อัคคีวางมือเธอลงบนเตียงอย่างทะนุถนอม เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง นัยน์ตาสีนิลที่เคยมืดบอดด้วยไฟแค้น บัดนี้สว่างวาบไปด้วยความจริงที่สั่นสะเทือนไปทั้งวิญญาณชายหนุ่มสาวเท้าก้าวออกจากห้องนอน คว้าสมาร์ตโฟนขึ้นมากดโทรหาเคนทันที“เคน” อัคคีกรอกเสียงเข้มลงไป “ไปลากตัวไอ้พวกอดีตลูกน้องของเตชินท์ที่เคยทำงานให้มันเมื่อสองปีก่อนมาให้หมด เค้นคอถามพวกมัน ว่าวันนั้น วันที่ฉันโดนกระทืบที่อู่ซ่อมรถ ไอ้เตชินท์มันขู่อะไรปารมี ฉันต้องการความจริงทุกตัวอักษร ภายในคืนนี้”เวลาล่วงเลยเข้าสู่ช่วงพลบค่ำแสงไฟสลัวในห้องนอนกระทบกับเปลือกตาบางที่เริ่มขยับยุบยิบ ปารมีค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างเชื่องช้า ความรู้สึกปวดหัวจี๊ดลดลงไปมากแล้ว พิษไข้ที่เคยรุมเร้าก็บรรเทาลง เหลือเพียงความอ่อนเพลียและคอที่แห้งผากราวกับผงทรายเธอกะพริบตาปรับโฟกัส ก่อนจะสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเห็นเงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนนั่งไขว่ห้างอยู่บนอาร์มแชร์มุมมืดของห้องอัคคีนั่งนิ่งอยู่ในเงามืด เขาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกเผยให้เห็นแผงอกกว้าง ในมือถือแก้ววิสกี้ที่น้ำแข็งละลายไปหมดแล้ว นัยน์ตาสีนิลคมกริบจ้องมองมาที่เธอมองไม่กะพริบ สายตาของเขาในตอนนี้มันอธิบายไม่ถู
Last Updated : 2026-04-29 Read more