แชร์

ตอนที่ 9

ผู้เขียน: ปักหมุดสีเงิน
last update วันที่เผยแพร่: 2026-04-21 10:24:53

ร่างเล็กที่นอนบนโซฟาขยับตัวไปมาคล้ายนอนไม่สะดวก คิงเดินออกมาจากห้องหลังจากคุยกับไลลาเสร็จแล้ว คอนโดนี้เป็นแค่หนึ่งในห้าคอนโดที่คิงมีไว้ ส่วนคอนโดหลักและบ้านไม่เคยมีใครได้เข้าไปยกเว้นเพื่อนสองคนที่ไปไหนต่อไหนด้วยกันเสมอเท่านั้น คอนโดห้องนี้เอาไว้นอนเวลาแก้เงี่ยนเพียงอย่างเดียว ร่างสูงใหญ่ชะโงกก้มลงมองคนที่นอนดิ้นยุกยิกด้วยสายตาสำรวจ ส่วนคิสที่ยังนอนหลับไม่รู้เรื่องราวยังคงฝันสะเปะสะปะเรื่อยเปื่อย

"กินง่ายนอนง่ายดีแฮะ"ผมพูดลอยๆ

"แล้วมึงจะเอายังไง ทิ้งน้องไว้นี่เหรอตื่นมางอแงตายห่ะ ไม่มีใครคอยดูแล ดูท่าทางจะพึ่งพาตัวเองไม่ได้เลยนะเนี่ย"พิญช์ออกความเห็น

"มึงเช็กที่ผับที ไอ้มินทร์มันมาหรือยัง กูอยากคุยกับน้องก่อนแล้วค่อยพาไปหาไอ้มินทร์ ถ้ามันมาแล้วถ่วงเวลาไว้ อย่าให้มันรู้ตัวว่าพวกเราเจอตัวน้องแล้วและพามาดูแล"คิงสั่งไอ้พิชญ์ แต่ไอ้เตจัดการโทรเข้าไปหาผู้จัดการที่ผับก่อนไอ้พิชญ์เสียอีก มันสั่งให้จัดการตามที่คิงสั่งทันที ส่วนคิงเองขยับเข้ามานั่งข้างๆคนตัวเล็กที่หลับอยู่ สายตาสำรวจไปทั่วใบหน้าหวาน ด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก

"น้องหายไปอยู่ไหนมาวะกูอยากรู้จัง ไอ้มินทร์อีก แม่กับป๊าให้คนตามหายังไงก็หาไม่เจอ ขนาดว่าคนของเรามีเกือบทุกประเทศ ลุงอาทิตย์กับป้าลัดดาก็หายสาบสูญไปเลย กูอยากรู้เรื่องทั้งหมด ไอ้มินทร์จะต้องตอบกูทุกคำถามที่กูสงสัย" คิงพูดออกมาเบาๆ มือใหญ่จับมือเล็กมาคลึงเบาๆใช้ความคิดไปด้วย พิชญ์กับเตชินได้แต่มองเงียบๆไม่ออกความคิดเห็น เพียงแค่นึกในใจเหมือนๆกันว่า เรื่องนี้ไอ้มินทร์ถึงคราวซวยแบบที่ใครก็ไม่สามารถช่วยเหลือมันได้ ทุกอย่างขึ้นอยู่กับความใจดีของไอ้คิงคนเดียวเท่านั้น

"กลับไปคอนโดกูก่อนแล้วกัน อย่างอื่นค่อยว่า" คิงอุ้มคิสขึ้นมาแนบอกแล้วสาวเท้าออกห้องตรงดิ่งไปยังคอนโดหรูที่ไม่เคยมีใครจะได้เข้าไปง่ายๆหากไม่ใช่คนสนิทจริงๆ เพื่อนสองคนยังขับตามรถหรูไปเหมือนคุ้มกันตลอดทาง

...........................................................................................

