ตอนที่ 5

ความเงียบยังคงปรากฏอยู่ภายในร้าน ผมตกใจจนทำอะไรแทบไม่ถูกเสียงกระจกบานใหญ่ที่ร้านกรุไว้เพื่อให้คนในร้านได้มองออกไปด้านนอกได้ ตอนนี้แตกละเอียดเป็นเม็ดข้าวโพด ตัวผมเองกำลังจะลุกจากที่นั่งแต่เจ้า 'โตงเตง' มันไหลลงจากตักตอนผมขยับตัวกระเด็นไปอยู่กลางทางเดิน แล้วก็ อย่างที่รู้กันแหละครับ ผมนี่ถึงกับน้ำตาตก โถลูกพ่อ พ่อขอโทษนะที่ไม่ได้ดูแลลูกให้ดีเลยได้รับบาดเจ็บ

"ไอ้เหี้ยมึงมันๆ ฮึก..ฮือ แม่งเหยียบลูกกูได้ยังไง" สติแตกไปแล้วครับผมอะ ตอนนี้เจ้าโตงเตงนอนเหยียดยาวใต้ฝ่าเท้าไอ้บ้าที่ใช้แต่อารมณ์ ไอ้ลูกคนรวย ไอ้ไม่เกรงใจชาวบ้าน ไอ้อันธพาลผลาญเงินพ่อแม่ไอ้สูง ไอ้โย่ง ไอ้ไม่เกรงใจคนอื่น เฮ้อเหนื่อย

".................." เงียบครับมันเงียบ สำนึกนี่ไม่มีเลยใช่มั๊ย ทำลูกคนอื่นบาดเจ็บแล้วยังนิ่งได้อีก ผมเงยหน้าขึ้นมองมันอย่างกล่าวโทษ มันก้มหน้าลงมองผมเหมือนเห็นตัวประหลาด เพื่อนมันอีกสองคนรีบเดินเข้ามาไวๆเหมือนกลัวเพื่อนมันจะอาละวาดฟาดงวงฟาดงา

"เฮ้ย คิงใจเย็น " คนตัวเตี้ยกว่าหน้าตี๋ๆพูดออกมา ส่วนอีกคนกำลังจะก้มลงดึงแขนผมให้ลุกขึ้น แต่ไอ้โย่งมันแตะมือที่กำลังจะเอื้อมมือให้ผมเกาะ 

"กูจับเอง" เสียงทุ้มเรียบบอกเพื่อนมัน เอ๊ะแล้วผมจะสนใจทำไม ว่าใครจะจับ แล้วคิดเหรอครับว่าผมจะยอมให้จับง่ายๆโดนไม่ขัดขวางน่ะ ไอ้พวกคิดง่ายคิดเองเออเองไม่เกรงใจใคร

"ยกขาดิ๊ ฮึกๆ มึงนี่มันใจร้ายเหยียบลูกกูจนแบนหมดแล้วไอ้เหี้ย " ผมด่ามันไปสะอื้นไป อย่าว่าผมอ่อนแอเลยนะครับ บ่อน้ำตาผมตื้นน่ะยิ่งเห็นอะไรที่อ่อนไหวน้ำตาผมไหลได้ทันทีแบบไม่มีต้นสายปลายเหตุ แค่เห็นคนร้องผมก็ร้องตามได้ทันที ไอ้สองคนนั้นชะงักกึกเหมือนจะหายใจไม่เต็มปอด ส่วนไอ้โย่งสูดลมหายใจเข้าเสียงดัง ใบหน้าหล่อๆ ที่ขอบอกว่าโคตรพ่อโคตรแม่จะหล่อไปไหน มองสบตาผมดวงตาเข้มๆ เย็นเฉียบสบตาผมเต็มตา พอสองคนที่เป็นเพื่อนไอ้โย่งมองหน้าผมเท่านั้นแหละครับ มันทำท่าเหมือนเห็นญาติผู้ใหญ่มาเจอพวกมันกำลังทำความผิดใหญ่หลวง

"เหี้ย!!!!! " ครับ คำเดียวแต่ประสานเสียงกันออกมา ผมงงกับท่าทีของทั้งสามคนจริงๆว่ามันจะตะโกนทำซากอะไร หรือเพราะตกใจในความหล่อของผม

"หึหึ.... " เสียงไอ้โย่ง

"ชิบละมึง " เสียงคนหน้าตี๋ที่ผมได้ยินแว่วๆ ว่าชื่อพิชญ์

"ตลกชัดๆ " เสียงพึมพำหงุดหงิดจากคนหน้าเข้มผิวเข้มตามหน้า สูงพอๆ กับไอ้โย่งเลยครับ น่าจะชื่อเตชิน

