นางร้ายสลับบทบาทยั่วรัก

นางร้ายสลับบทบาทยั่วรัก

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-05-24
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
90Bab
424Dibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

(คำเตือน: คุณคือนางร้ายที่ต้องถูกกำจัด) นั่นคือสิ่งที่ ‘ระบบ’ บอกกับเธอ... แต่ขอโทษที กฎของนิยายน้ำเน่าพวกนี้ใช้กับนางมารร้ายอย่าง ปารมี ไม่ได้ เมื่อต้องทะลุมิติมาอยู่ในร่างของนางร้ายที่ถูกกำหนดให้ตายอย่างอนาถ เธอจึงต้องดิ้นรนเพื่อเปลี่ยนตอนจบ ทว่าพล็อตเรื่องบ้าๆ กลับพยายามยัดเยียดทั้งนางเอกดอกบัวขาว และรักแรกในอดีตมาเพื่อแย่งชิงมัจจุราชหนุ่มอย่าง อัคคี ไปจากเธอ ได้... ในเมื่อสวรรค์อยากให้เธอร้าย เธอก็จะร้ายให้สุด จะใช้ทุกมารยาและสัญชาตญาณดิบ ยั่วให้เขาคลั่งจนโงหัวไม่ขึ้น แล้วมาดูเบ้าหน้าพระเจ้าตอนที่เธอทุบระบบเฮงซวยนี่ให้จมเขี้ยว

Lihat lebih banyak

Bab 1

ตอนที่ 1 บทบาทนางร้าย

My father was screwing his secretary when I pushed his office door open. Wet slaps and grunts filled the room as he drove into her against the desk.

My mother had spent three hours over the stove, squinting at a recipe she had memorized years ago. She packed my father's lunch and made me promise to watch him eat, since he was always busy. He had also left his phone at home.

I never expected to walk in and find him bent over his desk, his wool slacks bunched around his thighs, buried deep in his secretary.

The sight made me want to vomit.

This was the man who had promised to be home more that weekend for their thirty-year anniversary dinner.

His secretary looked toward the door, eyes widening. She gasped, her face turning a bright, guilty red.

"Oh, shit, Lisa," she breathed.

My father twisted around, flushed and sweating, not even pulling up his pants.

"Lisa, wait—"

I didn’t stay. I ran down the hallway, hit the elevator, and left his shouts behind as the doors closed.

I reached my car, shoved the key into the ignition, and sped onto the highway, weaving through midday traffic before the shock hit.

Then I felt his phone in my jacket pocket. I pulled over, grabbed it, and tried his birthday.

Denied.

His wedding date.

Denied.

I typed my mother’s name.

It unlocked.

That hurt more. He used her name as the key to his secrets.

I opened his messages. The thread with his secretary stretched for months, filled with late-night photos and detailed sexual fantasies. I kept scrolling as the dates slipped into last year.

I typed "divorce" into the search bar. The results loaded instantly.

The lawyer says we can finalize the paperwork before the end of spring. I can’t wait to finally be with you properly.

It was already mid-April.

My grip tightened as I scrolled.

I talked to the realtor today. The house should sell fast. Once it’s done, you can move into the new place with me. A fresh start.

He wasn’t just leaving her. He was selling the house. My mother and brother, James, would have nowhere to go.

Under pack law, the male head of household owned the property. We would end up in the welfare blocks at the edge of the territory.

Another message:

The kids will adjust. Lisa is twenty. James is seventeen. Maybe this will teach them some humility. They’ve had it too easy on my dime.

My vision blurred as I took screenshots. He was a pack Beta. He would deny everything without proof.

I drove back to the office, set the cooling lasagna and the phone on the front desk, and left before the receptionist could speak.

By the time I reached my car, my phone buzzed in the cup holder.

Mom: Sweetheart, can you pick up my prescription on your way back? The pharmacy called.

I stared at the text. My mother's eyesight had been failing for a decade. She was legally blind, unable to see the faces of her own children clearly without powerful lenses. She had been a nurse at the pack hospital, a career she loved, but she had stepped down when the vision loss made it dangerous to work.

She believed her husband was her protector.

I sat in the car and watched the sun start to dip.

My entire life, I had used my parents as the gold standard for love. He had been calculating his exit while she made his favorite meals.

My phone buzzed again. It was my best friend, Sasha.

