Todos os capítulos de นางร้ายสลับบทบาทยั่วรัก: Capítulo 61 - Capítulo 70

ปารมีพยักหน้ารับบางๆ เธอจิบแชมเปญในแก้วทรงสูงอย่างเบื่อหน่าย ทันใดนั้น บริกรหนุ่มคนหนึ่งก็เดินเข้ามาใกล้ โค้งศีรษะให้เธออย่างสุภาพพร้อมกับยื่นกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่พับครึ่งมาให้“มีคนฝากมาให้คุณผู้หญิงครับ บอกว่าเป็นเรื่องด่วนเกี่ยวกับคุณท่านที่โรงพยาบาล”ปารมีชะงัก คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน เธอรับกระดาษแผ่นนั้นมาเปิดอ่าน ข้อความสั้นๆ ถูกเขียนด้วยลายมือที่เธอคุ้นเคยดี[ถ้าอยากได้หลักฐานชิ้นสำคัญที่จะเอาผิดคนที่โกงเงินบริษัทพ่อของเธอ... มาพบฉันที่ห้องรับรอง VIP 3 ตอนนี้ มาคนเดียว ถ้าตุกติก... พ่อเธออาจจะไม่มีโอกาสได้ฟื้นขึ้นมาอีกเลย - เตชินท์]ริมฝีปากสีสดที่เคลือบลิปสติกสีแดงเหยียดยิ้มเย็นชา นัยน์ตาคู่คมทอประกายวาวโรจน์อย่างรู้ทันพล็อตนิยายบ้าๆ นี่เริ่มทำงานอีกแล้วสินะ... ปารมีคิดในใจ เธอรู้ดีว่านี่คือกับดัก ในนิยายน้ำเน่าทั่วไป นางร้ายมักจะโง่เขลา หลงเชื่อข้อความข่มขู่ แล้วเดินเข้าไปในห้องเชือดเพื่อให้ตัวร้ายรังแก จากนั้นพระเอกก็จะมาเห็นภาพบาดตาบาดใจและเข้าใจผิด นำไปสู่การไล่ตะเพิดนางร้ายออกไปจากชีวิตอย่างน่าสมเพชแต่ขอโทษที... ปารมีคนนี้ ไม่ใช่นางร้ายหน้าโง่ที่จะยอมเดินตามสคริปต์ที่นัก

“บ้าเอ๊ย เกิดอะไรขึ้นวะ” เตชินท์สบถลั่น รีบดึงเสื้อสูทที่เปื้อนไวน์และขาดหลุดลุ่ยมาปิดบังตัวเองปารมีเหยียดยิ้มร้ายกาจ มองผลงานชิ้นเอกของตัวเองด้วยความสะใจอย่างถึงที่สุดคิดจะใช้พล็อตนิยายน้ำเน่ามาทำลายฉันงั้นเหรอ ฝันไปเถอะ นางมารร้ายอย่างฉันนี่แหละ จะเป็นคนเขียนจุดจบของพวกแกด้วยมือฉันเองอัคคีดึงร่างของปารมีให้หันหลังกลับ เขาไม่แม้แต่จะปรายตามองมิลินท์ที่กำลังร้องไห้ฟูมฟายอ้อนวอนขอความเมตตา “เรากลับกันเถอะปริม อยู่ตรงนี้นานๆ เดี๋ยวเสนียดจะติดตัว... ส่วนเรื่องนี้ ปล่อยให้นักข่าวเขาทำหน้าที่ประจานความแพศยาของมันไป”ชายหนุ่มโอบประคองปารมีเดินฝ่าวงล้อมของนักข่าวออกไปอย่างสง่างาม ทิ้งให้มิลินท์และเตชินท์ต้องเผชิญหน้ากับความอัปยศอดสูและนรกบนดินที่พวกเขาเป็นคนขุดหลุมฝังตัวเองการตลบหลังครั้งนี้ เป็นการประกาศสงครามอย่างเป็นทางการว่า... นางร้ายได้พลิกเกมเป็นผู้ควบคุมกระดานอย่างสมบูรณ์แบบแล้วแสงแฟลชจากกล้องนับสิบตัวสว่างวาบถี่ยิบราวกับพายุฟ้าคะนอง แผดเผาทุกความหยิ่งผยองและภาพลักษณ์อันแสนบริสุทธิ์ของดอกบัวขาวจนมอดไหม้เป็นจุณ“แชะ แชะ แชะ”“กรี๊ดดดด หยุดนะ ออกไป บอกให้หยุดถ่ายไงไอ้พวกบ้า”มิลิน