ชั้นบนสุดของคอนโดนี้เป็นเพ้นเฮ้าส์ ทั้งชั้นคือของเขาคนเดียว ลิฟท์ที่แยกออกมาต่างหากจากอันอื่น มันสามารถขึ้นได้จากที่จอดรถที่จอดได้เฉพาะรถของเขา เตชินกับพิชญ์กดลิฟท์ให้เขาเข้าไปข้างในก่อนจะกวาดตามองซ้ายขวาเพื่อดูแลความปลอดภัยจากนั้นจึงตามเข้าไปทีหลัง ทั้งสามไม่ปริปากพูดกันแม้แต่คำเดียวภายในลิฟท์เงียบสนิทมีเพียงแค่เสียงลมหายใจของทั้งสามคน แต่คนที่อยู่ความคิดของทุกคนก็คือร่างที่ยังหลับไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้นในอ้อมกอดหนาและเป็นใหญ่ที่สุดในกลุ่ม

"มึงเตรียมน้ำอะไรก็ได้มาให้น้องหน่อยสิ" คิงสั่งหลังจากเอาน้องมานอนเรียบร้อยแล้ว จากนั้นก็ถามต่อเรื่องที่สั่งคนเอาไว้

"แล้วไอ้มินทร์มาหรือยัง ดึกขนาดนี้แล้วมันไม่ตามหาน้องเลยเหรอวะน้องหายไปนานขนาดนั้น มันดูแลคนยังไงคนหายทั้งคนยังไม่เดือดร้อนอีก กูแม่งไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ซักสายเลย" คิงบ่นออกมารู้สึกหงุดหงิดกับคนที่ชื่อมินทร์

"ก็จะได้ยินได้ยังไง ของๆน้องอยู่ที่ร้านโน้นหมด คว้ามาไม่ทันมีแต่ไอ้ตุ๊กตาประหลาดๆนี่แค่ตัวเดียวที่น้องหนีบติดมาด้วย"เตชินบอก

"ชิบ แล้วทำไมพวกมึงไม่คว้ามาวะ แม่งหรือต้องให้กูสั่งทุกเรื่อง คิดกันเองไม่ได้หรือไง"คิงเริ่มหงุดหงิดขึ้นมาจริงๆแล้ว คงเพราะเสียงที่ดังอยู่ข้างหูทำให้คิสสะลืมสะลือยกมือขึ้นขยี้ตาไปมา แต่ยังงัวเงียไม่ลุกจากที่นอน

"อื้อ  ..มินทร์จ๋ามินทร์ คิสหิวน้ำ "น้ำเสียงงัวเงียที่แทรกขึ้นมา ทำให้ทั้งสามรีบหันกลับมามองและรีบเดินมาที่ๆน้องนอนอยู่ทันที

"ทำอะไร" คิงรีบคว้ามือที่กำลังขยี้ตาตัวเองไปมาไม่หยุด  คิสพอได้ยินเสียงที่ไม่คุ้นหูก็ลืมตากว้างมองหน้าคิงทันที่และด้วยความตกใจทันใดนั้นเอง

"ผัวะ....ผลั่ก"ครับ! เสียงดังฟังชัดเจนมาก คิสถีบขาเข้ากลางลำตัวของคิงโดยใช้ขาสองข้างถีบเข้าใส่เต็มแรง คิงถึงกับทรุดตัวลงนั่งหน้าเริ่มเขียวจนเกือบจะม่วง เพราะดันไปโดนจุดอ่อนจุดสำคัญของผู้ชายเข้าให้

"สัส" เตชินรีบคว้าตัวคิสรั้งตัวไว้กดติดกับโซฟาแน่นจนขยับไม่ได้ ส่วนพิชญ์รีบเดินมาพยุงคิงทันทีเมื่อเห็นเหตุการณ์ตรงหน้าแบบไม่ทันตั้งตัว เรื่องนี้ต้องปิดเป็นความลับสุดยอดแพร่งพรายไม่ได้เป็นอันขาด คิงถูกโจมตีเชียวนะเรื่องแบบนี้หาดูง่ายๆได้ที่ไหนกัน

"มึงทำเหี้ยอะไรของมึงฮะ?" คิงตวาดก้องงอตัวลงเพราะจุกจนพูดไม่ออก คิสหน้าซีดดวงตาเริ่มคลอไปด้วยน้ำตาอีกครั้ง ทั้งตกใจทั้งตื่นเต้นเพราะอยู่ในวงล้อมคนแปลกหน้า แถมไม่พอยังถูกกดเอาไว้จนขยับไม่ได้อีกด้วย

