All Chapters of ไป๋ฟางหรง: Chapter 31 - Chapter 40

ตอนที่ 32 คู่กัดคนร้ายสวมชุดดำอำพรางใบหน้าเอาไว้ครึ่งล่าง ชิงลงมือกัดยาพิษจบชีวิตลงไปในที่สุด ด้วยเพราะแม่ทัพจ้าว ตามชายคนนี้ได้ทัน และมีท่านลุงเจ้าสำนักมาร่วมด้วยอีกคน เขาสำรวจเสื้อผ้าของชายคนนี้ และหาหลักฐานในตัวของผู้ก่อเหตุ แต่ก็ไม่พบอันใดเห็นพิรุธเพียงแค่ รอยถูกนาบด้วยแผ่นเหล็ก เป็นสัญญาลักษณ์กลุ่มโจรแดนเหนือ คาดว่าคนกลุ่มนั้นคิดจะลงมือสังหารเขาเป็นแน่ เห็นทีว่าพรุ่งนี้คงจะทูลขอหวงซ่างกลับแดนเหนืออย่างเร่งด่วนเจ้าสำนักขมวดคิ้วเล็กน้อย นึกเห็นใจหลานชายนัก ด้วยเพราะเป็นคนไม่ค่อยพูดมากสักเท่าไหร่ เขาล้วงเข้าไปในสาบเสื้อของตน หยิบเอาขวดหยกใบเล็ก ๆ ออกมา “ข้าให้เจ้า เอาไว้ยามจำเป็น แม้แต่ชีวิตของเจ้าก็เป็นของหลานสาวข้า ห้ามตายอย่างเด็ดขาด”หย่งคังยกมือทั้งสองข้างประสานกัน “ขอคุณท่านลุงที่เมตตาข้า” เขามีกำลังใจขึ้นเยอะ เห็นทีว่าจะพิชิตใจภรรยาไม่ยากไม่ง่าย แต่จะผ่านด่านมารดาของภรรยาอย่างไร เขายังมืดแปดด้าน หาหนทางตนเองไม่พบ“กลับกันเถอะ ไม่รู้ป่านนี้ท่านอ๋องสิ้นใจไปหรือยัง” เขาเป็นห่วงหลานชาย เกรงว่าหลานสาวจะเป็นหม้ายสมใจนาง และสมใจน้องสาวของตน และมันจะไม่มีวันเป็นเช่นนั้นแน่นอน เขาจ

ตอนที่ 34 ร่ำลาท่านลุงประมุขแห่งหุบเขาไป๋หรง แอบไปสำรวจเส้นทางของการล่าสัตว์ในวันพรุ่งนี้ เขาจับกระต่ายป่ามาได้ด้วยมือเปล่า เห็นว่ามันน่ารักดี เหมาะกับหลานสาวของตนยิ่งนัก สีหน้าเบิกบานขึ้นมาทันใด รีบทะยานกายมาในจวนของหลานสาวอย่างว่องไว ใช้เวลาจากป่าใหญ่นั่นไม่นานก็มาถึงเขากระโดดลงมาพรึ่บเดียวเท่านั้น ยืนอยู่เบื้องหน้าหลานสาว แม่หนูน้อยเอียงคอเล็กน้อยสงสัยท่านตาเจ้าสำนัก นางขมวดคิ้ว ในอ้อมกอดยังมีเจ้าไป๋น้อยขนสีขาว ลูกแมวตาแป๋วดิ้นจะลงให้ได้ เพราะได้กลิ่นอันใดแปลก ๆ คงจะชวนให้มันล่าเหยื่อกระมังท่านลุงซ่อนเจ้ากระต่ายแสนน่ารักเอาไว้ข้างหลัง ด้วยความสงสัย แม่หนูน้อยฟางหลินรีบเดินมาหาทันใด “ท่านตาซ่อนอันใดเอาไว้เจ้าคะ” น้ำเสียงหวานใส ดุจกระดิ่งแว่วหวานระคนเอ็นดูไม่น้อย นางรีบเหลือบมองไม่หยุดหย่อนท่านตาเห็นเช่นนั้นก็เบี่ยงซ้ายที ขวาที หยอกเย้ากับหลานสาวตัวเล็ก จนในที่สุด ฟางหลินเด็กน้อยจอมเจ้าเล่ห์ แอบค้อนวงใหญ่ใส่ท่านตา นางหันหลังให้ แง่งอนเล็กน้อยไม่จริงจังสักนิด และยังแอบเหลือบมองท่านตาว่าจะทำเช่นไรดี“หลินเอ๋อร์ หลานตาโกรธกันแล้วรึ” ท่านตาเจียงจื่อเทาไม่รู้เลยว่าแม่หนูน้อยหลานสาวคนน

