All Chapters of นางร้ายสลับบทบาทยั่วรัก: Chapter 31 - Chapter 40

อัคคีเองก็กัดฟันกรอด ความคับแน่นที่บีบรัดตัวเขาทำเอาเขาแทบคลั่ง เขาหยุดนิ่งไปชั่วครู่เพื่อให้เธอปรับตัว นัยน์ตาสีนิลจ้องมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาของหญิงสาวใต้ร่าง ความรู้สึกสะใจที่ได้แก้แค้น มันกลับถูกเจือปนด้วยความปวดร้าวลึกๆ ในใจที่เห็นเธอร้องไห้ทำไม... ทำไมกูถึงต้องรู้สึกเจ็บปวดที่เห็นน้ำตาของมึงด้วย ปารมีชายหนุ่มสะบัดหัวไล่ความคิดบ้าๆ นั้นออกไป เขาคือกรรมการผู้มาลงทัณฑ์ ไม่ใช่ชายหนุ่มช่างซ่อมรถหน้าโง่คนเดิมอีกต่อไปเมื่อเห็นว่าปารมีเริ่มปรับตัวได้ อัคคีก็เริ่มขยับสะโพกถอนตัวออกจนเกือบสุด แล้วกระแทกกลับเข้าไปใหม่ด้วยจังหวะที่ดุดันและหนักหน่วง ไร้ซึ่งความปรานีหรือการเล้าโลมใดๆ“อ๊ะ... อัคคี... เบา... อ๊า”ปารมีครางเสียงหลง ส่ายหน้าไปมาบนหมอนใบโต ความเจ็บปวดในตอนแรกเริ่มถูกแทนที่ด้วยความเสียวซ่านที่รุนแรงจนแทบขาดใจ ทุกครั้งที่เขากระแทกกระทั้นเข้ามา มันลึกล้ำและหนักหน่วงจนร่างกายของเธอสั่นคลอนไปตามแรงอารมณ์ของเขา“ครางชื่อผม... ปารมี เรียกชื่อผม” อัคคีตะคอกสั่ง ขณะที่เร่งจังหวะการสอดใส่ให้รัวเร็วและบ้าคลั่งขึ้นเรื่อยๆ“อ๊ะๆๆ... อัคคี... เพลิง... อ๊า”ชื่อ ‘เพลิง’ ที่หลุดออกมาจากริ

“ใช่ค่ะ... ท่านประธานสั่งไว้ว่า ในฐานะ ‘นางบำเรอ’ คุณปารมีไม่มีสิทธิ์มีห้องส่วนตัว คุณต้องพักอยู่ในห้องนี้ เพื่อรอรับใช้ท่านประธานตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงค่ะ”คำตอบของป้าจันทร์เหมือนตบหน้าปารมีฉาดใหญ่ หญิงสาวหน้าชา กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ อัคคีจงใจเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอให้จมดิน เขาไม่แม้แต่จะให้พื้นที่ส่วนตัวแก่เธอ บังคับให้เธอต้องทนอยู่ร่วมห้องกับผู้ชายที่เพิ่งขืนใจเธอเมื่อคืน“เสื้อผ้าของคุณถูกจัดเตรียมไว้ในตู้ฝั่งซ้ายแล้วนะคะ ส่วนของใช้ส่วนตัวอื่นๆ ก็มีครบหมดแล้ว... ท่านประธานจะกลับมาตอนสองทุ่ม กรุณาเตรียมตัวให้พร้อมด้วยค่ะ” ป้าจันทร์พูดจบก็ค้อมศีรษะเล็กน้อยแล้วเดินออกไป ทิ้งให้ปารมียืนเคว้งคว้างอยู่กลางห้องปารมีทิ้งตัวลงนั่งบนปลายเตียงอย่างหมดแรง สัมผัสถึงความนุ่มของผ้าปูที่นอนราคาแพง แม้ร่างกายจะปวดร้าวไปทุกสัดส่วนจากการถูกบดขยี้อย่างป่าเถื่อนเมื่อคืน ทว่าภายในใจของเธอกลับไม่ได้มีความหวาดกลัวหรือหนาวเหน็บเลยแม้แต่น้อยหญิงสาวยกมือขึ้นกอดตัวเอง สูดกลิ่นหอมเย็นๆ ของน้ำหอมผู้ชายที่ลอยอวลอยู่ในห้อง... กลิ่นของอัคคีที่ซึมลึกอยู่ทุกอณูของห้องนอนมาสเตอร์สวีตสุดหรูแห่งนี้มุมปากอวบอิ

