All Chapters of นางร้ายสลับบทบาทยั่วรัก: Chapter 71 - Chapter 80

แก้วไวน์ในมือของอัคคีร่วงหล่นลงพื้นกระแทกแตกกระจาย ใบหน้าของมัจจุราชหนุ่มที่เคยเปี่ยมไปด้วยความสุข บัดนี้ซีดเผือดและเบิกตากว้างด้วยความช็อกสุดขีด“ณ... ณิชา... เป็นไปไม่ได้...” อัคคีครางเสียงสั่น มือที่ถือโทรศัพท์สั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุมได้ เขาทิ้งปารมีให้ยืนเคว้งคว้างอยู่ตรงนั้น แล้วหันหลังวิ่งกระหืดกระหอบลงบันไดดาดฟ้าไปอย่างรวดเร็วราวกับคนเสียสติปารมียืนนิ่งงันอยู่ท่ามกลางสายลมยามค่ำคืนที่เริ่มพัดกระหน่ำรุนแรง เธอก้มมองแหวนเพชรเม็ดงามที่นิ้วนางข้างซ้าย สลับกับหน้าจอระบบสีแดงเลือดที่กำลังกะพริบเยาะเย้ยเธออยู่ณิชา... รักแรกในวัยเด็กงั้นเหรอหญิงสาวกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ... พระเจ้าแห่งโลกนิยายใบนี้ ไม่ยอมแพ้จริงๆ สินะ ในเมื่อใช้ตัวละครในเรื่องทำลายเธอไม่ได้ ก็เลยเสกตัวละครใหม่ที่ไม่มีอยู่จริงขึ้นมา เพื่อกรีดหัวใจพระเอกและทำลายความรักของเธอ“ได้...” ปารมีแค่นเสียงผ่านไรฟัน นัยน์ตาคู่คมลุกโชนไปด้วยไฟแค้นที่ไม่มีวันดับ “ในเมื่อแกอยากจะเล่นบทดราม่าเรียกน้ำตานัก... นางมารร้ายคนนี้ ก็จะขอต้อนรับ ‘รักแรก’ ของเขา ด้วยนรกขุมที่ลึกที่สุดเอง”พายุลูกใหญ่กำลังจะพัดกระหน่ำคฤหาสน์อัคครากุลอีก

“คนไข้มีภาวะหัวใจอ่อนแอเรื้อรังครับท่านประธาน... รอยแผลเป็นจากกระสุนปืนที่เฉียดขั้วหัวใจในอดีต ทำให้การทำงานของหัวใจไม่สมบูรณ์ ประกอบกับการตากฝนเมื่อคืนและร่างกายที่ขาดสารอาหารมานาน ทำให้เกิดภาวะแทรกซ้อนครับ” หมอวิเชียรอธิบายเสียงเครียด “ตอนนี้ผมให้ยาบำรุงและยาขยายหลอดเลือดแล้ว แต่คนไข้ต้องได้รับการดูแลอย่างใกล้ชิด ห้ามกระทบกระเทือนจิตใจเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นอาจจะช็อกหัวใจวายได้ทุกเมื่อครับ”อัคคีกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่ท่อนแขนปูดโปน ชายหนุ่มหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึกอย่างปวดร้าว “ดูแลเธอให้ดีที่สุดหมอ ใช้ยาที่ดีที่สุด เท่าไหร่ผมก็จ่าย”“ครับท่านประธาน” หมอวิเชียรค้อมศีรษะก่อนจะขอตัวเดินจากไปปารมีที่ยืนฟังอยู่เงียบๆ ค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปหาชายหนุ่ม เสียงรองเท้าสลิปเปอร์กระทบพื้นทำให้อัคคีหันมามอง เมื่อเห็นว่าเป็นเธอ นัยน์ตาสีนิลที่เคยว้าวุ่นก็อ่อนแสงลงเล็กน้อย เขาเดินเข้ามาสวมกอดร่างบางของเธอไว้ หลับตาซบหน้าลงกับลาดไหล่เนียนราวกับต้องการหาที่พึ่งพิง“ตื่นแล้วเหรอปริม... ขอโทษนะที่ทิ้งคุณไว้เมื่อคืน แล้วก็ไม่ได้อยู่รอตอนคุณตื่น” อัคคีกระซิบเสียงแหบพร่า ความเหนื่อยล้าฉายชัดบนใบหน้า“ไม่เป็