Don’t forget the mandatory pack meeting tonight.

I had heard the whispers about alliance talks with the Silver Creek Lycans, but I hadn't cared. Now, the message specified compulsory attendance for all unmarked females.

I typed back: Found out my dad is having an affair. He’s selling the house and kicking us out.

Sasha: WHAT??? Call me RIGHT NOW.

Me: Can’t. I’ll explain later.

I spent hours driving through the pack lands. When my mother asked where I was, I told her Luna Catherine needed help with errands.

By nightfall, I reached the community center. My head throbbed. Inside, the room was packed. Alpha Marcus and Luna Catherine stood on the platform with their advisors.

More than fifty unmated women filled the chairs. I found Sasha. She grabbed my hand and looked worried.

“You okay?” she whispered.

I said nothing.

Alpha Marcus stepped to the microphone. The room fell silent.

“Alpha Cameron of Silver Creek has agreed to an alliance with us,” he said. “In return, they require a temporary arrangement with an unmated female.”

Whispers spread.

“His mate cannot bear children. He needs an heir. He is requesting a one-year contract.”

Luna Catherine stepped forward. “The contract is binding. The volunteer will move to Silver Creek, conceive, and carry the Alpha’s child. After birth, the child stays. The female returns home.”

Shock rippled through the room.

“In exchange,” Alpha Marcus said, “the volunteer receives full medical care, protection, and financial compensation.”

“How much?” a girl asked.

“Five hundred thousand tokens. Paid in installments,” Luna Catherine said. 

The room erupted. 

Five hundred thousand tokens was enough to buy a small estate and live comfortably for life.

“This is crazy,” Sasha whispered, leaning into my ear. “They want someone to be a paid incubator for a Lycan and then just hand the baby over?”

She was right. It was a cold deal. But the compensation was tempting enough to buy my mother a house in her own name, pay for her medical treatments or hire a full-time assistant for when her eyes failed completely. It would put James through the best university. We would never have to beg the pack for a place to sleep.

My phone vibrated. It was a voice note from my mother. I held it to my ear.

Her voice was broken, thick with tears.

“Lisa… your father just came home. He’s packing a suitcase. He says he wants a divorce… that he’s been unhappy for years.”

I heard her catch her breath, a jagged, wet sound.

“He says the house is his. The money too. He told me I have thirty days to find a place. Lisa, I have nothing. I don't know where we are going to go.”

The recording cut off with the sound of a door slamming in the background.

I stared at the back of the chair in front of me. All I had to do was give up one year. Conceive. Carry. Deliver. Walk away.

Sasha leaned toward me again. “Why would anyone do that? To carry a stranger’s child and just walk away?”

“I’ll do it,” I said.

Sasha stared at me. She let out a nervous laugh.

“What? Did you hear them? You have to give birth and then just hand the baby to a man you don’t know.”

“I heard.”

“Lisa.” She gripped my bicep, her fingers digging in. “This isn't a job. This is your body. You can't just—”

“I need the money, Sasha. I need to save my mother.”

Sasha looked at me as if I were a stranger. She opened her mouth to protest again, but the words died in her throat.