"ฮึก " เสียงนี่ของผมเองครับพยายามจะกลั้นสะอื้นแต่มันก็หยุดไม่ได้ห้ามไม่อยู่ ผมพยายามทำตัวใหญ่ดูน่าเกรงขามแต่เหมือนจะไม่ได้ผลสำหรับพวกมันเลยครับ ไอ้โย่งยกยิ้มก้มลงมานั่งยองๆ เขย่งด้วยปลายเท้า สบตาผมมือใหญ่เท่าบ้านเกลี่ยน้ำตาให้ผม แปลกจังนะครับมือหนาใหญ่นั่นน่าจะทำแรงๆแต่กลับนุ่มนวลแทบไม่อยากจะเชื่อ มืออีกข้างล้วงกระเป๋ากางเกงดึงผ้าเช็ดหน้าสีเข้มมาซับน้ำมูกให้ผม

"สั่งสิเดี๋ยวหายใจไม่ออก" ห้วนๆ สั้นๆ มันบอกให้ผมสั่งน้ำมูกลงบนผ้าเช็ดหน้าที่มันถือรออยู่ ผมมองมันตาแป๋วเลยครับ มือสองข้างยังอุ้มลูกชายผมไว้แนบอกแต่ยังไม่ได้ลุกขึ้นจากพื้น มองหน้ามันเหมือนเห็นตัวประหลาด คนอะไรเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย ยังไงซิไอ้สามคนนี้

"เอ้า....." มันมองหน้าผมนิ่งๆ ผมก็บ้าจี้ทำตามคำสั่งครับ พรืด พรืด ๆ ผมสั่งน้ำมูกออกมาแรงๆ มันจับท้ายทอยผมไว้กดหัวผมลงมา มืออีกข้างก็บีบจมูกผมแรงๆ เหมือนจะเช็ดน้ำมูกออกให้เกลี้ยง นี่มันตั้งใจจะหักคอผมใช่มั๊ยใครก็ได้บอกผมที

"ไปสตาร์ทรถ กูจะอุ้มน้องออกไป" มันสั่งสั้นๆสองคนนั้นก็เข้าใจนะครับรีบเดินออกไปที่ลาดจอดรถ แต่ว่าผมเนี่ยที่ไม่เข้าใจ มันจะอุ้มใครว๊า

"เห้ยยยยยยยยยย " ผมร้องสุดเสียง ไม่ให้ร้องไงไหว มันครับ ไอ้โย่งมันตวัดตัวผมอุ้มท่าเจ้าหญิงเลยช้อนตัวผมขึ้นแล้วยืดตัวเต็มความสูง ผมผวากอดคอมันทันทีแบบไม่ได้คิดอะไรนอกจากกลัวตก พยายามจะดิ้นให้เหมือนนางเอกถูกพระเอกอุ้ม เอ้ยไม่ใช่สิ เหมือนคนตัวเล็กแต่หล่อกำลังถูกรังแกจากอันธพาลแล้วกำลังตกอยู่ในอันตราย อืม ใช่ๆ มันต้องเป็นแบบนั้น นางโอ่งนางเอกอะไรไม่มี๊

".................." มันไม่พูดอะไรเลยนอกจากสาวเท้าก้าวยาวๆ รถที่จอดรออยู่มีโลโก้เป็นรูปกระทิง สีดำมันปราบ ส่วนอีกคันเป็นรถที่มีสัญลักษณ์เป็นรูปม้ายกขาสีขาวที่สองคนนั้นนั่งด้านในรออยู่

"ไปไหน จะพากูไปไหนวะปล่อยสิเฮ้ยแบบนี้มันผิดกฎหมายนะรู้มั๊ย ข้อหาพยายามฆ่า ลักพาตัว ข่มขู่ ชิงทรัพย์ดักปล้น" ผมโวยวายแต่เจ้าตัวมันไม่รู้สึกรู้สาครับยังเดินตัวปลิวทั้งๆ ที่อุ้มผมนี่แหละ ยัดใส่เข้าไปในรถสีดำของมัน อยากได้อ่า เอ้ย ผิดบริบทผมต้องดิ้นรนสิวะ ต้องโวยวายสามบ้านแปดบ้านให้คนอื่นรับรู้ว่าสุดหล่อกำลังถูกลักพาตัวโดยโจร เดี๋ยวๆโจรทำไมรวยอ่ะ ไม่รู้แหละผมจะโวยวาย จะโวยวาย

"ผมดิ้นรนจะลงจากรถ แต่แม่งเปิดประตูยังไงวะ" ไอ้โย่งมันยกมือชี้หน้าผม สายตาดุสัสทั้งๆที่พูดเรียบๆ แต่ผมนี่สั่นไปกับน้ำเสียงของมันเลยครับ น้ำเสียงเหมือนกำลังจะถูกจับถ่วงแม่น้ำเจ้าพระยา แม่น้ำฮวงโห แม่น้ำแยงซี ฮื้อ ออกทะเลอีกแล้ว ผมพายกลับเข้าฝั่งแป๊บนะครับ ถึงไหนละ อ่อ ถึงตอนมันกำลังขู่ผมเสียงแข็ง