ตอนที่ 7

ผมกัดฟันแน่นบอกไม่ถูกครับเสียงร้องไห้ที่ผ่านเข้าหูไม่ได้ทำให้ผมรำคาญหรืออะไรเลยทั้งที่ปรกติแล้วผมจะทนเรื่องพวกนี้ไม่ได้ แต่ทว่ามันบีบหัวใจของผมพิกล หน้าเรียวเล็กขาวๆนั่นกับดวงตากลมโตที่ตอนนี้ฉ่ำไปด้วยน้ำตา จมูกแดงก่ำปากแดงๆนั่นอีก โอ้ยยยย อยากรู้จริงๆ นะว่ามันแดกหลอดนีออนเป็นอาหารหลักหรือยังไงถึงได้ขาวสว่างกระจ่างตาซะขนาดนี้ นอกเรื่องไปไหนวะกู คือผมตั้งใจจะบอกว่าความรู้สึกตอนนี้บรรยายไม่ถูกคิดได้อย่างเดียวคือกอดครับ กอดแบบที่เค้าเอาแขนสองข้างมาโอบๆ รอบอีกคนนึงอะครับ!!!

"........................"

"ซิกๆ ฮึก "

"......................." มือผมสองข้างบังคับไม่ได้ละครับ ผมดึงไอ้ตัวเล็กเข้ามาจนตัวมันปลิวจากเบาะข้างๆเข้ามาซุกที่อกผม ที่ใช้คำว่าปลิวคือปลิวจริงๆนะครับเรียกว่ามันลอยมาติดหน้าอกผมดึงปึก(ผมคิดว่าผมแค่ดึงมันมากอดเบาๆนะทำมันตัวมันถึงปลิวได้ ไม่เข้าใจ) น้ำตานี่เปียกเสื้อขาวของผมเป็นดวงๆ ละกูจะพูดยังไงให้มันเงียบวะเนี่ย ทำเอาผมเครียดจนอยากขอยาแก้ไมเกรนมากินกันเลยทีเดียว

"มึงจะหุบปากได้ยัง " (ได้ข่าวว่าแกต้องปลอบไม่ใช่เหรอคิง???) เอิ่ม..... เห้ออออ เพราะผมไม่รู้จะทำยังไงกับเรื่องตรงหน้านี้ดีผมเลยยกโทรศัพท์ขึ้นมา โทรออกไปหาไอ้เพื่อนเวรสองคนนั้นให้มันออกไอเดีย ว่าควรทำยังไงต่อดี แต่พอคิดอีกทีเรื่องนี้ผมตัดสินใจเองดีกว่าเลยได้แต่สั่งพวกมันครับ

"เออ ขับไปรอกูที่คอนโดเลย บอกไลลาให้รอกูอยู่นั่นแหละ แล้วถ้ามันยังไม่หยุดแหกปาก พวกมึงก็เอาผ้ายัดปากมันให้เงียบ"ผมคำรามบอกไปด้วยความหงุดหงิด อย่าเข้าใจผิดนะครับ ผมไม่ได้หงุดหงิดกับคนในอ้อมแขน แต่แค่คิดถึงหน้าไลลาคิ้วผมก็กระตุกแล้วอะ ไอ้คนตัวเล็กเงียบแล้วครับคงตกใจกับน้ำเสียงของผมแน่ๆ ผมนั่งกอดมันมาได้ซักพักแล้วตัวมันเองดิ้นจนเลิกดิ้น ตัวเท่านั้นจะทานแรงผมไหวได้ยังไง ตัวมันแค่อกผมเองครับเอวนิดเดียวเท่าที่จับๆลูบๆคลำๆดูนะ มันนิ่งจนผมสงสัยพอดึงตัวมันออกจากอกคอมันก็อ่อนพับลง เวร!!! หลับมันหลับคาอกผมแล้วทีนี้จะจะทำยังไง ผมเม้มปากให้ตายเหอะผมมีเรื่องต้องไปจัดการ แล้วผมก็ยังไม่รู้รายละเอียดเกี่ยวกับน้องทั้งหมดไม่รู้ไปยังไงมายังไงถึงได้มาโผล่ที่นี่ ถ้าเจอตัวไอ้มินทร์ทุกอย่างก็กระจ่าย ที่ผมบอกแบบนี้เพราะเราไม่เจอกันนานมากละครับพอน้องห้าขวบผมก็ต้องไปอยู่กับป๊าที่สเปน ครั้งสุดท้ายที่ผมเจอ น้องร้องไห้จนตาบวมเพราะผมบอกน้องว่าผมต้องไปหาพ่อกับแม่ เด็กครับไม่เข้าใจหรอกว่าไปต่างประเทศมันไกลแค่ไหน ไม่ใช่ปากซอยจะได้แวบมาหากันได้ง่ายๆ ตอนนั้นน้องร้องไห้โยเยจนผมอ่อนใจได้แต่ปลอบใจว่าแล้วจะมาหาบ่อยๆเท่านั้นกว่าน้องจะเงียบพ่อแม่ของน้องต้องทั้งดึงทั้งปลอบให้เลิกยึดตัวผมเอาไว้แน่น ที่ต้องไปที่โน่นเพราะมีเรื่องราวมากมายวุ่นๆกับครอบครัวผม เลยลืมนึกถึงเรื่องน้องเค้าไปเลยจนเมื่อเพื่อนเอารูปมาให้และพูดถึงเรื่องของน้องผมถึงนึกขึ้นได้

