ตอนที่ 2

"ไอ้เตดิแม่ง แกล้งกูอะ ดูแรงก์ดูร่วงเอาๆ ไอ้เตมันยิงหัวเป็นว่าเล่นเลย ทั้งที่กูเป็นตำรวจนะไม่รู้จักเกรงใจกูเลย"ไอ้พิชญ์มันงองแง ไอ้เตไม่ตอบกลับได้แต่ยกยิ้มมุมปาก

"ไร้สาระ"คำเดียวของมันเล่นเอาไอ้พิชญ์แทบจะลุกขึ้นต่อยหน้า แต่ไม่กล้าหรอกครับ พวกเรามักเป็นแบบนี้ตลอด เถียงกันบ้างอะไรบ้างแต่ไม่เคยผิดใจกันจริงจัง

"เลิกเล่นได้แล้ว มีงานด่วนอะไรหรือเปล่า"ผมทรุดตัวลงนั่งก่อนหยิบเอกสารที่หยิบติดมือมาอ่านอีกครั้ง

"ไม่มี เพียงแค่สงสัยว่า ไอ้มินทร์ที่หนีไปตั้งนาน ทำไมมันถึงกลับมาแล้วยังไม่พอพกเอาน้องเขากลับมาด้วยอีก น่าแปลกไหมล่ะ"ไอ้เตออกความเห็น

"มึงก็คิดมาก ไอ้มินทร์อาจจะเงินหมด อาจจะเหนื่อยดูแลน้องเขาไม่ไหว หรือเกิดเรื่องอะไรร้ายแรงจนมันต้องกลับมาพึ่งพวกเราก็ได้ ใครจะรู้"ไอ้พิชญ์ออกความเห็น ผมส่ายหน้าไปมา

"พวกมึงจะเถียงมันให้ได้อะไรขึ้นมา ให้คนของเราไปตามดูก็จบแล้ว"ผมตัดสินใจ

"ไม่ง่ายขนาดนั้น ถ้าไอ้มินทร์ไม่อยากให้เราหาเจอ เราจะเจอมันง่ายๆได้เหรอ"ไอ้เตเถียง อ้พิชญ์พยักหน้าเห็นด้วยทันที

"ใช่พวกเราตามหาตัวมันมาหลายปี มันนึกอยากโผล่มาก็โผล่ แสดงว่ามันจงใจให้พวกเรารู้นั่นแหละ"

"แต่มันสามารถติดต่อพวกเราได้ แล้วทำไมมันไม่ทำวะ"คราวนี้ไอ้เตไม่ยอมคล้อยตาม ผมถอนหายใจ

"เถอะน่ามีอะไรอีกมั๊ยนอกจากเรื่องของไอ้มินทร์"ผมตัดจบเรื่องไอ้มินทร์ออกไปก่อน เพราะดูท่าทางแล้วคงไม่ง่ายนักที่จะคุยกัน 

"กูมีๆ"ไอ้พิชญ์รีบเสนอหน้า ไอ้เตเหล่ตามองเหมือนเคยครับ

"เรื่องอะไร ถ้ามีทำไมกูไม่รู้เรื่อง"ไอ้เตเถียง

"กูหิว...."ไอ้พิชญ์เสียงอ่อย

"ไอ้เชี่ย...แล้วไม่รู้จักหาแดกก่อนมานะมึง"ไอเตใช้ขาถีบปากก็บ่นไอ้พิชญ์ทั้งที่นั่งกันอยู่บนโซฟานี่แหละครับ ผมคิ้วหระตุกขึ้นมาบ้าง ไอ้คู่นี้นี่นะ ไม่เคยจะจริงจังเลยเวลาอยู่ด้วยกันในเวลาที่ไม่สำคัญ

"พวกมึงจะเถียงกันอีกนานมั๊ย"คราวนี้ผมจ้องคนทั้งคู่เขม็ง ลองไม่ปรามกันก็คงเพียงกันอีกยาวล่ะครับ

"ขอโทษที/โทษทีๆ"ไอ้เตกับไอ้พิชญ์รีบเอ่ยปากพร้อมกัน

"เข้าเรื่องได้แล้ว"ผมสั่ง

"อันที่จริงก็ไม่มีอะไรมาก กูสั่งคนออกไปตามหาไอ้มินทร์แล้ว สั่งว่าถ้าเจอตัวให้เฝ้าเอาไว้ก่อนอย่าพึ่งกะโตกกะตากให้มันรู้ตัวแล้วโทรมาแจ้งกู"เตบอก ไอ้พิชญ์พยักหน้า

"ของกูก็แค่เรื่องบัญชี ไอ้ห่าเอ้ย กล้ามีนอกในถึงจะร้อยสองร้อยก็เงินป่าววะ กูจัดการแล้ว ไล่ออกด้วย มันเล่นพนันกูเตือนพวกมันหลายรอบแล้วแต่ไม่รู้จักเข็ด สันดานเสียจริงๆไอ้พวกนี้"พิชญ์มันรายงานแล้วแถมคำบ่นยืดยาวให้ผมฟัง

"สรุปจัดการเรียบร้อยหมดแล้ว"ผมสรุป

"ใช่/ใช่"พวกมันพยักหน้า

"งั้นสั่งอะไรมากินสิ หรือให้แม่บ้านทำให้"ผมถามความเห็น

"ไม่เอาอะ กูอยากกินอะไรง่ายๆมากกว่า"พิชญ์ส่ายหน้า

"แล้วแต่มึง"ไอ้เตออกความคิดเห็น ผมอดหัวเราะไม่ได้ ไม่รู้พวกเราสามคนเป็นเพื่อนกันมาได้ยังไง ทัศนคติไม่เคยจะตรงกันสักเรื่องให้ตายสิ