"มินทร์ มินทร์จ๋าช่วยด้วยยยยยยยยย" คิสร้องเรียกคนชื่อมินทร์ไม่ขาดปาก ยิ่งกลัวก็ยิ่งแหกปาก น้ำตาหยดแหมะอย่างห้ามไม่อยู่ พยายามดิ้นก็แล้วเตะก็แล้วแต่กลับสู้แรงคนที่เอาเข่ากดตัวเขาเอาไว้ไม่ได้

"ฮึ๊ก ฮึ๊ก ฮือออออ มินทร์ มินทร์อยู่หนาย ช่วยคิสที ช่วยด้วยช่วยคิสด้วย มินทร์จ๋า มินทร์จ๋า โฮๆๆๆๆๆๆๆๆ"

"เป็นไงมั่งมึง ไหวมั๊ยวะ โดนเต็มๆเลยกูกันไว้ไม่ทัน"เตหันมาถามคิงด้วยความหวาดเสียว ใครทำคิงเจ็บอย่าคิดว่าจะรอด เบื้องลึกเบื้องหลังของคิงน้อยคนที่จะรู้ ส่วนมากก็รู้กันแค่ผิวเผินเท่านั้นว่า คิงคือคนหล่อ รวย และเป็นคนนิ่งๆ สิ่งที่สนใจคือสาวสวยและหนุ่มน้อยที่เข้ามาไม่ขาดสาย เพื่อนๆในเสคก็แค่ทักทายเพราะเรียนด้วยกันแต่ไม่มีใครกล้าสนิทสนมด้วยมากเท่าไหร่ แล้วนี่ถีบลูกรักของคิงเข้าไปอีกต่างหาก ไม่อยากจะคิดเลยว่าคนที่นอนดิ้นอยู่จะต้องเจอกับอะไรบ้าง

"ไหว" คิงกัดฟันแน่นพยักหน้าบอกเพื่อน หน้าเขียวจนพวกมันนึกกลัว ไม่รู้ว่าโกรธจนหน้าเขียวหรหือจุกกันแน่ อาเมน

"หยุดนะ เงียบ!! กูบอกให้เงียบเดี๋ยวนี้"คิงบอกเสียงเข้มและโหด อคิราห์หรือน้องคิสของทุกคนเงียบกริบด้วยความตกใจกับเสียวตวาดนั่น เสียงสะอื้นค้างอยู่ในคอ ดวงตาเปียกน้ำตาจนขนตาจับกันเป็นกระจุกเบิกกว้างจนทุกคนกลัวว่าจะหัวใจวายตายไปด้วยความตกใจ แต่แล้วเพื่อนทั้งสองต้องตกใจยิ่งกว่าอีกเพราะประโยคต่อมาของคิง

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • รักร้ายๆผู้ชายคนนี้ เดอะซีรี่ย์   ตอนที่ 32