I ignored her and raised my hand high into the air.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
90 Bab
ตอนที่ 1 บทบาทนางร้าย
กลิ่นน้ำมันเครื่องสนิมเขรอะ ควันบุหรี่ราคาถูก และไอร้อนระอุที่ลอยขึ้นมาจากพื้นคอนกรีต คือสิ่งแรกที่กระแทกเข้าโสตสัมผัสของเธอความปวดร้าวแล่นริ้วตั้งแต่ขมับจรดท้ายทอยราวกับถูกค้อนปอนด์ทุบ เธอนิ่วหน้า พยายามกะพริบตาเพื่อขับไล่ความพร่ามัว เสียงสะอื้นไห้แหลมเล็กของใครบางคนดังแว่วเข้าหู ตามมาด้วยเสียงสบถทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิด“ฮึก... พี่เพลิงคะ มินท์ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ แต่พี่ปริมเขา... เขาเอาของๆ มินท์ไปทิ้งหมดเลย มินท์พยายามอธิบายแล้วแต่พี่ปริมก็ไม่ฟัง ซ้ำยังตบหน้ามินท์ด้วย ฮือ...”เสียงหวานใสที่พยายามดัดให้ดูสั่นเครือและน่าสงสารนั้น ทำให้คนที่เพิ่งได้สติรู้สึกสะอิดสะเอียนจนแทบอยากจะอาเจียนออกมาดวงตากลมโตเฉี่ยวคมกวาดมองไปรอบตัว อู่ซ่อมรถมอเตอร์ไซค์ซอมซ่อ ผนังสังกะสีเก่าคร่ำคร่า คราบน้ำมันเครื่องที่เปรอะเปื้อนไปทั่วบริเวณ และพัดลมตัวใหญ่ที่พัดเอาไอร้อนอบอ้าวของช่วงบ่ายเข้ามาปะทะร่างกาย ความทรงจำสายหนึ่งไหลบ่าเข้ามาในหัวอย่างรุนแรงราวกับเขื่อนแตก ภาพเหตุการณ์ ชื่อบุคคล และจุดจบอันแสนน่าเวทนา...ปารมี หรือ ปริม... นั่นคือชื่อของร่างนี้เธอไม่ได้อยู่ในโลกใบเดิมอีกต่อไปแล้ว แต่ดันทะลุ
Baca selengkapnya
ตอนที่2 แล้วไง
“ฉันถาม ว่าคุณมีสิทธิ์อะไร” เพลิงกดเสียงต่ำลงอีก กรามแกร่งบดเข้าหากันจนนูนเป็นสัน เขาเกลียดผู้หญิงตรงหน้า เกลียดความเย่อหยิ่ง เกลียดสายตาที่มองคนอื่นราวกับมดปลวก แต่สิ่งที่เขาเกลียดที่สุด คือสัญชาตญาณดิบในตัวเขาที่มักจะกระตุกวาบทุกครั้งที่ได้กลิ่นหอมยวนใจจากตัวเธอแทนที่จะตอบคำถาม ปารมีกลับก้าวประชิดตัวเขามากขึ้นอีกจนปลายยอดอกที่ดันเนื้อผ้าเดรสสีแดงแทบจะเสียดสีกับแผงอกกว้างของเขา เธอจงใจโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย คอเสื้อที่ลึกอยู่แล้วยิ่งเผยให้เห็นร่องอกอวบอิ่มขาวผ่องที่เบียดชิดกันอย่างชัดเจนเต็มสองตาดวงตาของเพลิงเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว สายตาคมกริบเผลอหลุบต่ำลงมองภาพความอวบอิ่มตรงหน้าอย่างห้ามไม่ได้ ก่อนที่เขาจะรีบดึงสติและตวัดสายตากลับขึ้นมามองหน้าเธอด้วยความวาวโรจน์ที่มากกว่าเดิม มือหนากำประแจในมือแน่นจนข้อขาว“แล้วไง”น้ำเสียงหวานหยดย้อยทว่าแหบพร่ากระซิบถามชิดริมฝีปากของเขา ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดปลายคางสากที่เต็มไปด้วยไรหนวดเพลิงชะงักงัน กล้ามเนื้อทุกสัดส่วนบนร่างกายของเขาตึงเครียดขึ้นมาฉับพลัน“คุณหมายความว่ายังไง” เขาเค้นเสียงถาม พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ถอยหนี แต่ก็ไม่อา
