All Chapters of นางร้ายสลับบทบาทยั่วรัก: Chapter 51 - Chapter 60

แสงแดดยามสายสาดส่องลงมากระทบผิวน้ำในสระว่ายน้ำส่วนตัวขนาดใหญ่ด้านหลังคฤหาสน์อัคครากุล ประกายระยิบระยับของผิวน้ำตัดกับแผ่นหลังกว้างและมัดกล้ามเนื้อตึงแน่นของ ‘อัคคี’ ที่กำลังว่ายน้ำไปมาด้วยท่วงท่าทรงพลัง ชายหนุ่มโผล่พ้นผิวน้ำขึ้นมาหอบหายใจ หยดน้ำเกาะพราวไปตามเรือนร่างกำยำที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ดิบเถื่อนบุรุษเพศบนเตียงผ้าใบอาบแดดริมสระ ‘มิลินท์’ ในชุดว่ายน้ำวันพีซสีขาวลูกไม้ที่ดูเรียบร้อยแต่น่ารัก กำลังนั่งรออย่างกระตือรือร้น ในมือของเธอมีผ้าขนหนูผืนหนาและแก้วน้ำผลไม้เย็นฉ่ำ หญิงสาวฉีกยิ้มหวานเมื่อเห็นอัคคีว่ายเข้ามาเกาะขอบสระ“พี่อัคคีเหนื่อยไหมคะ มินท์เตรียมน้ำเย็นๆ ไว้ให้แล้วค่ะ” มิลินท์รีบกุลีกุจอเดินไปที่ขอบสระ ย่อตัวลงหมายจะซับหน้าให้ชายหนุ่ม แสร้งทำหน้าที่ ‘คุณผู้หญิง’ ของบ้านอย่างที่มารดาของเขาแต่งตั้งให้อัคคีปัดมือเธอออกเบาๆ แววตาของเขาเรียบเฉย “พี่เช็ดเองได้ มินท์ไปนั่งในร่มเถอะ เดี๋ยวจะดำเปล่าๆ”มิลินท์ชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็ฝืนยิ้ม “ไม่เป็นไรค่ะ มินท์อยากดูแลพี่อัคคี คุณป้าท่านกำชับมาว่าให้มินท์คอยปรนนิบัติพี่ไม่ให้ขาดตกบกพร่อง...”“แหม... ปรนนิบัติเก่งขนาดนี้ ไม่ไปสมัคร

ปารมีหวีดร้องเสียงหลงเมื่อริมฝีปากหยักลึกฉกวูบลงมาครอบครองยอดอกสีหวานของเธออย่างรุนแรงและหิวกระหาย เขาขบกัดและดูดดึงอย่างเอาแต่ใจจนเกิดเสียงดังจ๊วบจ๊าบก้องไปทั่วห้องที่เงียบสงัด ความเจ็บปวดจากการขบเม้มแปรเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วร่างกายจนหญิงสาวต้องแอ่นแผ่นหลังขึ้นรับสัมผัสอันจาบจ้วงนั้นอย่างลืมตัว สองมือเรียวขยุ้มกลุ่มผมสีเข้มของเขาแน่นเพื่อระบายความรัญจวนที่ตีตื้นขึ้นมา“ป่าเถื่อนงั้นเหรอ” อัคคีผละริมฝีปากออกมาเพียงครู่เดียวเพื่อจ้องลึกเข้าไปในดวงตาฉ่ำปรือของเธอ “นี่มันยังน้อยไปสำหรับสิ่งที่คุณทำกับผมหน้าสระน้ำนั่น คุณทำให้ผมกลายเป็นหมาบ้าที่ต้องการแค่ร่างกายของคุณ... เพราะฉะนั้น คุณก็ต้องรับผิดชอบพายุลูกนี้ให้จบ”พูดจบ อัคคีก็ขยับตัวลุกขึ้นเพียงเล็กน้อยเพื่อจัดการกับปราการชิ้นสุดท้ายของตัวเอง ชายหนุ่มกระชากกางเกงว่ายน้ำที่เปียกชุ่มออกแล้วโยนทิ้งไปให้พ้นทาง ความเป็นชายที่แข็งขืนและขยายใหญ่เต็มพิกัดดีดผึงออกมาท้าทายสายตา เส้นเลือดที่ปูดโปนบ่งบอกถึงความต้องการที่อัดแน่นจนแทบจะระเบิด ปารมีลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง เธอรู้ดีว่าพายุลูกนี้จะรุนแรงและบ้าคลั่งกว่าทุกครั