    ไลลาน้ำตาคลอ หันไปมองคิงที่ยืนกอดอกแน่นใบหน้าหล่อเหลามึนตึงและเฉยชา"ไลลาแค่ทวงสิทธิ์ของตัวเองเท่านั้น ไม่ได้ล่วงเกินคนอื่น เด็กนั่นมาทีหลังนะ คิงนอนกับไลลาเป็นผัวเมียกันไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้ว จะให้เด็กผู้ชายเนี่ยเหรอคะมากลายเป็นควีน บ้าไปแล้ว ทุกคนเสียสติไปแล้วเหรอไง" ไลลาบอกเสียงสั่นน้ำตาเจียนจะหยดเต็มที"จะพูดเพื่อ? ในเมื่อเธอทั้งยั่วทั้งอ่อยขอนอนด้วย ตอนที่ผมจะนอนกับคุณ ก็บอกคุณแล้วนะไลลาว่า one night stand คุณเองยอมทุกอย่างขอแค่ให้ได้เย..." คุณนีรนาถจุ๊ปากเบาๆ พยายามเบรกอารมณ์ของลูกชายคนเดียวของเธอ"สรุปคือยังไง" ดอนฮวนถามสั้นๆ "ตอบสิไลลา ผมเองก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าคุณอยากได้ผมจนตัวสั่น เพราะผมเอามัน หรือเพราะอยากเป็นควีนกันแน่ ส่วนเรื่องบอกว่ารักผมตัดไปเถอะ ระหว่างที่คุณนอนแบให้ผม คุณเองก็แบให้คนอื่นเหมือนกัน" คิงยกยิ้มเหยียดหยันบอกเสียงเหี้ยม ไลลาอึกอัก"ว่ายังไงไลลา ฉันอยากรู้ความจริง" คุณนีรนาถเสียงเย็น ไลลาก้มหน้าไม่กล้าแม้จะสบตากับบิดาของตัวเอง รู้สึกราวกับคนกำลังเคว้งอยู่กลางทะเล"คือว่า"ไลลาลอบกลืนน้ำลาย คิงขยับตัวยืนตรงยืดตัวสุดความสูงของตัวเอง"หรืออยากได้หลัก

  • รักร้ายๆผู้ชายคนนี้ เดอะซีรี่ย์   ตอนที่ 31

    ทุกคนยืนอยู่ในห้องโถงใหญ่ ได้แต่ยืนนิ่ง สายตามุ่งมองไปที่ร่างสูงหนาในสูทเข้มสีดำ สีหน้าเรียบเฉยจนดูคล้ายเย็นชา ถึงแม้จะดูสูงวัยแต่หากความหล่อคมเข้มและความน่าเกรงขาม ปรากฏให้ผู้คนที่ยืนเป็นกลุ่มด้านล่างรู้สึกเกร็งจนหายใจไม่ออก เขายืนนิ่งตรงกลางเวที ด้านข้าง คือสาวสวยที่บ่งบอกวัยใกล้เคียงกัน แต่ความสวยไม่ลดน้อยลงแม้แต่น้อย อยู่ในเดรสราตรีสีแดงระยิบระยับไปด้วยคริสตัล ประปรายบนชุดดุจดวงดาวพร่างท้องฟ้า ด้านหลังคือบอดี้การ์ดรูปร่างสูงใหญ่หน้านิ่งเหมือนเป็นหุ่นยนต์"ทุกคนเงียบเดี๋ยวนี้ "เสียงเข้มตวาดก้องโดยไม่ต้องใช้ไมโครโฟนด้วยซ้ำ ด้านข้างของเวที คือลูกชายคนเดียวของ ดอนตวน อัลโตนิโอ เฮอร์นัล และคุณนีรนาถ ซึ่งเป็นเจ้าพ่อมาเฟียอันดับหนึ่ง ความมีอำนาจและความร่ำรวยที่โด่งดังไปทั่วโลก"ไลลา เธอไม่รู้กฎหรือยังไงกัน" นายท่านถามเสียงดุ คุณนีรนาถหน้าเข้มขึ้นเมื่อมองเห็นชุดราตรีสีขาววาวระยับนั่น"คะ คือ หนู..."ไลลาหน้าเสียน้ำตาคลอเบ้า ในใจเจ็บและอายไปด้วยคำถามนั่น นายท่านเลิกคิ้ว"ฉันถาม" ไลลาถอยหลังสองสามก้าวอย่างไม่ตั้งใจเมื่อเห็นสีหน้าและน้ำเสียงนั่น จึงถอยหลังโดยไม่ได้ตั้งใจ"หนูคิดว่าคิงจะเปิดตั