Baca selengkapnya
ตอนที่3 ข้อเสนอของนางมารร้าย
เมื่อก้าวขึ้นมานั่งประจำที่คนขับ ปารมีก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ แผ่นหลังบางพิงพนักเบาะอย่างหมดแรง มือที่จับพวงมาลัยสั่นเทาเล็กน้อยพระเจ้า... หมอนั่นน่ากลัวเป็นบ้า สายตาเหมือนพร้อมจะฆ่าฉันได้ทุกวินาทีแต่เธอถอยไม่ได้แล้ว เกมนี้เธอเป็นคนเริ่ม และเธอต้องเล่นบทนางมารร้ายสายยั่วรักนี้ให้สมบูรณ์แบบที่สุด เพื่อดึงเขาเข้ามาอยู่ในสายตา ปกป้องเขาจากเตชินท์ และที่สำคัญ... เพื่อรักษาชีวิตของตัวเองปารมีเหลือบมองกระจกมองหลัง ภาพของช่างซ่อมรถร่างกำยำที่ยืนมองตามรถของเธอด้วยสายตาอาฆาตแค้นยังคงติดตาคนแบบเขาไม่อาจใช้ความดีแลกความรักได้ ต้องทำให้เขาเกลียดฉันให้มากๆ เพราะยิ่งนายเกลียดฉันมากเท่าไหร่ นายก็จะยิ่งละสายตาไปจากฉันไม่ได้มากเท่านั้น และเมื่อวันนั้นมาถึง เราค่อยมาดูกันว่าใครจะเป็นฝ่ายคุมเกมกันแน่หญิงสาวเหยียบคันเร่งพารถสปอร์ตคันหรูพุ่งทะยานออกไปจากอู่ซ่อมรถซอมซ่อ ทิ้งความร้อนรุ่มและไฟแค้นให้คุกรุ่นอยู่เบื้องหลัง โดยที่ไม่รู้เลยว่า การกระทำของเธอในวันนี้ ได้ไปกระตุกหนวดเสือร้ายที่กำลังหลับใหลให้ตื่นขึ้นมา และพร้อมจะแผดเผาเธอให้มอดไหม้เป็นจุลในเร็วๆ นี้แสงแดดยามบ่ายแผดเผาลงมาบนหลังคาสังกะสีของอ
Baca selengkapnya
ตอนที่4 น่าประทับใจ
ปริมถอดแว่นกันแดดออก ปรายตามองภาพตรงหน้าด้วยสายตาเหยียดหยาม มุมปากยกยิ้มร้ายกาจที่ทำให้คนมองรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ“แหม... ละครฉากนี้ช่างน่าประทับใจจริงๆ” เสียงหวานแหบพร่าเอ่ยขึ้นขณะเดินกรีดกรายเข้ามาใกล้ “ดอกบัวขาวผู้แสนดี หอบข้าวหอบน้ำมาประเคนให้หมาวัดถึงที่ ซึ้งจนน้ำตาจะไหลเลยล่ะ”“พี่ปริม” มิลินท์หน้าถอดสี รีบขยับเข้าไปยืนซ้อนหลังเพลิง แสร้งทำเป็นหวาดกลัว “ทำไมพี่ต้องพูดจาหยาบคายแบบนี้ด้วย มินท์แค่เอาข้าวมาให้พี่เพลิง พี่ปริมไม่มีสิทธิ์มาดูถูกพวกเรานะ”“ดูถูก” ปารมีหัวเราะเสียงเย็น “ฉันกำลังบรรยายภาพความเป็นจริงต่างหากล่ะน้องรัก เธอมันก็แค่นางเอกเจ้าน้ำตาที่ชอบทำตัวใสซื่อเรียกร้องความสนใจ ส่วนนายช่างนี่... ก็เป็นแค่คนจนๆ ที่โง่มองคนไม่ออก”เพลิงกรามลั่นกรอด เขาก้าวขึ้นมาบังร่างของมิลินท์ไว้ สายตาดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของปารมีราวกับจะฉีกทึ้งเธอเป็นชิ้นๆ “หุบปากของคุณซะ ปารมี ที่นี่ไม่ต้อนรับคุณ กลับไปซะก่อนที่ผมจะทนไม่ไหว”แทนที่จะหวาดกลัว ปารมีกลับก้าวเข้ามาประชิดตัวเขาอย่างท้าทาย กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่คุ้นเคยลอยมาปะทะจมูกของเพลิงอีกครั้ง มันเป็นกลิ่นที่ทำให้ร่างกายของเขาตอบสนองอย่าง
