงหมิงเยวี่ยได้แต่สงสัยว่าวันนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับองค์รัชทายาทกันแน่ แต่เพราะไม่อยากจะทำให้องค์รัชทายาทอารมณ์เสียนางจึงได้เก็บงำความสงสัยของตนเองเอาไว้แล้วผลสุดท้ายนางก็ลืมเลือนเรื่องนี้ไปในที่สุด เมื่อวันต่อมานางได้รู้ว่าเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นกับเฉินซูเมี่ยวแล้ว“ข้าจะท้องได้อย่างไร พวกเราทำกันแค่ครั้งเดียวเองนะ” น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจของเฉินซูเมี่ยวทำให้เฝิงหมิงเยวี่ยรู้สึกปวดศีรษะขึ้นมาในทันที ส่วนอีกคนที่ยืนฟังคำพูดของเฉินซูเมี่ยวอยู่ก็อดรู้สึกปวดใจไม่ได้เมื่อได้ยินคำพูดของนาง‘แค่ครั้งเดียวก็ท้องได้แล้วหรือ นิ่งซีเจ๋อผู้นี้ไม่ได้เก่งกาจแค่วิชาการต่อสู้เพียงอย่างเดียวสินะ เรื่องเช่นนั้นเขาก็เก่งกาจกว่าข้าด้วย’ ความคิดขององค์รัชทายาทหลี่ไท่หลงไม่อาจจะเอ่ยออกมาให้คนนอกรับรู้เขาจึงทำได้แค่เพียงคิดอยู่ในใจเพียงเท่านั้น ยามนี้ในใจของเขากำลังคิดถึงแต่นิ่งซีเจ๋อผู้ขอรั้งอยู่จวนอ๋องเพื่อคอยดูแลความเรียบร้อยในการซ่อมแซมและบูรณะจวน“เรื่องนี้ห้ามให้ผู้ใดล่วงรู้ มิเช่นนั้นชื่อเสียงของเจ้าป่นปี้แน่” เฝิงหมิงเยวี่ยเอ่ย

พิธีแต่งงานของคุณชายใหญ่จวนเจิ้งกั๋วกงถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ และเจ้าสาวของเขาก็ยังเป็นสตรีคนเดิมที่เคยถูกเขาหย่าขาดเมื่อสองปีที่แล้ว บุตรสาวสายรองของสกุลกู้ที่เปิดหน้าเปิดตาทำการค้าโดยไม่สนใจชื่อเสียงของตนเอง ตอนที่นางถูกหย่าผู้คนต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่าสมแล้วที่นางถูกหย่า เป็นถึงฮูหยินน้อยจวนเจิ้งกั๋วกงแต่กลับไม่รักษาจารีต ไม่ยอมเก็บตัวอยู่แต่ในจวนอย่างที่เหล่าสตรีในจวนขุนนางมักจะทำกันแต่ยามนี้เมื่อได้เห็นขบวนรับเจ้าสาวอันใหญ่โต อีกทั้งก่อนหน้านี้หลายวันยังมีขบวนสินสอดที่ทางจวนเจิ้งกั๋วกงส่งมาอีกยิ่งทำให้ผู้คนเห็นแล้วว่าสตรีจากสกุลกู้ผู้นี้ได้รับความสำคัญมากเพียงใด แม้ว่าเจ้าบ่าวจะนั่งอยู่ในรถเข็นอีกทั้งยังมีหน้ากากเหล็กปิดบังดวงตาและใบหน้าข้างหนึ่งเอาไว้ แต่คนที่ช่วยเข็นรถเข็นให้เจ้าบ่าวคือองค์รัชทายาทองค์ปัจจุบัน ย่อมไม่มีผู้ใดกล้าดูแคลนเจ้าบ่าวที่นั่งอยู่ในรถเข็นผู้นี้เจ้าสาวแต่งกายด้วยชุดพิธีการอันงดงามหรูหรา แม้ว่าจะมีพัดปิดบังใบหน้าเอาไว้แต่ทุกคนล้วนรู้ดีว่าด้านหลังของพัดด้ามนั้นคือโฉมงามผู้หนึ่ง สินเจ้าสาวที่ถูกขนออกมายิ่งติดตราตรึงใจผู้คน ตอนที่คุณหนูใหญ่จวนเจิ้งกั๋วก

ใกล้ถึงวันที่จะได้เดินทางไปแดนเหนือแล้ว เฝิงหมิงเยวี่ยที่ไม่เคยเดินทางไปแดนเหนืออดรู้สึกตื่นเต้นไม่ได้ อีกทั้งครั้งนี้นางอาจจะต้องอยู่ที่แดนเหนือนานหลายปีจึงต้องเตรียมตัวมากหน่อย หลังจากเก็บของใช้ของตนเองเสร็จแล้วสิ่งแรกที่นางทำก็คือไปจวนเจิ้งกั๋วกงเพื่อไปขอเข้าพบบิดาของตนเองเมื่อได้พบกันแล้วนางไม่เพียงย่อกายคารวะโดยไม่สนใจยศศักดิ์ยังสั่งให้ตงหลันและตงเสวี่ยนำชุดชงชามาให้นางด้วย เจิ้งกั๋วกงเฝิงซวี่จ้องมองใบหน้าอันนิ่งสงบของนางแล้วก็ไม่ได้เอ่ยอันใดออกมา จวบจนนางลงมือชงชาแล้วเขาจึงได้นั่งลงตรงหน้าของนางแล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความระมัดระวัง“กระหม่อมยังหลงคิดว่าชาตินี้พระชายาจะไม่ยอมพูดกับกระหม่อมแล้วเสียอีก”“ที่ผ่านมามีด้วยหรือที่ลูกไม่ได้พูดกับท่านพ่อ” คำพูดของเฝิงหมิงเยวี่ยทำให้เฝิงซวี่ยิ้มออกมาอย่างจืดเจื่อน พูดคำตอบคำ หากไม่จำเป็นนางแทบจะไม่เข้าใกล้เขาเสียด้วยซ้ำท่าทีของนางแตกต่างจากบุตรสาวผู้ช่างออดอ้อนของเขายิ่งนัก“พ่อไม่มีข้อแก้ตัวใดๆ สิ่งที่พ่อทำพ่อมั่นใจว่าล้วนทำเพื่อลูกของพ่อทั้งนั้น” คำพูดของเฝิงซวี่ทำให้มือที่กำลังชงชาอยู่ของเฝิงหมิงเยวี่ยพลันชะงักไปครู่หนึ

