All Chapters of จันทร์กระจ่างกลางสายพิรุณโปรย: Chapter 61 - Chapter 69

พอมาถึงแดนเหนือทัพสกุลเซียวก็ถูกจัดการ ยามนี้ทุกคนในทัพแดนเหนือต่างรับรู้กันทั่วแล้วว่าพระชายาองค์รัชทายาทคือบุคคลที่ไม่อาจจะล่วงเกิน เซียวอี้เหยาและคนสกุลเซียวมีความคิดอะไรอยู่ทุกคนล้วนรู้ดี สตรีที่อยู่ข้างกายองค์รัชทายาทหลี่ไท่หลงมีแค่ไม่กี่คน ก่อนหน้านี้เซียวอี้เหยานับว่าเป็นสตรีที่ทั้งได้มีโอกาสใกล้ชิดองค์รัชทายาทและมีความสามารถโดดเด่น พอเซียวอี้เหยาและคนสกุลเซียวโดนเล่นงานจนย่อยยับถึงขั้นนี้ บรรดาคนที่คิดจะยัดเยียดบุตรสาวให้องค์รัชทายาทหลี่ไท่หลงต่างก็รีบยกเลิกแผนการของตนเองในทันทีหลังจากพักผ่อนอย่างเต็มที่ไปแล้วทั้งวัน เช้าวันรุ่งขึ้นเฝิงหมิงเยวี่ยก็ติดตามองค์รัชทายาทไปที่จวนสกุลเฉิน โดยมีฮูหยินผู้เฒ่าสกุลเฉินมายืนรอต้อนรับที่หน้าประตูจวนด้วยตนเอง ยามที่องค์รัชทายาทประคองพระชายาองค์รัชทายาทลงจากรถม้า คนสกุลเฉินและคนที่มาเฝ้ารอชื่นชมบารมีขององค์รัชทายาทและพระชายาล้วนพากันคารวะอย่างพร้อมเพรียงกันในทันที“พวกท่านทำตัวตามสบายเถิด” องค์รัชทายาทตรัสพลางโบกพระหัตถ์ให้คนไปประคองฮูหยินผู้เฒ่าสกุลเฉินลุกขึ้นมา บรรดาสตรีในสกุลเฉินต่างก็ลอบส่งสายตาให้กันพลางจ้องมองเฝิงหมิงเยวี่ยด้วยสายตาที

พระชายาองค์รัชทายาทตั้งครรภ์แล้วนับเป็นข่าวใหญ่ที่สร้างความยินดีให้แก่ผู้คนทั้งแคว้น จวนแม่ทัพใหญ่ขององค์รัชทายาทจัดเตรียมทุกอย่างเพื่อรอต้อนรับพระราชนัดดาที่กำลังจะถือกำเนิด เฝิงหมิงเยวี่ยเองก็พยายามดูแลตนเองเป็นอย่างดี โชคดีที่หลังจากอาเจียนอย่างหนักในวันแรกที่รู้ว่าตั้งครรภ์นางก็ไม่ได้มีอาการแพ้ท้องอีกจวบจนนางตั้งครรภ์ได้แปดเดือนแล้วเส้นทางทางน้ำที่นางสั่งให้คนไปขุดคลองเชื่อมเพื่อเปิดเส้นทางสัญจรทางน้ำได้สำเร็จ กลุ่มคนจากเมืองหลวงกลุ่มแรกที่เดินทางมาก็คือบิดา พี่ชาย พี่สะใภ้และหลานชายตัวน้อยที่พี่สะใภ้ของนางอุ้มมา เฝิงหมิงเยวี่ยที่ไม่ได้ร้องไห้มานานแล้วถึงกับร้องไห้โฮออกมาด้วยความยินดีในทันที“ท่านพ่อ พี่ใหญ่ พี่สะใภ้” เฝิงหมิงเยวี่ยเอ่ยพลางร่ำไห้ออกมาโดยไม่อายผู้ใดทำให้กู้ชิงหลานรีบส่งบุตรชายไปให้เฝิงหมิงหยวนอุ้มส่วนตนเองก็เดินเข้าไปจับมือของเฝิงหมิงเยวี่ยเพื่อปลอบโยน“พระชายาองค์รัชทายาททรงกันแสงดังถึงเพียงนี้ หากองค์รัชทายาทกลับมาแล้วพบว่าพระนางกันแสงเพราะพวกหม่อมฉัน วันหน้าจะไม่ทรงออกประกาศห้ามไม่ให้พวกหม่อมฉันเดินทางมาแดนเหนือหรือเพคะ” คำพูดของกู้ชิงหรานทำให้เฝิงหมิงเยวี่ยส่า