Baca selengkapnya
ตอนที่5 ผู้หญิงใจร้าย
เพลิงลมหายใจสะดุดกึก ร่างกายกำยำเกร็งเขม็งไปทุกสัดส่วนเมื่อปลายนิ้วเรียวของเธอกรีดกรายลูบไล้ไปตามแผงอกกว้าง สัมผัสแผ่วเบานั้นกลับเหมือนมีกระแสไฟฟ้าร้อนแรงแล่นพล่านไปทั่วร่าง แม้สมองจะคอยสั่งการให้ผลักไสผู้หญิงใจร้ายคนนี้ออกไปให้พ้น แต่สัญชาตญาณดิบเถื่อนกลับสยบยอม โหยหาความหอมหวานและอันตรายจากเรือนร่างตรงหน้าอย่างไม่อาจควบคุมปารมีเหยียดยิ้มยั่วยวน หญิงสาวขยับกายเบียดชิดจนไร้ช่องว่าง โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นวานิลลาเป่ารดคลอเคลียริมฝีปากของเขา นัยน์ตาคู่คมหลุบมองริมฝีปากหยักลึกอย่างล่อลวง ก่อนจะค่อยๆ ขยับเรียวปากสีสดเข้าหา อีกเพียงแค่มิลลิเมตรเดียว เธอก็จะครอบครองจูบของเขาได้สำเร็จ และเพลิงเองก็เผลอหลับตาลง เผยอปากเตรียมรับสัมผัสนั้นอย่างลืมตัว...ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่ริมฝีปากกำลังจะแนบชิด[ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!]เสียงสัญญาณอิเล็กทรอนิกส์แหลมบาดหูดังทะลุปล้องขึ้นมาในหัวของปารมีอย่างกะทันหัน พร้อมกับหน้าต่างโฮโลแกรมสีแดงเลือดที่เด้งพรวดขึ้นมากระแทกตา[คำเตือนฉุกเฉิน: โฮสต์กำลังทำผิดเนื้อเรื่องอย่างร้ายแรง! บทบาท ‘นางร้าย’ ไม่อนุญาตให้จูบพระเอกเพื่อสานสัมพันธ์ในฉา
Baca selengkapnya
ตอนที่6 คุกเข่าลงสิ
“จุ๊ๆ...” ปารมีส่ายนิ้วชี้ไปมา รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นบนใบหน้าสวยจัด “งานพวกนั้นมันหน้าที่ของแม่บ้าน ไม่ใช่หน้าที่ของ ‘ของเล่น’ ส่วนตัวอย่างนาย”เธอวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะกระจก ก่อนจะใช้นิ้วเรียวชี้ลงที่พื้นพรมขนสัตว์สีขาวสะอาดตรงหน้าเธอ“คุกเข่าลงสิ”เพลิงเบิกตากว้าง ร่างสูงใหญ่แข็งทื่อราวกับถูกตอกตะปูตรึงไว้กับพื้น “คุณว่าอะไรนะ”“หูหนวกหรือไง ฉันสั่งให้คุกเข่าลงตรงนี้” ปารมีย้ำคำสั่งเสียงเย็นเยียบ แววตาของเธอไม่มีแววล้อเล่น “นายรับเงินฉันไปแล้วเพลิง สัญญาคือสัญญา นายคือสุนัขรับใช้ของฉัน และสุนัขก็ต้องอยู่แทบเท้าเจ้าของ หรืออยากให้ฉันโทรไปยกเลิกเช็คกับทางโรงพยาบาลตอนนี้เลย”ข้ออ้างเรื่องยายสายคือโซ่ตรวนเส้นใหญ่ที่รัดคอเขาไว้ เพลิงสูดลมหายใจเข้าลึกจนหน้าอกกว้างขยายขึ้น ดวงตาของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธแค้นและอัปยศอดสู แต่สุดท้าย ร่างสูงใหญ่ก็จำต้องทรุดตัวลงคุกเข่าบนพรมขนสัตว์ตรงหน้าหญิงสาวปารมีมองภาพอดีตมหาเศรษฐีผู้หยิ่งยโสในนิยายที่ตอนนี้ต้องมาก้มหัวคุกเข่าอยู่แทบเท้าเธอ ความรู้สึกสับสนแล่นริ้วในใจ ลึกๆ เธอแอบสงสารเขา แต่เธอรู้ดีว่าถ้าไม่ยั่วเขาให้หลงเธอด้วยวิธีนี้ เขาจะไม่มีวันยอมอยู่ใกล้เธ