  • รักร้ายๆผู้ชายคนนี้ เดอะซีรี่ย์   ตอนที่ 30

    "โว๊ยยยยยยยยยยยยยยย ออกไป๊" เสียงขว้างข้าวของดังออกมาถึงด้านนอก เสียงวื๊ดว๊าย ตามมาเป็นระยะ ผมถอนใจเบาๆ พิชญ์อมยิ้มในหน้า"ไงล่ะมึงงานเข้า ไม่บอกน้องมันก่อนหรือไงวะ""ไม่บอกไรล่ะกูทั้งเกลี้ยทั้งกล่อมยังออกฤทธิ์อีกเฮ้ออ"ผมลากเสียงถอนหายใจยาว ส่ายหัวไปมาเดินเข้าไปในห้องนอนหลังจากได้ยินเสียงร้องดังมากขึ้นเรื่อยๆ"หยุดเดี๋ยวนี้"ผมบอกเสียงเย็นเยียบ ชนิดถ้าเป็นคนอื่นได้ยินคงไม่กล้าแม้จะหายใจ แต่คนที่กำลังเงื้อหนังสือเล่มหนาฟังที่ไหนล่ะครับ พึ่บผัวะเสียงดังฟังชัดเจนหัวผมครับโดนเต็มๆ"อคิราห์! หยุดนะ"ผมตวาดก้องเดินเร็วๆสาวเท้าไปหาคนที่หอบจนตัวโยนที่ยังอยู่ในเสื้อคลุมสีขาว ผมยุ่งใบหน้าแดงก่ำมีน้ำตาคลอเต็มตา ผมถอนใจหนักจ้องหน้าคนตัวเล็กตาเขม็งขุ่นเขียว"ทุกคนออกไปให้หมด" ผมจับแขนน้องไว้แน่น ทุกคนเดินรีบออกไปแล้วปิดประตูให้ ผมหันมามองหน้าไอ้ตัวดี"เกิดอะไรขึ้น"ผมเสียงแข็งเข้าใส่"ฮึก ฮึก"สะอื้นนำมาเลยทีนี้ ผมเหลือกตามองบนไม่ใช่เบื่อหน่ายหรือว่าระอาน้องมันนะครับ เพียงแต่ผมเซ็งตัวเองพอเห็นน้ำตาน้องมันทีไรหัวใจผมเหมือนถูกบีบจนเจ็บไปหมดน่ะครับ"พะ พวกเค้าจะให้คิสแต่งตัว"ผมเลิกคิ้วสูงจูงน้องมานั่งตัก

  • รักร้ายๆผู้ชายคนนี้ เดอะซีรี่ย์   ตอนที่ 29

    บางทีความอดทนของเรามันก็มีที่สิ้นสุด ผมพยายามจะอดทนกับไลลาทั้งที่ไม่เคยจะอดทนกับใครเท่าไหร่นัก ดีที่แม่รับปากไว้ว่าจะจัดการให้แต่ไม่ทันใจผมเอาเสียเลยให้ตายสิ ผมนั่งมองน้องกินข้าวผัดด้วยความอร่อยเคี้ยวตุ้ยๆจนแก้มป่อง"อิ่มปะ""อื้มๆ หย่อยอะมีอีกป่าว"ผมยกยิ้มน้อยๆ"กินนี่ให้หมดก่อนเถอะทั้งข้าวทั้งขนม จะจุกซะเปล่า" น้องพยักหน้าหงึกๆปากก็ยังไม่ว่างข้าวเต็มปาก"คิสวันนี้สัญญากับพี่นะว่าจะไม่งอแง เข้าใจมั๊ยครับ" มันเงยหน้ามองผมแบบงงๆ"ไม่" มันไม่คิดเลยครับตอบมารวดเร็ว"พี่สั่ง""ไมอะกู เอ้ย! คิสอยากรู้""ทำตามที่บอกเถอะไม่ต้องถาม" ผมบอกเสียงเรียบ น้องมันหน้าอูดทันที แววตาเตรียมดื้อรั้นเต็มที่"วันนี้พี่จะประกาศแต่งตั้งควีน"มันมองหน้าเหวอ"แล้วไงอะเกี่ยวไลกะคิสด้วย""ก็เราคือควีน" มันวางช้อนลงเสียงดัง"ไม่ ไม่เป็นไม่เอา"ผมกัดฟันอดทนกับคนตรงหน้า มันเหมือนใครวะเนี่ยยิ่งโตยิ่งดื้อรั้น"พี่จะบ้าเหรอ คิสเป็นผู้ชายนะแมนๆเตะบอลด้วยละจะให้เป็นควีนตลกปะเนี่ย"มันหน้างอเถียงคอเป็นเอ็น"....................""อีกอย่างหน้าแบบคิสไม่เคยเป็นเมียใครนอกจากเป็นผัวนั่นมันอีกเรื่องนึง หรือพี่จะเป็นเมียคิสล่ะ" นี