บอดี้การ์ดทั้งสองคนหน้าซีดเผือด รีบก้าวถอยหลังกรูดไปยืนตัวสั่นอยู่หลังคุณหญิงพิมปา พวกเขารู้ดีว่าท่านประธานแห่ง AK Corporation ไม่เคยพูดเล่น และสัญชาตญาณดิบเถื่อนของชายคนนี้ก็อันตรายเกินกว่าจะเอาชีวิตไปเสี่ยง“ต... ตาอัคคี นี่แกบ้าไปแล้วเหรอ แกกล้าชักปืนยิงขู่คนของแม่ ต่อหน้าแม่เนี่ยนะ” คุณหญิงพิมพาสั่นไปทั้งตัว ทั้งโกรธทั้งตกใจ นางไม่เคยคิดเลยว่าลูกชายที่เคยเชื่อฟังและเยือกเย็น จะกล้าแสดงความป่าเถื่อนออกมาเพื่อปกป้องนังผู้หญิงแพศยาคนนี้อัคคีลดกระบอกปืนลงเล็กน้อย แต่ยังคงยืนเป็นปราการเหล็กขวางกั้นระหว่างโลกภายนอกกับผู้หญิงที่อยู่บนเตียง“คุณแม่ต่างหากครับที่กำลังทำเกินไป...” อัคคีเอ่ยเสียงเข้ม กรามแกร่งบดเข้าหากันแน่น “คุณแม่เป็นคนสอนผมเอง ว่าให้เด็ดขาดกับพวกสวะที่กล้าล้ำเส้น และนี่คือห้องนอนส่วนตัวของผม ผู้หญิงที่นอนอยู่บนเตียงด้านหลังผม คือ ‘คนของผม’ การที่คุณแม่พาไอ้พวกผู้ชายหน้าโง่พวกนี้บุกเข้ามาตอนที่เธอยังไม่ได้ใส่เสื้อผ้า มันหยามเกียรติผมเกินไปครับ”คำว่า ‘คนของผม’ ที่หลุดออกจากปากอัคคีอย่างเต็มเสียงและหนักแน่น ทำเอาปารมีที่นั่งกำผ้าห่มอยู่ด้านหลังถึงกับเบิกตากว้าง หัวใจที่เคย

“นายเป็นบ้าอะไร อัคคี...” ปารมีเค้นเสียงถาม แม้จะพยายามรักษาน้ำเสียงให้ราบเรียบ แต่มันก็สั่นพร่าอย่างควบคุมไม่ได้ “เมื่อก่อนนายยังเกลียดฉัน ยังอยากจะฉีกเนื้อฉันอยู่เลยไม่ใช่หรือไง”อัคคีชะงักมือที่กำลังทายา ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นสบตากับเธอ นัยน์ตาสีนิลของเขาเปี่ยมไปด้วยความโหยหาที่อัดอั้นมาเนิ่นนาน เขาโยนตลับยาทิ้งไปบนโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะรวบร่างบางเข้ามาสวมกอดไว้แน่น กอดแน่นจนปารมีสัมผัสได้ถึงอัตราการเต้นของหัวใจที่รัวแรงของเขา“ผมเกลียดคุณไม่ลงหรอกปริม...” อัคคีซบหน้าลงกับลาดไหล่เนียน สูดดมกลิ่นหอมของวานิลลาที่เขาเสพติดเข้าเต็มปอด “ผมพยายามแล้ว... พยายามจะเกลียด พยายามจะทรมานคุณให้สาสมกับที่ผมเคยเจ็บปวด แต่ยิ่งผมทำร้ายคุณ ผมก็ยิ่งค้นพบว่าคนที่เจ็บเจียนตาย คือผมเอง”คำสารภาพรักที่ไร้ซึ่งการประดับประดาด้วยถ้อยคำสวยหรู แต่กลับซื่อตรงและทรงพลังที่สุด ทำให้กำแพงในใจของปารมีสั่นคลอน อัคคีผละออกเล็กน้อย ประคองใบหน้าสวยจัดด้วยสองมือ นิ้วโป้งเกลี่ยซับหยาดน้ำตาที่คลอหน่วยอยู่บริเวณหางตาของเธอ“ให้โอกาสผมได้ไหม ลืมเรื่องหนี้บ้าๆ นั่น ลืมสถานะนางบำเรอขัดดอก ลืมอดีตทั้งหมดของเรา” อัคคีกระซิบชิดริมฝี

มิลินท์เหยียดยิ้มร้าย “มินท์ก็ไม่ได้มาเพื่อทวงสมบัติคืนหรอกค่ะ เพราะมินท์รู้ว่าคนอย่างพี่เต้ กินเข้าปากไปแล้วไม่มีทางคายออกมาแน่ แต่มินท์มาเพื่อยื่นข้อเสนอ ที่จะทำให้พี่เต้ได้ ‘ของเล่นชิ้นโปรด’ กลับคืนมาต่างหาก”คำว่าของเล่นชิ้นโปรดทำให้เตชินท์หรี่ตาลง “เธอหมายถึงปารมี”“ใช่ค่ะ...” มิลินท์เอนหลังพิงโซฟา ยกขาขึ้นไขว่ห้าง “พี่เต้คงยังไม่รู้สินะคะ ว่าประธานบริษัท AK Corporation ที่กว้านซื้อหนี้ของบ้านมินท์ไปทั้งหมด แล้วจับพี่ปริมไปเป็นนางบำเรอขัดดอกน่ะ... คือใคร”“มันเป็นใคร” เตชินท์เสียงแข็ง“ก็ ‘ไอ้เพลิง’ ช่างซ่อมรถหน้าโง่ ที่พี่เต้เคยสั่งให้ลูกน้องรุมกระทืบปางตายที่อู่เมื่อสองปีก่อนไงคะ”คำตอบของมิลินท์เหมือนค้อนปอนด์ที่ทุบลงกลางแสกหน้าของเตชินท์ มาเฟียหนุ่มเบิกตากว้าง ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะ ความทรงจำเกี่ยวกับไอ้ช่างซ่อมรถสวะที่กล้าล้ำเส้นมาจูบผู้หญิงของเขาผุดขึ้นมาในหัว... ไอ้ขยะนั่นรอดตายมาได้ แถมยังกลายเป็นประธานบริษัทระดับหมื่นล้านที่ทรงอิทธิพลที่สุดในตอนนี้เนี่ยนะ“มึงพูดเป็นเล่น...” เตชินท์เค้นเสียงลอดไรฟัน“มินท์ไม่ได้ล้อเล่นค่ะ พี่เพลิงคือทายาทตระกูลอัคครากุลที่หายตัวไป และต