All Chapters of นางร้ายสลับบทบาทยั่วรัก: Chapter 11 - Chapter 20

“คุณทำบ้าอะไรของคุณ ปารมี” เพลิงตวาดลั่นห้องแอร์ที่เย็นเฉียบ “คุณซื้ออู่นี้ทำไม ต้องการจะไล่ทุกคนออกเพื่อบีบผมงั้นเหรอ”ปารมีไม่สะดุ้งสะเทือนกับเสียงคำรามของเขา เธอกดปุ่มบนรีโมตคอนโทรลในมือ บานเกล็ดมู่ลี่รอบห้องค่อยๆ ปิดลงจนสนิท ตัดขาดสายตาจากคนภายนอกอย่างสมบูรณ์แบบ ก่อนที่เธอจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินอ้อมโต๊ะทำงานมาหาเขา“อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลยเพลิง ฉันไม่ได้ซื้ออู่นี้เพื่อบีบนาย...” เธอกรีดกรายนิ้วมือไปตามขอบโต๊ะกระจก “ฉันซื้อ... เพราะฉันต้องการสถานที่ส่วนตัว เอาไว้เก็บของเล่นของฉันต่างหากล่ะ”“คุณมันบ้าไปแล้ว” เพลิงกัดฟันกรอด ก้าวประชิดตัวหญิงสาวอย่างคุกคาม “ผมยอมเป็นเบี้ยล่างให้คุณแล้วไง ยอมรับเช็คบ้าๆ นั่นมาแล้ว คุณยังต้องการอะไรอีก ถึงต้องมาทำลายที่ทำกินของคนอื่น”“ก็เพราะนายมันเป็นหมาที่ยังฝึกไม่เชื่องไง” ปารมีเชิดหน้าขึ้น สบตากับดวงตาวาวโรจน์ของเขาอย่างไม่ลดละ “เมื่อวานนายกล้าเดินหนีฉัน ทิ้งให้ฉันนั่งอยู่คนเดียวในคอนโด... นายคิดว่าคนอย่างปารมีจะยอมถูกหยามหน้าเหรอ”แม้ปากจะพ่นคำพูดร้ายกาจและวางอำนาจออกไป แต่ในใจของปารมีกลับกำลังสบถด่าระบบเฮงซวยด้วยถ้อยคำหยาบคายเป็นร้อยๆ คำ‘ไอ้ระบบห

พูดจบ เพลิงก็หันหลังเดินไปปลดล็อกประตู กระชากมันเปิดออกอย่างแรงจนมิลินท์ที่ยืนแนบหูฟังอยู่หน้าประตูถึงกับผงะหงายหลัง“พ... พี่เพลิง...” มิลินท์หน้าซีดเผือด เมื่อเห็นสภาพเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยเล็กน้อยของเพลิง และใบหน้าที่แดงก่ำของปารมีที่ยืนอยู่ด้านในเพลิงไม่แม้แต่จะปรายตามองมิลินท์ เขาเดินกระแทกไหล่หญิงสาวออกไปจากบริเวณนั้นอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้มิลินท์ยืนตัวสั่นด้วยความริษยาและแค้นใจปารมีเดินออกมาจากห้องกระจกด้วยท่วงท่าสง่างาม เธอกอดอกมองน้องสาวต่างแม่ด้วยสายตาเหยียดหยาม“มีมารยาทหน่อยมิลินท์ พ่อไม่ได้สอนหรือไงว่าเวลาผู้ใหญ่เขาคุยธุระกัน ห้ามเข้ามาสอด” ปารมีจงใจเน้นคำว่า ‘ธุระ’ ให้มิลินท์เจ็บใจเล่น“พี่ปริม... พี่ทำอะไรพี่เพลิง ทำไมสภาพเขาถึงเป็นแบบนั้น” มิลินท์แหวใส่ น้ำตาเริ่มคลอเบ้า“ก็ทำ... ในสิ่งที่เจ้าของเขาทำกับของเล่นไงล่ะ” ปารมีเหยียดยิ้ม “จำใส่สมองอันน้อยนิดของเธอเอาไว้นะมินท์... เพลิงเป็นของฉัน และถ้าฉันเห็นเธอไปเกาะแกะเขาอีก ฉันจะฟ้องพ่อเรื่องที่เธอหนีเรียนมาหาผู้ชาย”มิลินท์เบิกตากว้าง เพราะมีฝ่ายถึงจะไม่ถูกรักจากพ่อแต่ก็มีฝีมือเรื่องการบริหารและมีเตชินท์คลุมกะลาหัวเธอทำให้พ

