All Chapters of นางร้ายสลับบทบาทยั่วรัก: Chapter 41 - Chapter 50

ร่างสูงใหญ่ของอัคคีชาวาบไปทั้งร่าง รอยยิ้มที่เคยก่อตัวขึ้นจางหายไปในพริบตา “อย่ามาโกหกปารมี ผมได้ยินเต็มสองหู คุณร้องไห้ คุณบอกว่าคุณเกลียดไอ้เตชินท์”“ก็แค่ฝันร้าย” ปารมีหันกลับมาตวาดใส่ ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขาอย่างท้าทาย “ฉันอาจจะแค่ฝันเห็นหมาข้างถนนโดนรถชนตาย แล้วก็เลยละเมอออกมาด้วยความสมเพชก็แค่นั้น นายอย่ามาหลงตัวเองหน่อยเลยอัคคี คิดว่าคนอย่างปารมี วรโชติ จะยอมลดตัวไปแลกชีวิตเพื่อช่างซ่อมรถกระจอกๆ อย่างนายงั้นเหรอ... ฝันไปเถอะ”คำพูดที่กรีดแทงทะลุขั้วหัวใจนั้น ทำลายแสงสว่างวาบสุดท้ายในดวงตาของอัคคีจนมอดดับไปอย่างสมบูรณ์แบบมัจจุราชหนุ่มขบกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ความหวังโง่ๆ ที่เขาอุตส่าห์สร้างขึ้นมาพังทลายลงไม่เป็นท่า เขามองใบหน้าซีดเซียวแต่ยังคงเชิดรั้นของหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรังเกียจและสมเพชตัวเองที่เผลอไปใจอ่อนให้กับผู้หญิงไร้หัวใจคนนี้“นั่นสินะ...” อัคคีลุกขึ้นยืนเต็มความสูง น้ำเสียงของเขาเยือกเย็นจนน่าขนลุก “ผู้หญิงหน้าเงินและเห็นแก่ตัวอย่างคุณ มันไม่มีทางรู้จักคำว่าเสียสละหรอก... ดี ในเมื่อคุณยืนยันแบบนี้ ผมก็จะได้ไม่ต้องรู้สึกตะขิดตะขวงใจเวลาที่ต้อง

เข็มนาฬิกาบนผนังบอกเวลาห้าทุ่มตรง คฤหาสน์หลังใหญ่ตกอยู่ในความเงียบสงัด ทว่าพายุลูกใหญ่กำลังก่อตัวขึ้นภายในห้องนอนมาสเตอร์เบดรูมปารมียืนมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกบานใหญ่ วันนี้เธอไม่ได้อยู่ในสภาพอิดโรยหรือสวมชุดนอนมิดชิดเพื่อปกป้องตัวเองจากเงื้อมมือมัจจุราชเหมือนคืนก่อนๆ หญิงสาวจงใจเลือกชุดชั้นในลูกไม้สีดำซีทรูตัวจิ๋วที่แทบจะปกปิดความอวบอิ่มไว้ไม่มิด สวมทับด้วยเสื้อคลุมผ้าไหมบางเบาที่แค่ขยับตัวก็ร่นหลุดจากไหล่ เผยให้เห็นรอยช้ำสีจางที่อัคคีเคยฝากไว้ ซึ่งบัดนี้มันกลับกลายเป็นเครื่องประดับที่ดูยั่วยวนอย่างประหลาดเธอรู้ดีว่าห้องนอนของมิลินท์อยู่ถัดไปไม่ไกล และด้วยนิสัยชอบสอดรู้สอดเห็นบวกกับความริษยาที่ฝังรากลึก นังดอกบัวขาวนั่นจะต้องมาด้อมๆ มองๆ แถวหน้าประตูห้องนี้เพื่อเช็กเรตติ้งของตัวเองแน่ๆอยากได้ซีนนางเอกเจ้าน้ำตานักใช่ไหม... ได้ ฉันจะจัดฉากอีโรติกเรต 25+ ให้ฟังสดๆ จนกระอักเลือดตายไปเลยเสียงลูกบิดประตูเปิดออกพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของ ‘อัคคี’ ที่ก้าวเข้ามา ชายหนุ่มเพิ่งกลับจากการดื่มเหล้าและเจรจาธุรกิจที่คลับวีไอพี กลิ่นแอลกอฮอล์ราคาแพงผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยมาปะทะจมูก เขาคลายเนกไท

"เธอเป็นของฉัน ปริม... เป็นของฉันคนเดียว..." อัคคีคำรามชิดริมฝีปาก นัยน์ตาสีนิลที่เคยมืดมิดและเย็นชา บัดนี้ฉ่ำเยิ้มไปด้วยเพลิงพิศวาสที่ลุกโชน ชายหนุ่มไม่อาจถอนตัวถอนใจจากความเย้ายวนนี้ได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว ยิ่งเขาพยายามจะใช้ความรุนแรงเพื่อลงทัณฑ์เธอ เขากลับยิ่งพบว่าตัวเองต่างหากที่กำลังถูกพันธนาการไว้ด้วยบ่วงเสน่หาที่แน่นหนาที่สุดท่ามกลางความเร่าร้อนที่กำลังพุ่งทะยานสู่จุดสูงสุด...[ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!] [แจ้งเตือนฉุกเฉิน! ตัวละคร ‘มิลินท์’ กำลังยืนอยู่หน้าประตูห้องนอน โฮสต์ต้องหยุดการกระทำที่บิดเบือนเนื้อเรื่องเดี๋ยวนี้]ระบบโฮโลแกรมสีแดงเลือดเด้งขึ้นมากะพริบถี่ๆ ตรงมุมสายตา พร้อมกับเสียงไซเรนที่ดังระงมในหัวของปารมีแต่แทนที่นางมารร้ายจะตื่นตระหนกและผลักไสชายหนุ่มออกไปตามคำสั่งของระบบ ริมฝีปากที่กำลังบวมเจ่อจากการถูกจูบกลับเหยียดยิ้มร้ายกาจที่สุดออกมา‘ยืนอยู่แล้วยังไง นังนางเอกจอมปลอม... ได้เวลาเปิดม่านการแสดงฉากเด็ดแล้ว’ปารมีรู้ดีว่ามิลินท์ต้องใช้มารยาบีบน้ำตาหลอกล่อบอดี้การ์ดด้านล่างจนหลุดรอดขึ้นมาถึงที่นี่ได้ นังน้องสาวตัวดีคงกะจะมาสวมบทนางเอกแสนดีที่เข้ามาปลอบโยนมหาเศรษฐีหนุ่ม

