All Chapters of นางร้ายสลับบทบาทยั่วรัก: Chapter 1 - Chapter 10

กลิ่นน้ำมันเครื่องสนิมเขรอะ ควันบุหรี่ราคาถูก และไอร้อนระอุที่ลอยขึ้นมาจากพื้นคอนกรีต คือสิ่งแรกที่กระแทกเข้าโสตสัมผัสของเธอความปวดร้าวแล่นริ้วตั้งแต่ขมับจรดท้ายทอยราวกับถูกค้อนปอนด์ทุบ เธอนิ่วหน้า พยายามกะพริบตาเพื่อขับไล่ความพร่ามัว เสียงสะอื้นไห้แหลมเล็กของใครบางคนดังแว่วเข้าหู ตามมาด้วยเสียงสบถทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิด“ฮึก... พี่เพลิงคะ มินท์ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ แต่พี่ปริมเขา... เขาเอาของๆ มินท์ไปทิ้งหมดเลย มินท์พยายามอธิบายแล้วแต่พี่ปริมก็ไม่ฟัง ซ้ำยังตบหน้ามินท์ด้วย ฮือ...”เสียงหวานใสที่พยายามดัดให้ดูสั่นเครือและน่าสงสารนั้น ทำให้คนที่เพิ่งได้สติรู้สึกสะอิดสะเอียนจนแทบอยากจะอาเจียนออกมาดวงตากลมโตเฉี่ยวคมกวาดมองไปรอบตัว อู่ซ่อมรถมอเตอร์ไซค์ซอมซ่อ ผนังสังกะสีเก่าคร่ำคร่า คราบน้ำมันเครื่องที่เปรอะเปื้อนไปทั่วบริเวณ และพัดลมตัวใหญ่ที่พัดเอาไอร้อนอบอ้าวของช่วงบ่ายเข้ามาปะทะร่างกาย ความทรงจำสายหนึ่งไหลบ่าเข้ามาในหัวอย่างรุนแรงราวกับเขื่อนแตก ภาพเหตุการณ์ ชื่อบุคคล และจุดจบอันแสนน่าเวทนา...ปารมี หรือ ปริม... นั่นคือชื่อของร่างนี้เธอไม่ได้อยู่ในโลกใบเดิมอีกต่อไปแล้ว แต่ดันทะลุ

เมื่อก้าวขึ้นมานั่งประจำที่คนขับ ปารมีก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ แผ่นหลังบางพิงพนักเบาะอย่างหมดแรง มือที่จับพวงมาลัยสั่นเทาเล็กน้อยพระเจ้า... หมอนั่นน่ากลัวเป็นบ้า สายตาเหมือนพร้อมจะฆ่าฉันได้ทุกวินาทีแต่เธอถอยไม่ได้แล้ว เกมนี้เธอเป็นคนเริ่ม และเธอต้องเล่นบทนางมารร้ายสายยั่วรักนี้ให้สมบูรณ์แบบที่สุด เพื่อดึงเขาเข้ามาอยู่ในสายตา ปกป้องเขาจากเตชินท์ และที่สำคัญ... เพื่อรักษาชีวิตของตัวเองปารมีเหลือบมองกระจกมองหลัง ภาพของช่างซ่อมรถร่างกำยำที่ยืนมองตามรถของเธอด้วยสายตาอาฆาตแค้นยังคงติดตาคนแบบเขาไม่อาจใช้ความดีแลกความรักได้ ต้องทำให้เขาเกลียดฉันให้มากๆ เพราะยิ่งนายเกลียดฉันมากเท่าไหร่ นายก็จะยิ่งละสายตาไปจากฉันไม่ได้มากเท่านั้น และเมื่อวันนั้นมาถึง เราค่อยมาดูกันว่าใครจะเป็นฝ่ายคุมเกมกันแน่หญิงสาวเหยียบคันเร่งพารถสปอร์ตคันหรูพุ่งทะยานออกไปจากอู่ซ่อมรถซอมซ่อ ทิ้งความร้อนรุ่มและไฟแค้นให้คุกรุ่นอยู่เบื้องหลัง โดยที่ไม่รู้เลยว่า การกระทำของเธอในวันนี้ ได้ไปกระตุกหนวดเสือร้ายที่กำลังหลับใหลให้ตื่นขึ้นมา และพร้อมจะแผดเผาเธอให้มอดไหม้เป็นจุลในเร็วๆ นี้แสงแดดยามบ่ายแผดเผาลงมาบนหลังคาสังกะสีของอ

