ตอนที่ 33 ฟางหลินบีบน้ำตา

ตอนที่ 33 ฟางหลินบีบน้ำตา

จ้าวหย่งคัง นำตัวคนร้ายกลับมาด้วย ส่วนท่านลุงประมุขนั้นก็กลับไปที่จวนของฟางหรง จ้าวหย่งคังจัดการธุระ และกราบทูลรายงาน จากนั้นก็ได้พบใบหน้าของถังม่านชิงอีกครั้ง

และคราวนี้ถังม่านชิงเปลี่ยนไปเช่นเดิม นางปรี่เข้ามาหาแม่ทัพจ้าว กอดขาร้องขอความเป็นธรรม ด้วยเพราะถูกสตรีนางหนึ่งเล่นงานเข้าให้จนมีสภาพเป็นเช่นนี้

เขาเองนึกไม่ถึงว่าสตรีที่ตนนำมาจะกลายเป็นชักศึกเข้าบ้าน “เป็นข้าเองที่ผิดต่อเจ้า เช่นนั้นพรุ่งนี้ก็กลับแดนเหนือกับข้าเถอะ” เขากล่าวขึ้นมา “แต่ว่า เจ้ากับข้า ฐานะมิใช่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว ด้วยความผิดของเจ้าที่ได้ก่อเรื่องขึ้นทั้งหมด” เขาปรายตามองนางอีกครั้ง แววตานั้นดูว่างเปล่าจับใจ

“ท่านแม่ทัพ ข้าล้วนจริงใจกับท่าน เป็นท่านที่ทอดทิ้งข้า” ม่านชิงกล่าวขึ้น ในเมื่อแผนต่าง ๆ ของนางล้มเหลวลงมาไม่เป็นท่าแล้ว ดังนั้นเขาจะต้องรับผิดชอบชีวิตของนาง

“ใช่ เป็นข้าเองทั้งสิ้น ในตอนนั้นข้าเห็นเจ้าดูแลข้าเป็นอย่างดี อีกทั้งข้าก็ยังคิดว่าเจ้าเป็นคนดีมีน้ำใจ แต่นึกไม่ถึงระยะเวลาหกปีมานี้ เหมือนข้าเองที่โง่เขลา มองเจ้าไม่ออก” เขาดึงเท้าออกมาจากการกอบกุมของม่านชิง

“ลุกขึ้นเถอะ พรุ่งนี้เตรียมตัวออกเดินทางกลับแดนเหนือ”

น้ำเสียงที่เขาใช้กับนาง ช่างดูเย็นชายิ่งนัก จนทำให้ถังม่านชิงหลั่งน้ำตาออกมา ด้วยเพียงแค่อยากจะเป็นภรรยาของเขา

ม่านชิงสู้วางแผนมานานหลายปี นางกับบิดาซุกซ่อนจดหมายจากฮูหยินของเขา กล่าวใส่ร้ายฮูหยินเอกอีกด้วย และยังให้คนรอบส่งข่าวผิด ๆ เกี่ยวกับฟางหรงอีกหลายอย่าง

จนบังเกิดให้ท่านแม่ทัพจ้าวนั้นไม่พอใจภรรยาหลายส่วน นางมั่นใจว่าจะพิชิตใจของเขาได้ และก็ได้มาในที่สุด แต่เป็นเพราะนางเองที่ใจร้อนวู่วามเกินไป จนทำให้ทุกอย่างมันพังทลายลงมาเช่นนี้

เมื่อเขาหมดรักนาง จึงจำเป็นต้องหาเรือลำใหม่ แต่ทว่ายังไม่ทันได้ก้าวขึ้นไป กลับลื่นตกลงมาจนมีสภาพน่าอนาถเช่นนี้

นางไม่เคยรู้ว่าความผิดริษยาเป็นเช่นไร แต่ในใจของนางเก็บงำประกายแห่งความเคียดแค้นเอาไว้ กลับแดนเหนือเมื่อไหร่ เขาจะไม่มีทางกลับมาเมืองหลวงอีกแน่ ชีวิตของเขาจะต้องสังเวยอยู่ที่แดนเหนือ