อัคคีนั่งพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาสีนิลแดงก่ำจ้องมองร่างระหงของปารมีราวกับสัตว์ป่าที่กำลังหิวโหย เหงื่อกาฬแตกพลั่กเต็มใบหน้า กล้ามเนื้อทุกสัดส่วนบนร่างกายของเขาตึงเครียดจนสั่นสะท้าน“ปารมี... ออกไป...” อัคคีเค้นเสียงสั่งอย่างยากลำบาก เขาไม่อยากทำร้ายเธอในสภาพที่เขากำลังไร้สติ ไม่อยากให้เธอต้องมารองรับอารมณ์ดิบเถื่อนที่เกิดจากยาบ้าๆ นี่แต่ปารมีกลับไม่ฟัง หญิงสาวเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาหาเขา รอยยิ้มเย้ายวนผุดขึ้นบนริมฝีปากสีสด เธอท้าวแขนทั้งสองข้างลงบนที่วางแขนเก้าอี้ กักขังร่างสูงใหญ่ของเขาไว้“ไล่ฉันทำไมล่ะคะอัคคี...” เธอกระซิบเสียงแหบพร่า ปลายนิ้วเรียวลูบไล้ไปตามสันกรามที่ขบแน่นของเขา “นังเด็กนั่นอุตส่าห์ลงทุนวางยาปลุกกำหนัดนายซะแรงขนาดนี้ จะปล่อยให้ยาหมดฤทธิ์ไปเฉยๆ มันก็เสียดายแย่สิ... จริงไหม”“คุณไม่รู้หรอกว่ายานี้มันแรงแค่ไหน... ผมควบคุมตัวเองไม่ได้แน่ ปริม... หนีไปซะ” อัคคีคำรามในลำคอ พยายามเบือนหน้าหนีจากกลิ่นหอมของวานิลลาที่ยิ่งกระตุ้นอารมณ์ของเขาให้พุ่งทะยาน“ฉันไม่หนี...” ปารมีเชิดหน้าขึ้น นัยน์ตาคู่คมท้าทายสัญชาตญาณดิบของเขาอย่างไม่เกรงกลัว “ในเมื่อร่างกายของนายมันกำลังเรียกร้อง

มิลินท์จัดการล้างเครื่องสำอางออกจนหมด ปล่อยให้ใบหน้าดูซีดเซียวไร้สีเลือด สวมชุดเดรสสีขาวลูกไม้คอเต่าที่ดูเรียบร้อยและน่าทะนุถนอมที่สุด ก่อนจะเรียกแท็กซี่มุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์หลังใหญ่ของตระกูลอัคครากุลทันทีคฤหาสน์หลักตระกูลอัคครากุลภายในห้องรับรองที่ตกแต่งด้วยศิลปะยุโรปคลาสสิก คุณหญิงพิมพานั่งจิบชาด้วยท่วงท่าสง่างาม หญิงวัยกลางคนผู้มีใบหน้าตึงเปรี๊ยะและแววตาดุดัน ปรายตามองหญิงสาวแปลกหน้าที่มาขอเข้าพบด้วยสภาพน้ำตานองหน้า“หนูเป็นใคร แล้วมีธุระอะไรถึงได้มาร้องห่มร้องไห้ถึงบ้านฉัน” คุณหญิงพิมพาวางถ้วยชาลง น้ำเสียงติดจะรำคาญแต่ก็แฝงความประเมินอยู่ในทีมิลินท์ทรุดตัวลงนั่งพับเพียบกับพื้นพรม คลานเข่าเข้าไปใกล้โซฟาหลุยส์ แสร้งสะอื้นไห้จนตัวโยน“ฮือ... คุณป้าคะ หนูชื่อมิลินท์ค่ะ เป็น... เป็นน้องสาวต่างแม่ของ ‘ปารมี’ ผู้หญิงที่กำลังหน้าด้านเกาะกินพี่อัคคีอยู่ที่คฤหาสน์ของเขาตอนนี้ค่ะ”“ปารมี” คุณหญิงพิมพาขมวดคิ้ว “อ้อ... ลูกสาวคนโตของบ้านวรโชติที่เพิ่งล้มละลายไปน่ะเหรอ ตาอัคคีไปคว้าผู้หญิงพรรค์นั้นมาทำไมกัน”“พี่อัคคีไม่ได้ตั้งใจหรอกค่ะคุณป้า” มิลินท์รีบช้อนตาที่แดงก่ำขึ้นมอง “นัง... เอ่อ พี่ป