หญิงสาวยืนนิ่ง กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อตัวเองจนเลือดซิบ ความปวดร้าวที่ถูกคนรักตวาดใส่และไม่เชื่อใจ มันเจ็บปวดกว่าที่เธอคิดไว้มากนัก... นี่สินะ คือพลังของพล็อตนิยาย มันกำลังใช้ ‘ความหวาดระแวง’ มาเป็นตัวจุดชนวนทำลายความรักของพวกเธอปารมีมองอัคคีที่กำลังอุ้มณิชาขึ้นไปวางบนเตียงและตะโกนเรียกให้คนไปตามหมอวิเชียร เธอเห็นรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปากของณิชาซึ่งลอบส่งมาให้เธอตอนที่อัคคีเผลออยากจะเล่นบทนางเอกเจ้าน้ำตาที่ถูกนางร้ายรังแกนักใช่ไหม... ได้ปารมีสูดลมหายใจเข้าลึก กดทับความเจ็บปวดและความน้อยใจลงไปให้ลึกที่สุดในห้วงหลืบของหัวใจ เธอเชิดหน้าขึ้น ปรับสีหน้าให้เย่อหยิ่งและเย็นชาประดุจราชินีน้ำแข็ง“ในเมื่อนายเลือกที่จะเชื่อละครปาหี่ของแม่ดอกไม้ขาวอาบยาพิษนี่... ก็เชิญดูแลกันไปให้พอเถอะค่ะ”ปารมีประกาศเสียงกร้าว นัยน์ตาคู่คมตวัดมองอัคคีด้วยความผิดหวังที่แฝงไปด้วยความทะนงตน “แต่จำคำฉันไว้นะอัคคี วันไหนที่นายตาสว่างและรู้ว่าตัวเองปกป้องงูพิษเอาไว้ อย่าหวังว่าฉันจะยอมลดตัวลงมาฟังคำขอโทษจากนาย”พูดจบ ปารมีก็สะบัดชายกระโปรง หมุนตัวเดินออกจากห้องพักแขกไปอย่างสง่างาม ไม่แม้แต่จะหันหลังกลับมามองเสี

ปารมีวางสมาร์ตโฟนลงบนโต๊ะทำงาน หลังจากสั่งการนักสืบธนาเสร็จสิ้น หญิงสาวทอดสายตามองตัวเองในกระจกบานใหญ่ ชุดเสื้อเชิ้ตและกางเกงสแล็กสีดำทะมัดทะแมงที่เพิ่งเปลี่ยนเมื่อครู่ อาจจะดูเหมาะกับการออกรบในสมรภูมิธุรกิจ แต่สำหรับสมรภูมิรบในคฤหาสน์คืนนี้... มันผิดถนัดนัยน์ตาคู่คมหรี่ลงอย่างใช้ความคิด ถ้าฉันปล่อยให้อัคคีนั่งเฝ้านังดอกไม้ขาวนั่นทั้งคืน ระบบก็จะได้ใจและเพิ่มค่าความผูกพันของพวกเขาสิ การปล่อยให้ศัตรูทำคะแนนลับหลัง มันไม่ใช่แนวทางของฉันปารมีตัดสินใจอย่างเด็ดขาด เธอปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออก โยนกางเกงสแล็กทิ้งไปอย่างไม่ไยดี หญิงสาวก้าวไปที่ตู้เสื้อผ้า เลือกหยิบชุดชั้นในลูกไม้สีดำซีทรูตัวจิ๋วที่เย้ายวนที่สุดออกมาสวมทับเรือนร่างอวบอิ่ม สวมทับด้วยเสื้อคลุมผ้าไหมซาตินสีแดงเลือดนกที่ยาวกรอมเท้า แต่จงใจผูกสายคาดเอวไว้หลวมๆ ปล่อยให้คอเสื้อแหวกกว้างจนเห็นร่องอกและเนินเนื้อขาวผ่องที่เย้ายวนใจ เธอกระจายกลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาที่อัคคีหลงใหลลงบนจุดชีพจร ทั้งซอกคอ เนินอก และข้อมือในเมื่อระบบใช้ความสงสารและความรู้สึกผิดเป็นอาวุธ... ฉันก็จะใช้ ‘สัญชาตญาณดิบ’ และ ‘ความปรารถนา’ ที่เขามีต่อฉัน เป็นเกราะป้อ

แสงแดดยามสายลอดผ่านผ้าม่านทึบแสงเข้ามาเพียงริ้วบางๆ แต่ก็สว่างพอที่จะทำให้ปารมีรู้สึกตัว หญิงสาวขยับร่างกายที่เปลือยเปล่าและเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งความรักเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา ความปวดร้าวที่แล่นริ้วไปตามกล้ามเนื้อเป็นหลักฐานชั้นดีว่าเมื่อคืนมัจจุราชหนุ่มคลั่งไคล้และเอาแต่ใจกับเธอมากแค่ไหนทันทีที่เธอขยับตัว ท่อนแขนแกร่งที่โอบรัดเอวคอดอยู่ก็กระชับแน่นขึ้น อัคคีไม่ได้หลับ ชายหนุ่มนอนตะแคงเท้าแขนกับหมอน นัยน์ตาสีนิลทอดมองใบหน้ายามหลับใหลของเธออยู่นานแล้ว แววตาของเขาไม่ได้มีความสับสนหรือความรู้สึกผิดต่ออดีตหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงความกระจ่างแจ้งและความรักที่ลึกซึ้งจนแทบจะหลอมละลาย“ตื่นแล้วเหรอ...” อัคคีกระซิบเสียงทุ้ม ก้มลงประทับจูบที่หน้าผากมนอย่างแสนรัก “ขอโทษนะที่เมื่อคืนผมรังแกคุณหนักไปหน่อย แต่ผมหยุดตัวเองไม่ได้จริงๆ”ปารมีคลี่ยิ้มบางๆ ซุกหน้าลงกับแผงอกกว้างที่อบอุ่น “นายไม่ได้ไปเฝ้าแม่รักแรกของนายหรอกเหรอคะ ป่านนี้โรคหัวใจคงกำเริบเพราะเรียกร้องความสนใจจากนายไม่ได้แล้วมั้ง”อัคคีชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจยาว ชายหนุ่มเชยคางเธอขึ้นมาสบตา “ปริม... เมื่อคืน ตอนที่คุณดึงผมเข้ามาในห้