All Chapters of นางร้ายสลับบทบาทยั่วรัก: Chapter 21 - Chapter 30

ปารมีเบิกตากว้าง หัวใจที่เคยอิ่มเอมด้วยความสุขสมเมื่อครู่ถูกบีบรัดจนเจ็บปวดร้าวไปทั้งอก ‘ไอ้ระบบสารเลว! มึงบังคับให้ฉันหักหลังเขาทั้งที่เพิ่ง...’ ทว่าเวลาชีวิตที่กำลังนับถอยหลังทำให้เธอไม่มีสิทธิ์เลือก หญิงสาวจำต้องกลืนเลือดและน้ำตาลงคอ รีบกระชับเสื้อคลุมที่เพลิงสวมให้แน่นขึ้น ปรับสีหน้าจากความเย่อหยิ่งให้กลายเป็นความหวาดกลัวและตื่นตระหนกสุดขีด เธอก้าวขาสั่นๆ วิ่งถลาเข้าไปหามาเฟียหนุ่ม“เต้... เต้มาช่วยปริมใช่ไหมคะ” ปารมีแสร้งทำน้ำเสียงสั่นเครือ บีบน้ำตาให้ร่วงหล่นลงมาอย่างน่าสงสาร “ไอ้ขยะนี่มันกำเริบเสิบสาน... ปริมแค่จะมาสั่งสอนมัน แต่มันกลับฉวยโอกาสพยายามจะขืนใจปริม ปริมสู้แรงมันไม่ได้ เต้ต้องฆ่ามันให้ปริมนะคะ”คำโกหกคำโตที่หลุดออกจากปากผู้หญิงที่เพิ่งจะครางเรียกชื่อเขาอย่างเร่าร้อนเมื่อไม่กี่นาทีก่อน ทำเอาเพลิงที่ยืนอยู่ด้านหลังชะงักกึก นัยน์ตาสีนิลของมัจจุราชหนุ่มเบิกกว้าง ความตกตะลึง แปรเปลี่ยนเป็นความร้าวราน และกลายเป็นความโกรธแค้นที่ถูกหักหลังอย่างสาหัสฟึ่บ!ทว่าเตชินท์กลับไม่ตอบรับอ้อมกอดนั้น เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูท หยิบปึกรูปถ่ายหลายสิบใบปาใส่หน้าปารมีอย่างแรง! รูป

เช้าวันรุ่งขึ้น ณ โรงพยาบาลเอกชนชื่อดังกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่ลอยปะทะจมูก ไม่ได้ทำให้ความรู้สึกปวดหนึบในหัวใจของปารมีลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย หญิงสาวในชุดเดรสสีดำเรียบหรู สวมแว่นตากันแดดสีเข้มและหมวกปีกกว้างเพื่ออำพรางใบหน้า ค่อยๆ แง้มประตูห้องพักผู้ป่วยวีไอพีเข้าไปอย่างเงียบเชียบที่สุดห้องพักห้องนี้ เธอเป็นคนใช้เส้นสายและเงินก้อนโตจัดการย้ายเพลิงเข้ามาเพื่อรับการรักษาที่ดีที่สุด โดยใช้ชื่อบุคคลนิรนามเป็นคนออกค่าใช้จ่ายทั้งหมดทันทีที่ก้าวพ้นบานประตู ภาพที่ปรากฏอยู่บนเตียงผู้ป่วยทำเอาขาทั้งสองข้างของปารมีแทบจะหมดเรี่ยวแรง...ร่างสูงใหญ่ที่เคยแข็งแกร่งและเต็มไปด้วยพละกำลัง บัดนี้นอนนิ่งสนิทอยู่บนเตียง ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยดุดันถูกพันด้วยผ้าพันแผลจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม มุมปากมีรอยแตกช้ำ ตามร่างกายกำยำมีสายน้ำเกลือและสายระโยงระยางเชื่อมต่อกับเครื่องวัดชีพจรที่ดังเป็นจังหวะเชื่องช้า กระดูกซี่โครงของเขาหักไปสามซี่ ร่างกายบอบช้ำอย่างหนักจากการถูกรุมกระทืบปารมีค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปหยุดอยู่ข้างเตียง มือบางที่สั่นเทาเอื้อมออกไปหมายจะสัมผัสใบหน้าของเขา แต่ก็ต้องชะงักค้างกลางอากาศ... เธอไม่กล้าแม้แต่