Baca selengkapnya
ตอนที่7 เอาแต่ใจ
สิ้นคำพูด ริมฝีปากหยักลึกของเพลิงก็ทาบทับลงบนเรียวปากสีสดของปารมีอย่างรุนแรงและป่าเถื่อน มันไม่ใช่จูบที่อ่อนหวานหรือเต็มไปด้วยความรัก แต่มันคือการลงทัณฑ์และการระบายความแค้นที่อัดอั้นอยู่ในใจเขาบดขยี้ริมฝีปากเธออย่างเอาแต่ใจ ขบเม้มกลีบปากล่างอย่างแรงจนได้รสเฝื่อนของเลือดจางๆ ปารมีเบิกตากว้าง พยายามผลักไสแผงอกกว้างทว่าสู้แรงเขาไม่ได้เลย ชายหนุ่มอาศัยจังหวะที่เธอเผยอปากประท้วง สอดเรียวลิ้นร้อนชื้นเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากของเธออย่างตะกละตะกลามสัมผัสที่หยาบกระด้างแต่กลับจุดประกายไฟรุ่มร้อนให้ลามเลียไปทั่วทั้งร่างกาย ปารมีรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะหลอมละลายในอ้อมกอดของเขา มือที่เคยผลักไสเริ่มอ่อนแรงและเปลี่ยนเป็นกำเสื้อกล้ามของเขาไว้แน่น ร่างกายของเธอตอบสนองต่อจูบอันดุดันนั้นอย่างลืมตัว เผลอจูบตอบเขากลับไปด้วยความโหยหาที่ไม่แพ้กันเสียงหอบหายใจและเสียงริมฝีปากที่บดเบียดกันดังสะท้อนก้องในห้องนั่งเล่นที่เงียบงัน ความเกลียดชังและความปรารถนาหลอมรวมกันจนแยกไม่ออก เพลิงรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเสพติดยาพิษรสหวาน ยิ่งได้ชิมก็ยิ่งกระหาย ยิ่งอยากครอบครองร่างบางในอ้อมแขนนี้ให้แหลกสลายคามือ
Baca selengkapnya
ตอนที่8 เร่งจังเลยนะคะ
เสียงสัญญาณเตือนภัยอิเล็กทรอนิกส์แหลมบาดหูดังทะลุขึ้นมาในโสตประสาท พร้อมกับหน้าต่างโฮโลแกรมสีแดงเลือดที่เด้งพรวดขึ้นมากระแทกตา![คำเตือนฉุกเฉินระดับสีแดง: อีเวนต์บังคับ ‘พบปะตัวร้ายขั้วอำนาจ’ กำลังจะเริ่มต้นขึ้น] [ข้อบังคับเนื้อเรื่อง: โฮสต์ไม่อนุญาตให้ปฏิเสธ หลีกเลี่ยง หรือหาข้ออ้างยกเลิกฉากนี้โดยเด็ดขาด ตัวละครปารมีต้องต้อนรับเตชินท์ตามสคริปต์ เพื่อดำเนินแผนการร้าย หากฝ่าฝืน โฮสต์จะถูกระบบเข้าควบคุมร่างกายเพื่อบังคับเล่นตามบททันที]หญิงสาวกัดฟันกรอด กำสมาร์ตโฟนในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด นัยน์ตาคู่คมวาวโรจน์ไปด้วยไฟโทสะ ‘ไอ้ระบบเผด็จการเฮงซวย บังคับกันขนาดนี้เอามีดมาจ่อคอฉันเลยเถอะ’แม้ในใจจะก่นด่าระบบและสาปแช่งนักเขียนไปถึงบรรพบุรุษ แต่เมื่อไพ่แห่งโชคชะตาถูกบังคับให้ต้องเดินตามกระดาน ปารมีก็สูดลมหายใจเข้าลึก ระงับความคุกรุ่นในอก ก่อนจะปรับน้ำเสียงให้หวานหยดย้อยและเอาใจตามฉบับนางมารร้าย เพื่อตอบกลับปลายสายไปอย่างเสียไม่ได้“รู้แล้วๆ... เร่งจังเลยนะคะ รีบมาเถอะค่ะ ปริมจะแต่งตัวสวยๆ รอรับเต้ก็แล้วกัน”ปารมีกดตัดสาย เธอรีบวิ่งไปที่กระจกบานใหญ่ในห้องนั่งเล่น ภาพสะท้อนที่เห็นทำเอาเธอแทบอยาก
