All Chapters of ไป๋ฟางหรง: Chapter 21 - Chapter 30

ตอนที่ 21 ฉู่จื้อหยางรุ่งอรุณวันใหม่มาเยือนอีกครั้งคณะราชทูตแคว้นฉู่มาถึงแล้ว ดังนั้นจึงมีผู้เข้าร่วมงานแข่งขันมากพอสมควร แคว้นฉู่มีราชทูตผู้สูงศักดิ์เป็นไท่จื่อ และหัวหน้าเผ่าอีกห้าเผ่า เดินทางมาเพื่อเจริญสัมพันธไมตรี กระชับไมตรีที่มีมาเนิ่นนานให้แน่นแฟ้นมากขึ้นไท่จื่อนั่งประทับอยู่ในรถม้า ใบหน้าของเขามีหน้ากากสีทองปิดบังเอาไว้ครึ่งหน้า มีข่าวเล่าขานมาหลายปีว่า ไท่จื่อพระองค์นี้สังหารบรรดาพี่น้องของพระองค์กับมือ และนั่นเป็นความโหดเหี้ยมไม่น้อยทีเดียว ปีนี้ไท่จื่อมีชันษาสามสิบสามปีแล้ว ยังคงไร้ไท่จื่อเฟยข้างวรกายเห็นว่ากันว่าการเดินทางมาครั้งนี้ก็อาจหมายตาองค์หญิงสามเป็นแน่ หากแต่ว่า...เมื่อคืนองค์หญิงสามได้ทูลขอพระราชทานสมรสกับแม่ทัพจ้าวเข้าให้เสียแล้ว ข่าวลือนี้โด่งดังไม่น้อย ลอยเข้ามากระทบเข้าให้หูของภรรยาแม่ทัพจ้าวเข้าให้นางและลูก ๆ ทั้งสอง ยืนรอคอยจะเข้าในเขตวังหลวง ฐานะของนางเป็นถึงภรรยาของแม่ทัพจ้าว จะเข้าออกล้วนมิใช่ใช้อภิสิทธิ์เหนือผู้ใด จ้าวหย่งเล่อได้ยินขันทีและทหารหน้าประตูกล่าวคุยกันอย่างสนุกปาก พลันในอกเดือดดาลมากโข“ท่านแม่ องค์หญิงสามคิดจะแต่งงานกับท่านพ่อ พวกเราจ

ตอนที่ 23 พ่อข้าใครห้ามแตะงานเลี้ยงในคืนนี้ ล้วนครื้นเครงและคึกคักนัก บรรยากาศเต็มไปด้วยความสนุกสนาน นั่นเพราะมีนางรำกำลังกรีดกรายร่ายรำอย่างงดงาม ไป๋ฟางหรงร่วมด้วยเจ้าหัวผักกาดทั้งสอง สวมชุดเข้ากันเป็นอย่างดี พวกเขาล้วนโดดเด่นและสะดุดตายิ่งนักชุดสีน้ำเงินเข้มนางสวมใส่ประดับประดาด้วยสร้อยไข่มุก ต่างหูเข้าชุดกัน ปักปิ่นหยกลวดลายงดงามนัก มีสายห้อยระย้าลงมาเป็นไข่มุกประดับอยู่ คืนนี้ฟางหรงแม้จะแต่งตัวเรียบง่าย แต่ดูเฉิดฉาย ชุดของนางที่สวมใส่ ไม่ได้บ่งบอกฐานะอันใดแก่นางสักนิดชุดสีน้ำเงินเข้ม ขับผิวพรรณของนางให้ขาวจัดราวกับหิมะ ริมฝีปากทาชาดแดงระเรื่อบางเบา แก้มนวลนั้นปัดด้วยชาดสำหรับปัดแก้มโดยเฉพาะ วันนี้นางดูงดงามยิ่ง มีเสื้อคลุมเป็นขนจิ้งจอกขาวอีกด้วยแม่หนูน้อยจ้าวฟางหลิน แต่งกายเหมือนมารดา หากแต่ว่านางรัดผมเป็นก้อนกลม ๆ คล้ายดั่งซาลาเปาทั้งสองข้าง ดูน่ารักยิ่งนัก สวมเสื้อคลุมขนจิ้งจอกขาวเหมือนมารดาจ้าวหย่งเล่อรูปหน้าหล่อเหลาเอาการตั้งแต่เด็ก ๆ หากโตขึ้นคงไม่ต้องกล่าวเรื่องบรรดาสตรีให้ยุ่งยาก ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นที่หมายตาของเหล่าขุนนางหลายคน ทั้งรูปหน้าและความรอบรู้เป็นที่เรื่องชื่