หากเป็นยามปกติองค์รัชทายาทและคนของเขาใช้เวลาเดินทางจากเมืองหลวงไปแดนเหนือแค่เพียงไม่กี่วันก็ถึง แต่ยามนี้ในขบวนมีทั้งสตรีที่กำลังตั้งครรภ์และข้าวของเครื่องใช้อีกจำนวนหนึ่ง ผ่านไปถึงสิบวันแล้วก็ยังเดินทางไม่ถึง แม้ว่าจะเป็นเช่นนั้นแต่องค์รัชทายาทกลับหาเร่งรีบเดินทางไม่ มักจะแวะเที่ยวแวะชื่นชมทิวทัศน์และแวะชิมอาหาร ตลอดเส้นทางที่เดินทางผ่านองค์รัชทายาทเลือกพักแต่ตามหัวเมืองใหญ่เพื่อมอบความสะดวกสบายให้แก่เฝิงหมิงเยวี่ยและเฉินซูเมี่ยวทำให้สตรีทั้งสองรู้สึกราวกับว่าพวกนางกำลังเที่ยวเล่นจึงหาได้เคร่งเครียดเรื่องการเดินทาง“หากเดินทางเช่นนี้คงจะใช้เวลาอีกหลายวันกว่าจะถึงจวนแม่ทัพขององค์รัชทายาท” เฉินซูเมี่ยวเอ่ยพลางหยิบขนมตรงหน้าขึ้นมากินด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจ ตั้งแต่ตั้งครรภ์มานางเจริญอาหารขึ้นมากไม่ว่าจะกินอะไรก็ล้วนถูกปากนางเกือบทั้งหมด“ขนมหวานมากจนเกินไปกินให้น้อยลงสักหน่อยเถิด” เสียงเตือนของนิ่งซีเจ๋อทำให้มือที่กำลังจะหยิบขนมขึ้นมากินอีกชิ้นของเฉินซูเมี่ยวหยุดชะงักไป นางเหลือบตาขึ้นไปมองนิ่งซีเจ๋อแวบหนึ่งแล้วจึงได้ลดมือที่กำลังจะหยิบขนมของตนเองลง“ซีเจ๋ออะไรที่ตึงมากจนเกินไ

สองพ่อลูกสกุลเซียวเดินเข้ามาในโถงรับแขกของจวนด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความอึมครึม เฝิงหมิงเยวี่ยจ้องมองท่าทีของพวกเขาแล้วก็ลอบยิ้มเย็นอยู่ในใจ ทัพสกุลเซียวแม้ว่าจะไม่ได้มีกำลังพลเยอะ แต่ก็เป็นหน่วยกล้าตายที่พร้อมจะพลีชีพอยู่แนวหน้า แต่ยามนี้สองแม่ทัพของทัพสกุลเซียว ถ้ารวมเซียวอี้เหยาแล้วก็นับได้ว่าเป็นแม่ทัพสามคนของสกุลเซียวมารวมตัวกันอยู่ในกำแพงเมืองกันทั้งหมด ทิ้งกองกำลังของตนเองไว้ที่ชายแดน แสดงให้เห็นว่าพวกเขาคิดว่าชายแดนไม่จำเป็นต้องเฝ้าระวัง... ใช้ชีวิตกันอย่างประมาทและเต็มไปด้วยความโง่เขลาทั้งครอบครัวเช่นนี้ไม่น่าประหลาดใจเลยว่าทำไมทัพสกุลเซียวจึงได้ถูกเอารัดเอาเปรียบจากทัพอื่นเช่นนี้“ถวายพระพรองค์รัชทายาท ถวายพระพรพระชายาองค์รัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ” แม่ทัพเซียวและรองแม่ทัพเซียวค้อมกายคารวะด้วยความนอบน้อมตามธรรมเนียมและถูกต้องตามมารยาทที่พึงทำ ยามที่พวกเขาเงยหน้าขึ้นมาสิ่งแรกที่พวกเขาทำก็คือหันไปมองเซียวอี้เหยา แล้วจึงได้หันมาจ้องมองคนงามอย่างเฝิงหมิงเยวี่ย ยามนี้พวกเขาเข้าใจแล้วว่าเพราะเหตุใดองค์รัชทายาทจึงได้เมินเฉยต่อการเดินทางไปต้อนรับของเซียวอี้เหยา คนงามที่อยู่ตรงหน้าอย่างพระชาย