เมื่อเจ้าสัวประจักษ์ล้มป่วยด้วยโรคเส้นเลือดในสมองแตกจนกลายเป็นผู้ป่วยติดเตียง และธุรกิจของตระกูลถูกหักหลังจนล้มละลาย มิลินท์ก็เลิกบีบน้ำตาทำตัวเป็นคนดี เธออาละวาดทุกวันเมื่อบัตรเครดิตถูกระงับ และในที่สุด... เธอก็เลือกที่จะทิ้งพ่อที่นอนป่วยอยู่บนเตียง เพื่อไปเป็นบ้านเล็กของเสี่ยเฒ่าตัณหากลับที่มีเงินปรนเปรอเธอ“ไปสิ... ประตูอยู่ตรงนั้น” ปารมีเอ่ยเสียงเรียบเย็น ไม่แม้แต่จะปรายตามองน้องสาวต่างแม่ “ไปให้พ้นหน้าฉัน แล้วอย่าซมซานกลับมาเรียกคุณพ่อว่าพ่ออีก เพราะตั้งแต่วินาทีที่เธอเดินก้าวออกจากบ้านหลังนี้ไป... เธอไม่ใช่คนของตระกูลวรโชติอีกต่อไป”“เหอะ คิดว่ามินท์อยากใช้นามสกุลล้มละลายนี่นักหรือไง” มิลินท์แค่นเสียงหัวเราะเยาะ “พี่ปริมเองก็เถอะ เก่งนักไม่ใช่เหรอ สุดท้ายก็โดนพี่เต้หลอกฮุบสมบัติจนหมดตัว แถมยังโดนเขี่ยทิ้งเหมือนหมาขี้เรื้อน สมน้ำหน้า”คำพูดของมิลินท์แทงจึกเข้าที่แผลสด... ไม่ใช่เพราะปารมีตกใจกับความจริงข้อนี้ ตรงกันข้าม ในฐานะคนที่รู้สคริปต์ของโลกนิยายใบนี้ดี เธอรู้ล่วงหน้ามาตลอดว่า ‘เตชินท์’ ผู้ชายที่เธออุตส่าห์ยอมเปลืองตัวเล่นละครตบตาเพื่อปกป้องเพลิง ท้ายที่สุดแล้วไอ้มาเฟียนั่นก

“ห้าร้อยล้าน...” เสี่ยวิธานเอ่ยซ้ำ เสียงหัวเราะแหบพร่าดังลั่น “สินค้าชิ้นนี้งดงามเหลือเกิน... ฉันจะเอาเธอไป ทดลองเครื่องทรมานชิ้นใหม่ที่คฤหาสน์คืนนี้เลย”สิ้นคำประกาศิต บรรดาเศรษฐีและผู้มีอิทธิพลเบื้องล่างต่างพร้อมใจกันกลืนน้ำลายลงคอ ก้มหน้าหลบสายตาอย่างหวาดหวั่น ไม่มีใครกล้าเสนอราคาแข่งกับมหาเศรษฐีวิปริตที่ทรงอิทธิพลในโลกมืดคนนี้ปารมีหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ ร่างกายสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ ความหวาดกลัวสุดขีดพุ่งเข้าเกาะกุมจิตใจจนน้ำตาไหลพราก เธอส่ายหน้าไปมาอย่างสิ้นหวัง พยายามกระชากโซ่ตรวนที่ข้อมือจนเลือดซิบ... เธอไม่อยากไป เธอไม่อยากตายอย่างทรมานด้วยน้ำมือของตาแก่โรคจิตคนนี้ทว่า... สิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอแหลกสลายและหนาวเหน็บยิ่งกว่าความตายที่รออยู่เบื้องหน้า คือเมื่อสายตาที่พร่ามัวของเธอเหลือบไปเห็นเงาของใครบางคน...ที่ระเบียงฝั่งตรงข้าม ซึ่งถูกปกคลุมด้วยความมืดมิดแสงไฟสลัวที่สาดส่องไปไม่ถึง เผยให้เห็นเพียงเสี้ยวหน้าหล่อเหลาดิบเถื่อนของบุรุษผู้สวมชุดสูทสั่งตัดสีดำสนิท นัยน์ตาสีนิลที่เคยมองเธอด้วยความรักและสับสน บัดนี้มืดมิด เย็นชา และวาวโรจน์ไปด้วยรังสีอำมหิตของ ‘มัจจุราช’ อย่

คำถามที่แทงทะลุจุดอ่อนที่สุดในใจ ทำเอาปารมีเบิกตากว้าง ร่างกายของเธอแข็งทื่อราวกับถูกสาปเขาถามถึงค่ำคืนที่แสนวิเศษ ค่ำคืนที่เธอปลดปล่อยความปรารถนาและมอบสิ่งที่มีค่าที่สุดให้กับเขา ค่ำคืนที่เธอต้องใช้คำว่า ‘ข่มขืน’ มาเป็นข้ออ้างเพื่อปกป้องชีวิตของเขาจากเตชินท์!ดวงตาของอัคคีวาวโรจน์ด้วยความร้าวรานและความคาดหวังที่ซ่อนเร้น เขาโหยหาคำตอบนี้มาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา เขาต้องการรู้ว่า การร่วมรักที่แผดเผาวิญญาณในคืนนั้น มันคือความรัก หรือมันเป็นแค่เรื่องหลอกลวงที่น่าขยะแขยง“ตอบฉันมา ปารมี” อัคคีบีบปลายคางเธอแน่นขึ้น บังคับให้เธอไม่อาจหลบสายตา “ตอบความจริงมา ว่าคืนนั้น... เธอรังเกียจฉัน หรือเธอเต็มใจเป็นของฉัน”ปารมีน้ำตาไหลพรากกำแพงน้ำตาพังทลายลงมาอย่างไม่อาจกั้น หญิงสาวสะอื้นจนตัวโยน ในเมื่อความจริงทุกอย่างมันเดินทางมาถึงจุดนี้ ในเมื่อเธอคุกเข่าทิ้งศักดิ์ศรีไปหมดแล้ว เธอจะโกหกหัวใจตัวเองต่อไปเพื่ออะไร!“ฉันเต็มใจ... ฮึก...”ปารมีเปล่งเสียงออกมายากลำบาก แต่ทุกคำชัดเจนและหนักแน่น หญิงสาวยกมือขึ้นทาบทับหลังมือของเขาที่บีบคางเธออยู่ นัยน์ตาคู่คมทอดมองเขาด้วยความรักและความเจ็บปวดที่ซ่อนไว้มาเนิ