"เรื่องมากนะมึง"

"เรื่องมากตรงไหนวะไอ้เต กูบอกว่าเอาอะไรง่ายๆ ตรงไหนที่ยาก"

"ไอ้ง่ายของมึงนะ พิซซ่าร้านโน้น กาแฟร้านนี้ ขนมต้องร้านอีกฝั่งเมือง ข้าวเเจ้านี้ไม่อร่อยต้องเจ้าโน้น กับข้าวร้านนี้แม่งหวานไป บอกกูมาตรงไหนง่ายของมึง"ไอ้เตร่ายยาว

"กูไม่ได้เรื่องมากขนาดนั้นมึงอย่ามาใส่ร้ายกู"ไอ้พิชญ์อุบอิบในลำคอ"

"พอแล้ว! จะแดกยังเสือเรื่องมากอีก"ผมตวาด ทั้งคู่เลยเงียบ คราวนี้พวกมันรู้ว่าผมโมโหของจริงแล้ว

"กูสั่งเอง"ไอ้เตคว้าโทรศัพท์มาสั่ง

"ใครอยู่ข้างนอกไปร้านป้าเพ็ญที่อยู่ปากซอยให้ที คุณคิงเอาข้าวผัดกุ้ง ฉันเอาราดหน้า ส่วนคุณพิชญ์เอา ข้าวหมูกระเทียม อ้อให้เขาเอาต้มยำกุ้งมาด้วย พวกนายจะกินอะไรก็สั่งมาให้ครบคน ออกเงินไปก่อนแล้วมาเบิกเอาทีเดียว"ผมหัวเราะกับการตัดสินใจของมัน ง่ายดีครับ

"เออก็แค่นี้แหละ"ไอ้พิชญ์หงุงหงิงในลำคอ

"ก็ถ้ากูไม่สั่งเอง มึงคงยาวอะ สั่งลูกนอกไปอีกฝั่งของเมืองหาอะไรมาให้มึงแดก"ไอ้เตประชด ผมโบกมือให้รู้ว่าพวกมันควรเงียบได้แล้ว

"จริงสิแล้ววันนี้มีอะไรพิเศษหรือเปล่า"

"ไม่มีหรอก ทุกอย่างจัดการหมดแล้ว เออว่าแต่มีอีกเรื่องหนึ่ง"ไอ้เตทำหน้าสงสัย

"มึงคิดว่าเรื่องไอ้มินทร์มีอะไรน่าสงสัยหรือเปล่า"ไอ้เตถามเสียงเครียด

"กูก็ว่ามันต้องมีอะไรแน่ๆ คนอย่างไอ้มินทร์มันฉลาดจะตาย ยอมให้เราเจอตัวง่ายๆไม่แปลกเหรอวะ"คราวนี้ไอ้พิชญ์คล้อยตา

"อืมกูก็คิดว่ามันแปลกๆ แต่กูยังคิดไม่ออกว่ามันต้องการอะไร เดี๋ยวพอเราเจอมันก็ถามซะสิ้นเรื่อง ที่สำคัญมันเอาตัวน้องไปเลี้ยง เลี้ยงแบบไหนก็ไม่รู้อีก"ผมค่อนข้างเห็นด้วย

"แต่กูว่าไอ้มินทร์มันกลัวไอ้เตจะตายไป"พิชญ์หัวเราะ

"กลัวกู ตรงไหนที่มันกลัววะ กูเห็นมันสู้ยิบตาทุกครั้ง แถมเก่งด้วยนะมึง มึงยังสู้มันไม่ได้เลย"

"เอออ ไอ้อวยเพื่อน กับกูเนี่ยไม่เคยมีอะไรดี กับคนอื่นดีหมดนะมึง"

"สรุปว่าพวกมึงจะตั้งหน้าตั้งตาเถียงกันให้ได้ว่างั้น"คราวนี้ผมหงุดหงิดจริงจังแล้วครับ ไอ้เตมันดูท่าทางออก รีบหยิบบุหรี่มาส่งให้

"ใจเย็นน่า เขาเรียกว่าถกปัญหากัน"ไอ้เตบอกเสียงเรียบ ไอ้พิชญ์เองก็หุบปากโดยปริยายเมื่อเห็นสีหน้าของผม ไม่นานก็มีเสียงกดกริ่งอยู่หน้าประตู

"ข้าวมาแล้วครับนาย"ลูกน้องของไอ้เตเข้ามาส่งกล่องที่แพ็กมาอย่างดีส่งให้พร้อมกับบิล ไอ้เตควักแบ้งค์สีเทาสองใบส่งให้แล้วบอกให้เอาไปแบ่งกัน

"อ่อ กินเสร็จแล้วเช็กรถให้ด้วยเดี๋ยวคิงจะออกไปข้างนอก"

"ครับ"ลูกน้องพยักหน้าหงึกหนึ่งแล้วรีบออกจากห้องไป

ไอ้พิชญ์ไม่พูดพล่ามทำเพลง รีบคว้ากล่องมาแกะไม่รอไอ้เตที่ลุกไปหยิบจานกับช้อนมาให้ มันยัดใส่ปากเรียบร้อย ผมกับไอ้เตส่ายหน้ากับความมักง่ายของมัน ย้ำครับมักง่ายไม่ใช่คนง่ายๆ