  • รักร้ายๆผู้ชายคนนี้ เดอะซีรี่ย์   ตอนที่ 28

    "อืมมม หวาน"พี่มันดูดเลียนิ้วจนสะอาด ผมเผลอก้มลงมองด้านล่างของตัวเองตรงกลางของไอ้พี่มัน ตรงนั้นโป่งนูนดันกางเกงยีนส์แทบจะแตกออกมาผมเห็นแล้วอดกลัวไม่ได้ทำไมมันถึงเข้ามาในตัวผมได้ง่ายดายขนาดของมันทั้งใหญ่ทั้งยาว"เอ่อ แล้วของพี่......"ผมหมายถึงกลางตัวของอิพี่มันนั่นแหละ มันยิ้มน้อยๆไม่พูดอะไรออกมาสักคำเกี่ยวกับเรื่องนี้ปล่อยให้พองตัวดันขอบกางเกงอยู่แบบนั้นแหละ"ไม่เป็นไร พี่จะพาไปกินข้าวก่อน น้องเดินไหวมั๊ย""ไม่ไหว"ผมส่ายหน้าไปมาขาสั่นจนรู้สึก ถ้าให้เดินเองคงทรุดตัวลงนั่งแน่ๆ ไอ้พี่มันอุ้มผมไปยืนหน้าตู้ผ้าขนาดใหญ่ ก้มลงจูบขมับแรงจนหัวโยก"แต่งตัวนะพี่อาบน้ำแป็บ"แป็บของพี่มันล่อไปนานเกือบชั่วโมง ผมพอขยับตัวได้แล้วแต่ยังเดินไม่ถนัดมากนัก ผมนั่งรอมันที่โซฟาเปิดเคเบิ้ลดูอะไรเรื่อยเปื่อยจนเกือบเคลิ้มหลับด้วยความอ่อนเพลีย"ป่ะ"หลังจากที่มันหายไปนายถึงนานมากมันก็เดินมาโอบผมให้ลุกขึ้นยืนประคองเอาไว้พาเดินออกไปจากห้อง.............................................................................................................ร้านที่พี่มันพามาบรรยากาศดีคนเยอะด้วย แต่พี่มันเลือกนั่งด้านในสุดเพรา

  • รักร้ายๆผู้ชายคนนี้ เดอะซีรี่ย์   ตอนที่ 27

    ผมเงยหน้ามองไอ้พี่มันอย่างหลอนๆ เพเราะผมไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นระหว่างผมกับไอ้พี่กันแน่ พวกเราแทบจะไม่ได้คุยกันเสียด้วยซ้ำเพราะมันจับผมกดอย่างเดียวเลยจะเอาเวลาที่ไหนมาคุยกันล่ะครับแค่ทำให้ตัวเองมีสติก็ยากเต็มทีแล้ว ส่วนตัวไอ้พี่มันดูดาร์กปนโหดพิกล ส่วนมินทร์เองก็ดูจะกลัวไอ้พี่มันยังไงไม่รู้ผมเองก็บอกไม่ถูกเหมือนกัน"ฮึก...ฮึก"ผมกลั้นสะอื้นเอาไว้ไม่อยู่ครับ ตอนนี้ร่างกายของผมปวดระบมไปหมด นั่งยังแทบจะไม่ได้ เจ็บก้นราวไปถึงก้นกบเลยไปถึงสันหลังโน่นเรียกว่าเจ็บไปหมดทุกส่วนอีกอย่างไอ้คราบอะไรที่ไหลออกมาไม่หยุดจากช่องด้านหลังของผมทำให้มันยิ่งแสบ ไอ้พี่มันจับผมนั่งบนตักกอดผมเอาไว้แน่น"ร้องทำไมหืม"โอ้โห ไอ้บ้ามึงก็ไม่น่าจะถามเน๊อะหรือว่ามึงตาบอดถึงมองไม่เห็นสิ่งที่มึงทำลงไป อันนี้ผมไม่กล้าด่าออกไปให้ได้ยินหรอกครับได้แต่คิดในใจเท่านั้น"กู.."มันบีบเอวผมให้รู้สึกตัวว่าผมกำลังจะพูดไม่เพราะ"เอ่อคือ.....คิสเจ็บอะ ฮือออ"ผมอดร้องไห้ไม่ได้จริงๆนะ มันเจ็บมากแถมผมยังเหนียวเนื้อตัวไปหมดอยากอาบน้ำให้สบายตัวอยากนอน อยากพักผ่อนนอนหลับให้อาการเหล่านี้มันหายไปเรื่องที่สำคัญที่สุดคือหิวข้าวด้วย"ไม่ต้องร้อง