Baca selengkapnya
ตอนที่9 จำเอาไว้ให้ดี
“หึ... พ่อคงรักนังมินท์มากสินะคะ ถึงได้โทรมาฟ้องเต้แบบนี้” ปารมีพยายามข่มเสียงไม่ให้สั่น ความหมั่นไส้และน้อยใจในตัวบิดาพุ่งปรี๊ดขึ้นมา แต่สิ่งที่ทำให้เธอเกลียดชังยิ่งกว่า คือสายตาและท่าทีวางอำนาจของผู้ชายตรงหน้า“มันไม่ใช่แค่เรื่องมิลินท์ ปริม”เตชินท์กระชากแขนเธออย่างแรงจนไวน์ในแก้วแทบหก รั้งร่างบางให้ถลาลงไปนั่งบนตักกว้างของเขาอย่างจาบจ้วง เขายื่นมือมาบีบปลายคางเธออย่างแรงจนเจ็บร้าว บังคับให้เธอเชิดหน้าขึ้นสบตากับความเยือกเย็นและเผด็จการของเขา“จำเอาไว้ให้ดีนะปารมี... ที่ตระกูลเธอยังมีหน้ามีตาอยู่ในสังคมได้ทุกวันนี้ ก็เพราะเงินของฉัน เพราะฉะนั้น เลิกทำตัวงี่เง่าไร้สาระ เลิกทำหน้าตาหยิ่งยโสใส่ฉัน แล้วหัดทำตัวเป็น ‘ผู้หญิงของฉัน’ ให้มันว่านอนสอนง่ายหน่อย... พรุ่งนี้ไปงานเลี้ยงสมาคมกับฉัน แต่งตัวให้มันดูแพงสมกับเงินที่ฉันจ่ายไปซื้อตระกูลเธอมา เข้าใจไหม?”ปารมีเจ็บคางจนน้ำตาแทบเล็ด ความอัปยศอดสูและไฟโทสะตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอย ผู้ชายคนนี้ทั้งกดขี่ เอาแต่ใจ และมองเธอเป็นแค่ของเล่นที่ซื้อมาด้วยเงิน แต่ระบบและพล็อตเรื่องบัดซบกำลังบีบคอเธอไว้ บังคับให้เธอต้องเป็นเบี้ยล่างของมาเฟียคนนี้
Baca selengkapnya
ตอนที่10 พายุลูกใหญ่กำลังก่อตัว
“ฮือ... พี่เพลิงช่วยมินท์ด้วย คุณพ่อด่ามินท์ใหญ่เลย หาว่ามินท์มามั่วสุมกับพี่ ทั้งๆ ที่มินท์แค่เป็นห่วงพี่... พี่ปริม ต้องเอาเรื่องมินท์ไปฟ้องคุณพ่อแน่ๆ เลยค่ะ ฮือ...”หากเป็นเมื่อก่อน เพลิงคงจะรู้สึกสงสารและลูบหัวปลอบโยนหญิงสาวที่แสนบอบบางคนนี้ ทว่าตอนนี้... ทุกอย่างกลับต่างออกไปเมื่อเขาได้สัมผัสกับ ‘ไฟ’ ที่ร้อนแรงและเผาไหม้ทุกสิ่งอย่างปารมี ความจืดชืดและน้ำตาของมิลินท์กลับทำให้เขารู้สึกรำคาญกลิ่นน้ำหอมกลิ่นดอกไม้จางๆ ของมิลินท์ ไม่สามารถกระตุ้นสัญชาตญาณใดๆ ในร่างกายของเขาได้เลย มันเทียบไม่ได้กับกลิ่นวานิลลายั่วยวนที่ยังคงหลอกหลอนเขาอยู่เพลิงถอนหายใจยาว เขาดันไหล่มิลินท์ออกห่างอย่างสุภาพแต่เย็นชา“มินท์ ปล่อยเถอะ... ตัวพี่เปื้อนน้ำมัน เดี๋ยวชุดมินท์จะเลอะ”“มินท์ไม่สนหรอกค่ะ มินท์สนแค่พี่เพลิง” มิลินท์พยายามจะโผเข้ากอดเขาอีกครั้ง แต่เพลิงเบี่ยงตัวหลบ ทำให้หญิงสาวชะงักงัน แววตาของเธอฉายความไม่พอใจออกมาแวบหนึ่งก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความร้าวราน“พี่เพลิงรังเกียจมินท์เหรอคะ... หรือว่า... พี่ปริมเป่าหูอะไรพี่” มิลินท์เริ่มบีบน้ำตาหนักขึ้น “พี่เพลิงอย่าไปเชื่อเขานะคะ พี่ปริมเป็นคนใจร้าย เข
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status