ตอนที่ 25 เล่นงานองค์หญิงสามองค์หญิงสามพระพักตร์ถอดสีก็ว่าได้ เนื้อตัวสั่นงันงกเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก นึกไม่ถึงว่าเด็กน้อยคนนี้จะพลาดพลั้งตกลงไปในน้ำ “ข้าไม่ได้ทำนะ” ดวงหน้าของนางอาบไปด้วยความรู้สึกผิด ดวงตาคู่งามอาบไปด้วยม่านน้ำตาไหลรินลงมาไม่ขาดสายเมื่อเห็นเด็กน้อยนอนแน่นิ่ง ริมฝีปากที่ต่อว่าตัดพ้อนางเป็นสีม่วงคล้ำ อยู่ในอ้อมกอดของผู้เป็นบิดา หย่งคังอุ้มเด็กน้อยขึ้นมาแนบอก ยังไม่ทันจะเดินออกจากศาลา ฟางหรงก็เร่งฝีเท้ามาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับผู้คนอีกจำนวนหนึ่งฝ่าเท้าของฟางหรงยกขึ้นมาถีบเข้ายังหน้าท้องของผู้เป็นสามีด้วยความกรุ่นโกรธ โทสะราวกับเพลิงโลกันตร์นั่น ทำให้ใครต่อใครต่างก็ตกใจไม่น้อย นึกไม่ถึงว่าไป๋ซื่อภายนอกดูเรียบร้อย อ่อนหวาน นางจะใจกล้าทำร้ายสามีต่อหน้าผู้คนเช่นนี้“เจ้าทำอะไรลูกข้า หากนางเป็นอะไรเจ้าจะต้องชดใช้ด้วยชีวิต” อารามร้อนใจเห็นลูกสาวนอนแน่นิ่งไม่ไหวติง ราวว่านางกำลังจะจากไป“รีบพานางไปที่ตำหนักรับรองก่อน” ไท่จื่ออู๋จงหยวนเห็นท่าไม่ดีเอาเสียเลย จึงได้เร่งให้นำร่างเล็ก ๆ ไปตำหนักเสียก่อน เกรงว่านางมีอาการรุนแรง ทว่าสายตาโหดเหี้ยมนั่น จดจ้องมองน้องสาวของตนด้วยควา

ตอนที่ 27 ท่านยายมาแล้วอู๋เจียวเหม่ย นอนอยู่ในตำหนักเย็น ใบหน้าซีดเซียวไร้สีเลือด ข้างกายมีนางกำนัลดูแลอยู่สามคน รวมถึงถังม่านชิงอีกด้วย นางถูกองค์หญิงหนีบให้มาอยู่ตำหนักเย็น อันห่างไกลไร้ผู้คนคนถูกโบยนอนแน่นิ่งคว่ำหน้า แผ่นหลังรวมถึงก้นแตกเป็นรอยบาดแผลหลายแห่ง นางกัดฟันไม่ไหวกรีดร้องเสียงหลง เพียงแค่ถูกตีไปไม้แรกก็ทำให้หัวใจของนางหล่นหายไปทันใด ความเจ็บปวดเข้ามาแทนที่โดยฉับพลันเพิ่งจะได้ลิ้มรสความเจ็บปวดเช่นนี้หนแรก มิน่าเล่าพวกนางกำนัลทั้งหลายถึงได้อ้อนวอนไม่ให้พวกนางถูกโบย รู้แล้วว่ามันเจ็บขนาดแทบจะไม่อาจมีชีวิตรอดเสียด้วยซ้ำไปนางกำนัลคนสนิทขององค์หญิงสาม เหลือบตามองถังม่านชิงเป็นระยะนั่นเพราะไม่เห็นนางจะรู้สึกอันใดสักนิด เห็นว่าเจ้านายผู้สูงศักดิ์นั้นสลบไป นางจึงได้เปิดปากกล่าวถามขึ้นมา “นี่เป็นแผนของเจ้าใช่หรือไม่”“แผนอะไรกัน ก็ข้าได้ยินมาเช่นนั้น แต่พอมาถึงที่ศาลาใครจะรู้เล่าว่าท่านแม่ทัพจะเอ่ยปฏิเสธองค์หญิง” ถังม่านชิงไม่รู้ว่าหายนะ จะมาเยือนอีกครั้ง ตอนนี้นางดูเย่อหยิ่งนัก เพียงเพราะองค์หญิงสามไว้วางพระทัย“คอยดูเถิดข้าจะทูลไท่จื่อกับองค์ชายรองให้จัดการเจ้า” นางกำนัลหมายห

ตอนที่ 29 จัดการครั้งนั้นอู๋อ้ายเสียนยังคงเป็นไท่จื่อ พระโอรสของหวงซ่าง บรรดาพระสนมทั้งหลาย ต่างก็จ้องจะสังหารไท่จื่อ ผลักดันพระโอรสของตนเองขึ้น ช่วงชิงตำแหน่งนี้เพียงเพราะภายภาคหน้าจะได้เป็นใหญ่ อยู่เหนือผู้คน ไท่จื่อ ยามนั้นเสด็จเป็นการส่วนพระองค์กับหวงซ่างเจียงจินจู รับหน้าที่ดูแลความปลอดภัย และนำไท่จื่อ ออกท่องเที่ยวในเขตเมืองใกล้ ๆ กับหุบเขา นึกไม่ถึงว่าจะมีคนร้ายบุกเข้ามาราวกับห่าฝน ทำให้นางสู้รบกับคนกลุ่มนั้น แทบจะเอาชีวิตไม่รอด ปกตินางมักจะชมชอบมาเดินเล่นบ่อยครั้ง มักจะได้พบท่านหมอรูปงามเป็นประจำ นั่นก็คือชายหนุ่มที่นางหมายปอง และเขาเองก็ใจตรงกันวันนั้นผู้คนตลาดต่างก็ตระหนกตกใจกันอย่างบ้าคลั่ง มีกลุ่มโจรสวมชุดดำอำพรางใบหน้า ทำให้เจียงจินจูรับคมหอก คมดาบ เพื่อช่วยเหลือไท่จื่อผู้อ่อนโยน และยังเป็นชายหนุ่มที่น้ำใจงามนัก นางสู้จนแทบจะเอาชีวิตไม่รอด โชคดีที่พี่ชายของนางมาทัน หาไม่แล้วนางก็คงไม่มีชีวิตอยู่จนถึงตอนนี้เป็นแน่แต่ทว่า หากย้อนกลับไปได้ นางเลือกจะเมินเฉยคนถ่อยเช่นนี้“เศษสวะอันใดมีค่า ให้ลูกสาวของข้าคุกเข่าต่อหน้าเด็กคนนี้ฮะ” ฮองเฮาเหลืออดนางจึงได้รีบร้อนผลีผลามกล่าวข