เพลิงลมหายใจสะดุดกึก ร่างกายกำยำเกร็งเขม็งไปทุกสัดส่วนเมื่อปลายนิ้วเรียวของเธอกรีดกรายลูบไล้ไปตามแผงอกกว้าง สัมผัสแผ่วเบานั้นกลับเหมือนมีกระแสไฟฟ้าร้อนแรงแล่นพล่านไปทั่วร่าง แม้สมองจะคอยสั่งการให้ผลักไสผู้หญิงใจร้ายคนนี้ออกไปให้พ้น แต่สัญชาตญาณดิบเถื่อนกลับสยบยอม โหยหาความหอมหวานและอันตรายจากเรือนร่างตรงหน้าอย่างไม่อาจควบคุมปารมีเหยียดยิ้มยั่วยวน หญิงสาวขยับกายเบียดชิดจนไร้ช่องว่าง โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นวานิลลาเป่ารดคลอเคลียริมฝีปากของเขา นัยน์ตาคู่คมหลุบมองริมฝีปากหยักลึกอย่างล่อลวง ก่อนจะค่อยๆ ขยับเรียวปากสีสดเข้าหา อีกเพียงแค่มิลลิเมตรเดียว เธอก็จะครอบครองจูบของเขาได้สำเร็จ และเพลิงเองก็เผลอหลับตาลง เผยอปากเตรียมรับสัมผัสนั้นอย่างลืมตัว...ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่ริมฝีปากกำลังจะแนบชิด[ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!]เสียงสัญญาณอิเล็กทรอนิกส์แหลมบาดหูดังทะลุปล้องขึ้นมาในหัวของปารมีอย่างกะทันหัน พร้อมกับหน้าต่างโฮโลแกรมสีแดงเลือดที่เด้งพรวดขึ้นมากระแทกตา[คำเตือนฉุกเฉิน: โฮสต์กำลังทำผิดเนื้อเรื่องอย่างร้ายแรง! บทบาท ‘นางร้าย’ ไม่อนุญาตให้จูบพระเอกเพื่อสานสัมพันธ์ในฉา

สิ้นคำพูด ริมฝีปากหยักลึกของเพลิงก็ทาบทับลงบนเรียวปากสีสดของปารมีอย่างรุนแรงและป่าเถื่อน มันไม่ใช่จูบที่อ่อนหวานหรือเต็มไปด้วยความรัก แต่มันคือการลงทัณฑ์และการระบายความแค้นที่อัดอั้นอยู่ในใจเขาบดขยี้ริมฝีปากเธออย่างเอาแต่ใจ ขบเม้มกลีบปากล่างอย่างแรงจนได้รสเฝื่อนของเลือดจางๆ ปารมีเบิกตากว้าง พยายามผลักไสแผงอกกว้างทว่าสู้แรงเขาไม่ได้เลย ชายหนุ่มอาศัยจังหวะที่เธอเผยอปากประท้วง สอดเรียวลิ้นร้อนชื้นเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากของเธออย่างตะกละตะกลามสัมผัสที่หยาบกระด้างแต่กลับจุดประกายไฟรุ่มร้อนให้ลามเลียไปทั่วทั้งร่างกาย ปารมีรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะหลอมละลายในอ้อมกอดของเขา มือที่เคยผลักไสเริ่มอ่อนแรงและเปลี่ยนเป็นกำเสื้อกล้ามของเขาไว้แน่น ร่างกายของเธอตอบสนองต่อจูบอันดุดันนั้นอย่างลืมตัว เผลอจูบตอบเขากลับไปด้วยความโหยหาที่ไม่แพ้กันเสียงหอบหายใจและเสียงริมฝีปากที่บดเบียดกันดังสะท้อนก้องในห้องนั่งเล่นที่เงียบงัน ความเกลียดชังและความปรารถนาหลอมรวมกันจนแยกไม่ออก เพลิงรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเสพติดยาพิษรสหวาน ยิ่งได้ชิมก็ยิ่งกระหาย ยิ่งอยากครอบครองร่างบางในอ้อมแขนนี้ให้แหลกสลายคามือ

“หึ... พ่อคงรักนังมินท์มากสินะคะ ถึงได้โทรมาฟ้องเต้แบบนี้” ปารมีพยายามข่มเสียงไม่ให้สั่น ความหมั่นไส้และน้อยใจในตัวบิดาพุ่งปรี๊ดขึ้นมา แต่สิ่งที่ทำให้เธอเกลียดชังยิ่งกว่า คือสายตาและท่าทีวางอำนาจของผู้ชายตรงหน้า“มันไม่ใช่แค่เรื่องมิลินท์ ปริม”เตชินท์กระชากแขนเธออย่างแรงจนไวน์ในแก้วแทบหก รั้งร่างบางให้ถลาลงไปนั่งบนตักกว้างของเขาอย่างจาบจ้วง เขายื่นมือมาบีบปลายคางเธออย่างแรงจนเจ็บร้าว บังคับให้เธอเชิดหน้าขึ้นสบตากับความเยือกเย็นและเผด็จการของเขา“จำเอาไว้ให้ดีนะปารมี... ที่ตระกูลเธอยังมีหน้ามีตาอยู่ในสังคมได้ทุกวันนี้ ก็เพราะเงินของฉัน เพราะฉะนั้น เลิกทำตัวงี่เง่าไร้สาระ เลิกทำหน้าตาหยิ่งยโสใส่ฉัน แล้วหัดทำตัวเป็น ‘ผู้หญิงของฉัน’ ให้มันว่านอนสอนง่ายหน่อย... พรุ่งนี้ไปงานเลี้ยงสมาคมกับฉัน แต่งตัวให้มันดูแพงสมกับเงินที่ฉันจ่ายไปซื้อตระกูลเธอมา เข้าใจไหม?”ปารมีเจ็บคางจนน้ำตาแทบเล็ด ความอัปยศอดสูและไฟโทสะตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอย ผู้ชายคนนี้ทั้งกดขี่ เอาแต่ใจ และมองเธอเป็นแค่ของเล่นที่ซื้อมาด้วยเงิน แต่ระบบและพล็อตเรื่องบัดซบกำลังบีบคอเธอไว้ บังคับให้เธอต้องเป็นเบี้ยล่างของมาเฟียคนนี้