เมื่อประตูห้องนั่งเล่นปิดลง และเหลือเพียงพวกเขาสองคน บรรยากาศที่เคยเต็มไปด้วยการแสดงละครก็แปรเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดที่แทบจะทำให้หายใจไม่ออกปารมียังคงเอนหลังพิงโซฟา พยายามปั้นหน้าเชิดรั้นรักษาท่าทีเย่อหยิ่งเอาไว้ให้แนบเนียนที่สุด แม้ว่าในหัวกำลังก่นด่าไอ้ระบบเฮงซวยอย่างสาดเสียเทเสีย‘ไอ้ระบบบัดซบ แกบีบให้ฉันต้องเล่นฉากเหยียบย่ำศักดิ์ศรีเขาจนแหลกละเอียดขนาดนี้ กะจะให้เขาแค้นจนบีบคอฉันตายคาโซฟาเลยหรือไ!’หัวใจของเธอเต้นระรัวจนเจ็บหน้าอกเมื่อลอบสบเข้ากับนัยน์ตาวาวโรจน์และสันกรามที่ขบแน่นของเพลิง ขืนปล่อยให้ความโกรธของเขาพุ่งปรี๊ดอยู่แบบนี้ มีหวังแผนเอาชีวิตรอดของเธอได้พังพินาศแน่ นางมารร้ายคนสวยสูดลมหายใจเข้าลึก สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วเพื่อหาทางดับไฟแค้น... หรืออย่างน้อยก็เปลี่ยนทิศทางอารมณ์ที่กำลังเดือดพล่านของเขาและวิธีเดียวที่จะเบี่ยงเบนความสนใจของมัจจุราชที่กำลังคลุ้มคลั่งได้ ก็คือการสวมบทใจกล้า เดินหน้ารุกและ ‘ยั่ว’ ให้เขาปั่นป่วนจนหลงลืมความแค้นไปชั่วขณะ“พอได้แล้ว” เธอออกคำสั่งเสียงเรียบ พยายามชักขาหนีทว่าเพลิงกลับไม่ยอมปล่อยมือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อเท้าเล็กของเธอ ยึดไว้แน่นร

“ก็มินท์รัก... เอ้ย มินท์เป็นห่วงพี่เพลิงไงคะ” มิลินท์รีบแก้ตัว แสร้งทำเป็นสะดุดเศษสายไฟบนพื้น ร่างบอบบางถลาเข้าซบแผงอกกว้างของชายหนุ่มอย่างพอดิบพอดี สองแขนเรียวตวัดกอดเอวสอบของเขาไว้แน่น ใบหน้าหวานช้อนขึ้นมองเขาด้วยแววตาเว้าวอน อกอวบอิ่มภายใต้เสื้อเปิดไหล่เบียดชิดกับกล้ามเนื้อหน้าท้องของเขาอย่างจงใจ“พี่เพลิง... ปล่อยพี่ปริมไปเถอะนะคะ มินท์มีเงินเก็บอยู่ก้อนหนึ่ง มินท์จะเอามาช่วยค่ารักษาคุณยายพี่เอง มินท์ไม่รังเกียจหรอกนะคะที่พี่เป็นแค่ช่างซ่อมรถ มินท์พร้อมจะดูแลพี่ จะเยียวยาทุกบาดแผลที่พี่ปริมทำไว้”น้ำเสียงหวานหยดย้อยและสัมผัสแนบชิดของมิลินท์ เป็นสิ่งที่ผู้ชายร้อยทั้งร้อยคงยากจะปฏิเสธ ทว่าสำหรับเพลิง... ร่างกายของเขากลับด้านชา กลิ่นน้ำหอมกลิ่นดอกไม้ของ มิลินท์ไม่สามารถกระตุ้นสัญชาตญาณใดๆ ในตัวเขาได้เลยแม้แต่น้อย มันเทียบไม่ได้เลยกับความร้อนรุ่มและกลิ่นวานิลลายั่วยวนของปารมี ที่เพียงแค่ปลายเท้าสัมผัสก็แทบจะทำให้เขาคลั่งเพลิงถอนหายใจยาว มือหนาจับลงบนหัวไหล่บอบบางของมิลินท์ ก่อนจะออกแรงดันร่างของเธอออกห่างอย่างเด็ดขาดและไร้เยื่อใย“พี่เพลิง...” มิลินท์หน้าเสีย ดวงตาเบิกกว้างด้ว

ชายหนุ่มแทรกตัวเข้าไปอยู่ระหว่างเรียวขาขาวเนียนที่แยกออกกว้าง เขากอบกุมความเป็นชายของตนเอง จ่อปลายทางรักที่เปียกชุ่มและฉ่ำเยิ้มไปด้วยน้ำหวานของหญิงสาว เพลิงสบตากับปารมี นัยน์ตาของเขาเต็มไปด้วยความหิวกระหายและความแค้นที่ฝังลึก... เขาคิดเสมอว่าผู้หญิงตรงหน้าคือคุณหนูไฮโซที่เจนจัด ผ่านผู้ชายมานับไม่ถ้วน และมองเขาเป็นแค่ของเล่นแก้ขัดดังนั้น เขาจึงไม่คิดจะออมแรงหรือทะนุถนอมเพลิงจับสะโพกกลมกลึงไว้แน่น ก่อนจะกดสะโพกสอบ ดันความแข็งแกร่งสอดแทรกเข้าไปในความคับแคบของเธอรวดเดียวอย่างหนักหน่วง!"กรี๊ดดดด!! อ๊ะ เจ็บ... เพลิง ฉันเจ็บ!"ปารมีหวีดร้องสุดเสียง น้ำตาแห่งความเจ็บปวดร่วงหล่นลงมาอาบแก้ม สองมือบางผลักไสแผงอกกว้างของเขาอย่างแรง ร่างกายของเธอเกร็งเขม็งและต่อต้านการบุกรุกอย่างถึงที่สุด เล็บเคลือบสีแดงสดจิกลงบนไหล่กว้างจนเลือดซิบเพลิงชะงักกึก ร่างกายกำยำของเขานิ่งขึงราวกับถูกสาปความรู้สึกที่ถูกบีบรัดอย่างรุนแรงจากภายใน และเยื่อบางๆ ที่ถูกฉีกขาดเมื่อครู่ มันคือหลักฐานที่ชัดเจนที่สุดที่ตีแสกหน้าเขาอย่างจัง"ปริม... น... นี่คุณ..." เพลิงเบิกตากว้าง นัยน์ตาสีนิลสั่นไหวอย่างรุนแรงเมื่อมองเห็นหยา