ตอนที่ 36 ข้านี่แหละไป๋ฟางหรงวันเข้าแข่งขันการประลองในรุ่งเช้าของอีกวัน ฟางหรงและลูกทั้งสอง แต่กายรัดกุมขึ้นมาก ฟางหลินและมารดา แต่งกายด้วยชุดสีดำ ด้านหลักปักลวดลายดอกเหมยด้วยดิ้นสีทองเอาไว้ พวกเขาทั้งสามดูสูงส่งเสียจริง เดินทางไปยังผืนป่ารกแน่นหนาด้วยต้นไม้ทั้งสูงใหญ่ คละเคล้ากับต้นไม้ที่เพิ่งเติบโตขึ้นมาบรรยากาศดูร่มรื่น ได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ พัดผ่านเข้ามา ฟางหลินปกติมักจะฝึกฝนอยู่กับท่านยาย นาน ๆ นางถึงจะได้มีโอกาสเข้าป่าล่าสัตว์ วันนี้จึงตื่นเต้นนัก นางมีผู้ดูแลเป็นท่านอามู่หลัน หรือที่นางเรียกติดปากว่าพี่สาวหลิวมู่หลันอาจจะเป็นตัวถ่วงก็ได้ นั่นเพราะนางเพียงแค่ขี่ม้าได้ ยิงธนูไม่เป็น คิดจะล่าสัตว์กับเขาได้อย่างไรกัน กลุ่มเด็ก ๆ นั้นจะมีทหารเดินติดตามดูแลไม่ให้ห่างสายตาสักนิด จะมีเพียงแค่สตรีนางเดียวที่ได้เข้าร่วม ก็เห็นจะมีเพียงแค่ คุณหนูหลิว ผู้ไม่ชำนาญอันใดสักอย่างท่านอ๋องอาการบาดเจ็บดีขึ้นตามลำดับ ถึงจะปวดแผลอยู่บ้าง แต่โชคดีนักได้ยาสมุนไพรจากพี่สาวเจียงจินจู ได้มอบให้เขาก่อนจะถูกท่านหมอหลวงรักษา พิษนั่นจึงไม่รุนแรง หากไม่ได้รับยาเกรงว่าคงไปเยือนปรโลกแล้วกระมังเจียงจินจู นั่งจ

ตอนที่ 38 มู่หลันส่งแม่สื่อทาบทามหลิวมู่หลันไม่เข้าใจเจตนาของท่านอ๋อง นางมองดวงตาเขาและก็เบนสายตาหนี นั่นเพราะก้อนเนื้อน้อย ๆ ของนางกำลังเต้นระรัวเร็ว“ว่าอย่างไร ค้างสักคืนดีหรือไม่ข้าเจ็บแผล หากจะให้เดินทางต่อก็คงไม่ไหว ข้างหน้ามีถ้ำอยู่ พวกเราไปค้างกันในนั้นก็ได้” ชายหนุ่มกดยิ้มเล็กน้อย นั่นเพราะเห็นแม่กระต่ายกำลังงุนงงกับสิ่งที่ได้พบเจอเขายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ทำให้หลิวมู่หลันไม่เข้าใจยิ่งนัก จะบอกว่านางไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมก็ไม่ใช่ หากแต่ว่าหัวใจของนางพร่ำเรียกร้องว่า อยากอยู่กับเขาให้นานกว่านี้อีกนิดบิดา มารดา ของนางเร่งรัดแล้ว ว่าให้นางเลือกชายหนุ่มสักคน ตัวนางเห็นว่าเพิ่งจะอายุสิบแปดปี ท่านพ่อ ท่านแม่ก็คิดอยากให้นางออกเรือนเสียแล้ว ในใจของนางมีชายหนุ่มคนนี้อยู่ ทุกครั้งก็ทำได้เพียงแค่ตีฝีปากกับเขาเท่านั้น เพราะไม่อยากให้เขาเย็นชากับนาง เหมือนสตรีนางอื่นเช่นนั้นแล้ว หลิวมู่หลันจึงทำตรงกันข้ามกับหัวใจของนาง ขอแค่ให้ได้ใกล้ชิดกับเขาเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็พอ แต่วันนี้ออกจะมากเกินไปหรือไม่ นางระบายยิ้มอ่อนหวานให้เขา “หากคืนนี้ข้าค้างคืนกับท่าน เช่นนั้นท่านก็เป็นสามีของข้าแล้วนะ”“จะบ้ารึอย่

ตอนที่ 40 กัดปากแทนข่าวการหมั้นหมายทาบทามของท่านอ๋องโด่งดังไม่น้อย ทำให้พระองค์มิกล้าออกจากตำหนักสักก้าว เดือดร้อนถึงหลานชายทั้งสอง ต้องมากล่าวปลอบใจเสียยกใหญ่ หนึ่งในนั้นเป็นองค์ชายรอง อู๋จงสือที่หวงแหนชีวิตอันมีอิสระเหมือนกับท่านอาไม่ผิดเพี้ยนแต่ทว่าองค์ชายรองผู้นี้มีนิสัยชมชอบความครื้นเครง มักจะขลุกตัวอยู่ในหอนางโลมเสียส่วนใหญ่ งานเลี้ยงใด ๆ ล้วนไม่ค่อยพบหน้า นิสัยมิได้เย็นชาเหมือนท่านอา แต่ทว่าร่าเริงและช่างพูดคุยไม่น้อยนักส่วนไท่จื่อคือองค์ชายใหญ่ ผู้ที่จะสืบทอดราชบัลลังก์ต่อไปจากพระบิดา ตอนนี้พระมารดาถูกจองจำอยู่ในตำหนักเย็น คาดว่าน่าจะตลอดชีวิตก็ได้ส่วนท่านย่าไทเฮา เอาแต่โศกเศร้า ตัดพ้อชีวิตอันแสนลำบากนี้นัก ข้างกายของพวกนางทั้งสอง ก็ยังคงมีนางกำนัลและขันทีดูแลมากมาย เหตุใดจะต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่ด้วยส่วนตัวเขาแท้จริงนั้น มองเห็นทุกอย่างแจ่มแจ้งและชัดเจนเสมอมา มารดามักจะเข้าข้างน้องสาว ด้วยเพราะมีเพียงแค่นางที่เป็นองค์หญิง นางช่างออดอ้อน น่ารัก ก็มิแปลกแต่นางก็มักจะก่อเรื่องราวบานปลายหลายครั้ง ตบตีนางกำนัลหลายคน สั่งตัดสินโทษประหารก็หลายราย ตัวเขาเองเป็นพี่ชายยังรู้สึกเอ