  • รักร้ายๆผู้ชายคนนี้ เดอะซีรี่ย์   ตอนที่ 21

    "อู๊ยยย​ ซี๊ดส์ เจ็บแม่ง"ผมลืมตาแทบไม่ขึ้นขยับตัวทีเหมือนโดนรถบรรทุกชน มันร้าวไปทั้งตัว เกิดอะไรขึ้นกับตัวผมนะเบลอไปหมดแล้วจำได้แค่ว่าทะเลาะกับไอ้ยักษ์นั่นแล้ว.... หือ"เหี้ยยยยยยยยยยยยยยยย"ผมสบถยาวเลยครับจำได้แล้ว ผมยกตัวเองขึ้นจากที่นอนในท่านอนคว่ำแขนสองข้างท้าวกับที่นอนเพื่อจะยันตัวเองลุกขึ้นแต่

  • รักร้ายๆผู้ชายคนนี้ เดอะซีรี่ย์   ตอนที่ 18

    มือหนาลูบไปตามโครงหน้าหวาน แตะเบาๆบนริมฝีปากเล็กแดงนั่น ก้มลงช้าๆเพื่อสูดความหอมที่เจ้าตัวเองก็คงไม่รู้ว่ามันกระตุ้นความอยากของผมได้ขนาดไหน ส่วนล่างแข็งจนปวดหนึบผมลุกขึ้นถอดเสื้อผ้าออกจนหมด ขึ้นไปด้านข้างไอ้ตัวเล็กที่หลับไม่รู้เรื่องราว ผมแกะกระดุมเสื้อนอนมันออกช้าๆ ตาจ้องใบหน้ามันไม่ละสายตาไปไหน ห

  • รักร้ายๆผู้ชายคนนี้ เดอะซีรี่ย์   ตอนที่ 17

    ผมเดินตัวเบาหวิวออกมาจากห้องน้ำ แต่มันก็ไม่เต็มอิ่มคว้าโทรศัพท์โทรไปเบอร์คุ้นเคยทันทีถึงรู้ว่าดึกแล้ว แต่ผมอยากแล้วใครก็ห้ามไม่ได้ด้วย"ลิดามาเจอผมที่ผับcool ขึ้นไปรอที่ห้องวีไอพีเลยจะบอกเด็กให้"ทางโน้นงัวเงียรับสายแต่ผมไม่แคร์ครับ อยากจะมาก็มาไม่มาผมหาเอาข้างหน้าได้ วางสายเสร็จผมโทรไปหาไอ้เตทันทีเ

  • รักร้ายๆผู้ชายคนนี้ เดอะซีรี่ย์   ตอนที่ 16

    "คึคึ"ผมยังขำไม่หยุด แต่พวกมันไม่ขำแล้วครับ เดินมาจับน้องหมุนซ้ายหมุนขวา เพราะกลัวว่าจะบาดเจ็บโดยที่พวกมันไม่รู้เรื่อง อีกอย่างลุงอาทิตย์ฝากน้องเอาไว้กับพวกเราด้วยแหละ"น้องคิสกลับกันเถอะลูก"พวกผมยังไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่ลุงอาทิตย์กลับหน้าเครียดเดินมาโอบตัวเล็กไว้สีหน้าไม่สู้ดี ไอ้ตัวเล็กยกแขนโอบไหล่

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status