ใช้ชีวิตอยู่แดนเหนือได้สิบห้าปีเฝิงหมิงเยวี่ยก็ต้องติดตามสวามีเข้าเมืองหลวง หลี่เสวียนฮ่องเต้ทรงประกาศสละราชสมบัติเพราะมีปัญหาเรื่องสุขภาพ องค์รัชทายาทหลี่ไท่หลงจึงก้าวขึ้นสู่ราชบัลลังก์แทน แล้วแต่งตั้งหลี่เสวียนฮ่องเต้ขึ้นเป็นไท่ซ่างหวงพระราชทานตำหนักสี่ฤดูให้เป็นที่ประทับของไท่ซ่างหวงพระชายาองค์รัชทายาทอย่างเฝิงหมิงเยวี่ยจึงได้รับการแต่งตั้งให้เป็นฮองเฮา หลี่เลี่ยงหวงได้รับแต่งตั้งให้เป็นองค์รัชทายาท หลี่เลี่ยงเฟิ่งได้รับการแต่งตั้งให้เป็นองค์หญิงใหญ่แห่งแคว้น หลี่เลี่ยงหรงได้รับแต่งตั้งให้เป็นฉู่อ๋อง หลี่เลี่ยงรุ่ยได้รับการแต่งตั้งให้เป็นรุ่ยอ๋อง เนื่องจากท่านอ๋องทั้งสองพระองค์ยังทรงพระเยาว์จึงได้รับพระราชทานอนุญาตให้รั้งอยู่ในวังหลวงจนกว่าจะเติบใหญ่แล้วจึงค่อยย้ายออกไปยังดินแดนบรรดาศักดิ์ของตนเองตามธรรมเนียม“ปีนี้องค์รัชทายาทมีอายุย่างสิบสี่แล้ว ทางราชสำนักถวายฎีกาเรื่องตำแหน่งพระชายาองค์รัชทายาทแล้ว” เมื่อหลี่ไท่หลงฮ่องเต้ทรงตรัสออกมาเช่นนี้เฝิงหมิงเยวี่ยก็ทอดถอนใจออกมาในทันที“เรื่องนี้ทางไท่ซ่างหวงทรงตรัสอย่างไรบ้างเพคะ” เฝิงหมิงเยวี่ยเอ่ยถามออกมาด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยจะสบายใจน

แม้ว่าพระชายาองค์รัชทายาทจะไม่ใช่คุณหนูสกุลใหญ่ในเมืองหลวงแต่กลับไม่มีผู้ใดกล้าดูแคลน ทุกคนต่างรู้ดีว่านิ่งซูชิงคือสตรีที่องค์รัชทายาททรงหมายปองมาตั้งแต่นางยังไม่ถึงวัยปักปิ่น นางเป็นหลานสาวต่างสกุลของเฉินไทเฮา บิดาของนางคือสหายสนิทของหลี่ไท่หลงฮ่องเต้ นางเป็นพระสุณิสาที่ทั้งหลี่ไท่หลงฮ่องเต้และเฝิงฮองเฮาทรงโปรดปราน จึงไม่มีผู้ใดกล้าล่วงเกินพระชายาองค์รัชทายาทผู้นี้ แม้ว่าจะไม่มีผู้ใดล่วงเกินแต่ก็มีหลายคนที่อยากจะยัดเยียดตนเองเข้าตำหนักบูรพา องค์รัชทายาททั้งรูปงามและมีความสามารถโดดเด่น สตรีบางคนก็คิดว่าคุ้มค่าที่จะลองเสี่ยงยัดเยียดตนเองเข้าบูรพาแม้ว่าผลสุดท้ายอาจจะต้องแลกด้วยชีวิตของตนเองก็ตาม“สตรีพวกนั้นช่างไม่รู้จักดูเงาหัวของตัวเองเสียบ้างเลย คนอย่างเสด็จพี่ของข้ามีหรือที่จะยอมให้พวกนางใช้เล่ห์กลกับเขาได้” องค์หญิงใหญ่หลี่เลี่ยงเฟิ่งตรัสออกมาพลางจ้องมองพระชายาองค์รัชทายาทที่ในยามนี้ยังคงนั่งดื่มชาอย่างสบายอกสบายใจ“เพียงแต่ชิงชิง เจ้าไม่กลัวหรือว่าสักวันเสด็จพี่ของข้าจะพลาดท่าหลงกลพวกนางเข้าสักวัน” คำถามขององค์หญิงใหญ่ทำให้นิ่งซูชิงยิ้มออกมา ส่วนคนที่เดินมาทางด้านหลังกลับเป็นคนตอบ

ภัตตาคารฝูไหลคือภัตตาคารเลื่องชื่อในเมืองหลง ไม่ใช่แค่เพียงผู้สูงศักดิ์ในเมืองหลวงที่มาดื่มกินที่นี่แม้แต่เชื้อพระวงศ์อันสูงศักดิ์ก็ยังมาที่ภัตตาคารแห่งนี้เป็นประจำ หยวนเฟยหยางเองก็มักจะมาสังสรรค์กับสหายที่ล้วนเป็นคุณชายใหญ่ในเมืองหลวงที่นี่ ห้องรับรองที่เขาจองเป็นประจำอยู่บนชั้นสองของร้าน นับเป็นห้องรับรองที่ดีมากที่สุดของภัตตาคารมีน้อยคนนักที่จะรู้ว่าแท้จริงแล้วภัตตาคารแห่งนี้เป็นกิจการขององค์หญิงใหญ่หลี่เลี่ยงเฟิ่ง นอกจากห้องรับรองพิเศษสำหรับแขกผู้สูงศักดิ์ที่ยินดีจะจ่ายเงินมากยิ่งขึ้นเพื่อจะได้นั่งดื่มกินในห้องรับรองอันหรูหราและมีความเป็นส่วนตัว ภัตตาคารแห่งนี้ยังมีห้องรับรองที่มีความพิเศษมากขึ้นไปอีกนั่นก็คือห้องรับรองส่วนตัวของเจ้าของกิจการอย่างองค์หญิงใหญ่หลี่เลี่ยงเฟิ่งองค์หญิงใหญ่และหยวนเฟยหยางเคยขัดแย้งกันมาหลายครั้ง แม้ว่าเขาจะมีอายุมากกว่านางและองค์รัชทายาทแค่เพียงห้าปี แต่เขากลับเป็นอาจารย์ที่หลี่ไท่หลงเชื้อเชิญมาสอนพระโอรสและพระธิดา องค์ชายทั้งสามทั้งเคารพและเชื่อฟังอาจารย์ผู้นี้แถมยังยกย่องว่าเขาไม่เพียงสอนให้เข้าใจง่ายกว่าอาจารย์คนก่อนๆ ที่แก่ชรา แต่ยังมักจะทำตัวเป็น