เสียงช็อตของกระแสไฟฟ้าดังสนั่นในโสตประสาท หน้าต่างโฮโลแกรมสีแดงฉานที่กำลังจะทำหน้าที่เพชฌฆาต เกิดอาการกระตุกและบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง ข้อความ ‘กำจัดโฮสต์’ แตกสลายกลายเป็นพิกเซล และถูกแทนที่ด้วยชุดรหัสสีดำที่ไหลทะลักราวกับไวรัสคอมพิวเตอร์![เออเร่อ! ตรวจพบความขัดแย้งของกฎเกณฑ์โลกขั้นวิกฤต!] [คำเตือนระบบ! ตัวละคร ‘มิลินท์’ (นางเอกต้นฉบับ) ทำภารกิจหลักผิดพลาดเกินขีดจำกัด ไม่สามารถดึงดูดความรักจากตัวละครหลักชายได้ และสูญเสียค่าความผูกพันจนติดลบ โครงสร้างบทบาท ‘นางเอก’ ล้มเหลวโดยสมบูรณ์!] [บทลงโทษ: เริ่มต้นกระบวนการ ‘ลบ’ ตัวละคร ‘มิลินท์’ ออกจากสารบบของนิยายเรื่องนี้! ริบสถานะนางเอกคืนถาวร]ปารมีลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า หยาดน้ำตายังคงเกาะพราวที่หางตา แต่ริมฝีปากที่เพิ่งผละออกจากจูบแสนหวานของอัคคีกลับค่อยๆ คลี่รอยยิ้มออกมา... รอยยิ้มของผู้ชนะที่รอดพ้นจากเงื้อมมือมัจจุราช และตบหน้าระบบได้อย่างเจ็บแสบที่สุด!เสียงกรีดร้องอย่างเสียสติของมิลินท์ที่ดังแว่วมาจากที่ไกลๆ ค่อยๆ ขาดห้วงและเลือนหายไปในอากาศ ราวกับตัวตนของเธอถูกลบทิ้งไปจากหน้ากระดาษ ปล่อยให้อัคคีกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น ฝังจุมพิตลงบนหน้าผากม

ปารมีโยกย้ายสะโพกรับสัมผัสของเขาอย่างเร่าร้อนและรู้ใจ เธอไม่หลงเหลือความหวาดกลัวหรือความเย่อหยิ่งใดๆ อีกต่อไป มีเพียงการตอบสนองสัญชาตญาณดิบและการโอบกอดผู้ชายที่เป็นโลกทั้งใบของเธอ อัคคีก้มลงจูบเธออย่างดูดดื่ม สอดแทรกเรียวลิ้นเข้าไปเกี่ยวกระหวัดอย่างเร่าร้อน มือหนาประสานเข้ากับมือบางของเธอ ล็อกนิ้วทั้งสิบเข้าด้วยกันจนแน่นแฟ้น ประทับตราความเป็นเจ้าของลงบนทุกอณูร่างกายของเธอ“ผมก็รักคุณ... ปารมี... รักจนจะบ้าตายอยู่แล้ว... อา”ทั้งคู่โหมกระหน่ำบทเพลงรักอย่างยาวนานและไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย พวกเขาพากันปีนป่ายขึ้นสู่ยอดเขาแห่งความตัณหาครั้งแล้วครั้งเล่า จนกระทั่งพายุสวาทเดินทางมาถึงจุดสูงสุด“อัคคี ฉันไม่ไหวแล้ว... อ๊าาา”“พร้อมกันนะคนดี... อา”ร่างบางเกร็งกระตุกอย่างรุนแรง หวีดร้องออกมายาวเหยียดเมื่อพุ่งทะยานแตะขอบสวรรค์ อัคคีโหมกระแทกหนักๆ อีกสามสี่ครั้ง ก่อนจะคำรามลั่นและปลดปล่อยสายธารแห่งความอบอุ่นอัดฉีดเข้าไปในช่องทางรักของเธอจนล้นทะลัก ทุกหยาดหยดแห่งความปรารถนาถูกฝากฝังไว้ในกายเธอ เป็นเครื่องยืนยันถึงความรักและพันธนาการที่ไม่มีวันถูกทำลายชายหนุ่มทิ้งตัวลงซบหน้ากับลาดไหล่เนียนของปารมี

พล็อตนิยายบ้าๆ ที่พยายามจะยัดเยียดบทบาทนางมารร้ายที่ต้องตายอย่างอนาถให้เธอ มันถูกฉีกกระชากจนขาดกระจุยด้วยมือของเธอเอง นางเอกจอมปลอมอย่างมิลินท์ก็ถูกเฉดหัวทิ้ง ตัวร้ายอย่างเตชินท์ก็หมดสภาพ และพระเอกของเรื่องก็กลายเป็นสุนัขรับใช้ที่แสนซื่อสัตย์และคลั่งรักเธอจนโงหัวไม่ขึ้นระบบ (System) ที่เคยดังก้องอยู่ในหัวเพื่อบังคับให้เธอเดินตามบทประพันธ์ บัดนี้เงียบกริบราวกับตายจากไปแล้ว ปารมีรู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก อิสรภาพที่แท้จริงได้มาอยู่ในมือของเธอแล้วทว่า... ในขณะที่ปารมีกำลังหลงระเริงอยู่กับชัยชนะอันหอมหวาน เธอกลับไม่รู้ตัวเลยว่า ความเงียบงันของระบบ ไม่ใช่ความพ่ายแพ้ แต่มันคือการถอยทัพเพื่อ ‘รวบรวมพลังงาน’ และเตรียมงัดไม้ตายสุดท้ายออกมาใช้เมื่อกฎเกณฑ์ของนิยายถูกทำลายจนเสียสมดุล เจตจำนงของพระเจ้า (นักเขียน) จึงไม่ยอมให้เรื่องราวแฮปปี้เอนดิ้งง่ายๆ แบบนี้ที่มุมหนึ่งของหน้าต่างโฮโลแกรมที่ปารมีมองไม่เห็น ตัวอักษรสีแดงเลือดค่อยๆ ปรากฏขึ้นอย่างเงียบเชียบในห้วงอากาศ...[คำเตือนระบบฉุกเฉิน: เนื้อเรื่องเบี่ยงเบนจากเส้นทางหลัก 95% โครงสร้างนิยายกำลังจะพังทลาย][ดำเนินการใช้มาตรการขั้นสูงสุด: ปลดล