.................................................................................................

ผมอุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นลิฟท์ไปทั้งๆที่ยังหลับ เพื่อที่จะไปจัดการเรื่องที่ค้างคาอยู่เสร็จ แล้วค่อยปลุกขึ้นมาคุยกันก็แล้วกัน อย่างน้อยอยู่ที่คอนโดผมก็ยังปลอดภัยจากทุกเรื่อง เพื่อนผมเปิดประตูออกกว้างเพื่อให้ผมอุ้มไอ้ตัวเล็กเข้าไปวางเบาๆ บนโซฟา มันสองคนทำหน้าแบบว่า เฮ้ย!จะเอามาด้วยทำไมวะเนี่ย แต่เรื่องขนาดนี้แล้วต้องเลยตามเลยแหละครับ

"กูไม่อยากถามว่ะคิง แต่มึงเอาน้องมาทำไมวะเนี่ย" คนปากมากอย่างไอ้พิชญ์อดถามไม่ได้ ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่ มองพวกมันตาขวาง

"มันหลับกูเลยเอามาด้วยหรือมึงจะให้กูทิ้งไว้ที่นั่นล่ะ"ผมถามพวกมันด้วยเสียงเบากลัวน้องจะรู้สึกตัวตื่น แต่สายตาเหลือบไปทางไลลาที่นั่งกำมือแน่นอยู่ฝั่งตรงข้าม แล้วกำลังจะอ้าปากกรีดเสียงอาละวาด ผมรีบชี้นิ้วใส่หน้าทันทีตาจ้องเขม็งกับท่าทางเตรียมโวยวายนั่น

"อย่าโวยวายเสียงดังนะ น้องหลับ "ผมบอกเสียงเบาแต่เน้นหนักเย็นเยียบ ไอ้สองคนนั้นรีบเดินเข้าไปด้านในเอาผ้าห่มออกมาคลุมให้น้องมันครับ ไลลามองผมด้วยสายตาเจ็บปวดและเหมือนไม่อยากจะเชื่อ เธอสะกดเสียงที่กำลังจะกรี๊ดกร๊าดโวยวายลงคอ เพราะรู้ว่าลองผมชี้หน้าก็แสดงว่าผมเริ่มหมดความอดทนเต็มทีแล้ว

"คิงคะ ได้โปรดเถอะค่ะ " ไลลาพูดเสียงสั่น น้ำตาใกล้จะหยดเต็มที เดินเข้ามาเกาะแขนผมที่กำลังจัดผ้าห่มให้น้องมันอยู่ ผมสลัดแขนออกด้วยท่าทางรังเกียจไม่มองใบหน้าสวยๆนั่น จ้องแต่ใบหน้าเล็กที่พริ้มหลับอยู่ด้วยความเอ็นดู

"อย่าจับ "ผมตวัดเสียงบอก ไลลาถึงกับชะงักมือค้างไว้ทันที

"คิงคะ......ไลลาเป็นว่าที่คู่หมั้นคุณนะ แล้วเราก็เป็นยิ่งกว่านั้นอีก หรือจะให้ไลลาบอกมาดามว่าคิงทำอะไรลงไปบ้าง เกี่ยวกับเรื่องอขงเราสองคน และทำตัวยังไงเมื่ออยู่ที่นี่"ไลลาทำเสียงข่มขู่ผม แต่นึกว่าผมจะกลัวเหรอครับกับเรื่องแค่นี้

".................."