สายน้ำในอ่างจากุซซี่กระเพื่อมไหวอย่างรุนแรงและล้นทะลักขอบอ่างตามจังหวะอารมณ์ที่พุ่งทะยาน ชายหนุ่มรั้งสะโพกของเธอให้แนบชิดยิ่งขึ้นเพื่อรับการลงทัณฑ์ที่แสนจะเร่าร้อนและลึกล้ำ บทลงโทษที่ชายหนุ่มอ้างนักอ้างหนา บัดนี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นความลุ่มหลงที่เขายินยอมศิโรราบให้แก่นางมารร้ายในอ้อมกอดอย่างสมบูรณ์แบบดวงตาเจ้าเล่ห์ที่ไม่มีคราบของการบังคับกำลังจับท่อนเอ็นร้อนไว้ในมือ จากนั้นก็ใช้มือรูดขึ้นลงอย่างเชื่องช้า จนกระทั่งโน้มลงใช้ปากร้อนครอบลงไปเกิดเสียงคำรามจากปากของคนที่เป็นเจ้าหนี้...“ซี๊ดดด... ปริม...”เสียงคำรามทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความเสียวซ่านหลุดรอดออกมาจากลำคอแกร่ง อัคคีเชิดหน้าขึ้น หลับตาแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับและลำคอปูดโปน สองมือหนาขยุ้มลงบนกลุ่มผมสีเข้มที่เปียกชุ่มของปารมีอย่างเผลอตัว... ไม่ใช่เพื่อผลักไส แต่เป็นการระบายความรัญจวนที่กำลังเล่นงานเขาอย่างหนักหน่วงจนแทบคลั่งความร้อนชื้นและจังหวะการปรนเปรอที่แสนจะเอาใจใส่ของหญิงสาว ทำเอากำแพงความเย่อหยิ่งของมัจจุราชหนุ่มพังทลายลงไม่เป็นท่า ปารมีช้อนสายตาขึ้นมองภาพบุรุษผู้ทรงอิทธิพลที่กำลังพ่ายแพ้ต่อมารยาของเธอผ่านม่านไอน้ำ ริมฝีปากอวบอิ

ปารมีเชิดหน้าขึ้น เหยียดยิ้มเย็นชา “ทำไมฉันต้องหึงด้วยล่ะคะ ในเมื่อฉันเป็นแค่ของเล่นขัดดอก ไม่ใช่ภรรยาแต่งของคุณสักหน่อย อีกอย่าง รสนิยมของคุณมันก็ไม่ได้ดีเลิศอะไร การที่คุณจะไปเกลือกกลั้วกับผู้หญิงพรรค์นั้น มันก็สมกับเป็นคุณดีนี่”“ปารมี”อัคคีตวาดลั่น มือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวของเธอ กระชากร่างบางให้ถลาเข้ามาปะทะกับแผงอกล่ำสันอย่างแรงจนปารมีหลุดเสียงอุทาน“คุณกล้าด่าผมงั้นเหรอ ปากดีนักนะ อยากรู้จริงๆ ว่าถ้าโดนกระแทกแรงๆ ปากคุณจะยังเก่งแบบนี้อยู่ไหม”ชายหนุ่มตวัดวงแขนรัดเอวคอดของเธอไว้แน่น ก่อนจะดันร่างของปารมีให้ถอยหลังไปชนกับโต๊ะอาหารหินอ่อนตัวยาวอย่างแรงเคร้งจานชามและแก้วไวน์บนโต๊ะร่วงหล่นแตกกระจายเต็มพื้น ปารมีหวีดร้องด้วยความตกใจ สองมือพยายามผลักไสแผงอกกว้างของเขา แต่กลับถูกอัคคีรวบข้อมือทั้งสองข้างกดตรึงไว้กับขอบโต๊ะ“อัคคี ปล่อยนะ นายจะบ้าหรือไง ที่นี่มันห้องอาหารนะ” ปารมีหน้าซีดเผือด เมื่อเห็นแววตาที่หื่นกระหายและบ้าคลั่งของมัจจุราชหนุ่ม“ก็ช่างหัวมันสิ ในเมื่อคุณบอกเองว่าคุณเป็นของเล่นของผมของเล่นก็ต้องพร้อมให้เจ้านายใช้งานทุกที่ ทุกเวลา”สิ้นคำราม อัคคีก็ก้มลงบดขยี้

คำรายงานนั้นทำให้อัคคีขมวดคิ้วคิ้วเข้าหากันแน่น ปารมีไม่ใช่คนประเภทที่จะขังตัวเองร้องไห้ข้ามวันข้ามคืน ผู้หญิงหยิ่งยโสอย่างเธอ ต่อให้เจ็บปางตายก็จะแต่งหน้าสวยเช้งเดินเชิดหน้าลงมาท้าทายเขาอย่างแน่นอนความรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ วูบขึ้นมาในอก“ไปเอากุญแจสำรองเปิดเข้าไปดูเดี๋ยวนี้” อัคคีสั่งเสียงกร้าว “แล้วรายงานผมทันที อย่าให้ผมต้องรอนาน”ผ่านไปเพียงสามนาที เสียงของป้าจันทร์ก็ดังลนลานผ่านสายโทรศัพท์เข้ามา(ท... ท่านประธานคะ คุณปารมีตัวร้อนจี๋เลยค่ะ นอนสั่นไม่ได้สติอยู่ที่เตียง เรียกยังไงก็ไม่ตื่นเลยค่ะ ทำยังไงดีคะ)หัวใจของอัคคีกระตุกวูบราวกับตกหลุมอากาศ ความโกรธแค้นและความเย็นชาที่เขาสร้างเป็นเกราะกำบังพังทลายลงในพริบตาเดียว“โทรเรียกหมอวิเชียรให้ไปที่คฤหาสน์เดี๋ยวนี้ บอกให้เร็วที่สุด”อัคคีกระแทกโทรศัพท์ลงในกระเป๋าสูท หันไปสั่งเคน มือขวาคนสนิทที่ยืนรออยู่หน้าห้อง “ยกเลิกการประชุมช่วงบ่ายทั้งหมด ฉันจะกลับบ้าน... ตอนนี้เลย”รถสปอร์ตคันหรูพุ่งทะยานออกจากชั้นใต้ดินของบริษัทด้วยความเร็วสูงทะลุขีดจำกัด อัคคีเหยียบคันเร่งมิดไมล์ ปาดซ้ายปาดขวาฝ่าการจราจรที่ติดขัดของเมืองหลวงด้วยความร้อนรนอย่างที