ข่าวนางส่งให้บิดาไปแล้ว คิดว่าบิดาของนางคงกำลังเปลี่ยนฝ่ายแล้วกระมัง หากคนใกล้ตัวกลายเป็นหนอน มีหรือแม่ทัพจ้าวจะรอดเงื้อมมือของนางไปได้ นางลุกขึ้นยืน ไร้แววตาแห่งความอาลัยรัก ซ่อนเอาไว้ซึ่งความเคียดแค้นชิงชัง

“เจ้าค่ะ ต่อไปนี้ข้าจะทำตัวให้ดี ไม่ก่อเรื่องอีกแล้ว” นางลุกขึ้นยืน แม้จะรู้สึกเหมือนร่างกายแทบจะแหลกสลาย เจ็บปวดเจียนตาย แต่นางต้องทนให้ได้ รอวันที่นางกลับแดนเหนือ ความแค้นของนางจะได้ชำระล้างเสียที

ฟางหรงเดินทางกลับจวนของตน แต่นั่นก็พบเข้าให้กับหยางซื่อ ใบหน้าของนาง อาบไปด้วยน้ำตา นางเสียใจนักหนา ไม่อาจจะมีลูกให้แม่ทัพหยวนไห่จงแห่งแดนใต้ได้ แม่สามีชังหน้า โอบอุ้มอนุภรรยาของสามีทั้งสอง ยามนี้นางคล้ายว่าสิ้นไร้หนทาง จึงได้ขอหย่าร้างกับแม่ทัพหยวนแล้ว

ฟางหรงนึกไม่ถึงว่าจะรวดเร็วถึงเพียงนี้ เพิ่งพูดคุยกับนางเมื่อวานนี่เอง แต่กลับกลายเป็นว่านางไม่อาจยื่นมือช่วยสหายคนนี้ได้เลย แววตาของฟางหรงนั้นดูเศร้าลงเล็กน้อย

เจียงจินจูสงสารเด็กสาวคนนี้จับใจ “ตระกูลหยางยินดีรับเจ้ากลับหรือไม่” คำถามนี้คล้ายมีบางอย่างซ่อนเร้นเอาไว้

“ไม่เจ้าค่ะ ทางตระกูลของข้าน้อยเคยกล่าวเอาไว้ว่าลูกสาวแต่งงานไปแล้วก็เหมือนน้ำสาดออก ไม่ดูดำดูดีข้าน้อยมาตั้งนานแล้วเจ้าค่ะ” หยางซื่อ นางเรียบร้อยอ่อนหวาน และน่ารักนัก ใบหน้ากลมเกลี้ยงพริ้มเพรา

“ดี เช่นนั้นข้าจะรับเจ้าเป็นลูกสาวอีกคนดีหรือไม่ ไม่ต้องห่วงหรอก แม่คนนี้จะดูแลเจ้าอย่างดีที่สุด” สิ่งที่กล่าวมานั้นล้วนมาจากความจริงใจแทบทั้งสิ้น ในจวนของนางต่อจากนี้ก็คงจะไม่เงียบเหงาอีกแล้ว จะมีลูกสาวและเจ้าฝาแฝดอยู่ด้วย ดูครึกครื้นนัก

หยางลี่จูคุกเข่าก้มหน้าแนบพื้น โขกหัวให้อีกฝ่าย ใบหน้าของนางดูดีใจนักหนา นึกไม่ถึงว่ามารดาของไป๋ซื่อจะเป็นคนใจดีมีเมตตาเช่นนี้ “ลูกหยางลี่จูขอคารวะท่านแม่เจ้าค่ะ” นางตื้นตันจนไม่อาจพูดออกได้หมด

“ไปเข้าข้างในเถิด” มารดาบุญธรรมยื่นมือให้ลูกสาวคนใหม่ จับจูงเข้าไปข้างในจวนนี้ หวังว่าจะเก็บของใช้ที่จำเป็นเท่านั้น

เมื่อทั้งสามเดินเข้ามา อาชุนที่อยู่ในจวนนี้รู้ความหมายของนายหญิงเจียงเป็นอย่างดี นางเก็บของใช้ จำพวกอาภรณ์ต่าง ๆ ใส่หีบเตรียมไว้หมดแล้ว จะส่งขึ้นรถม้าลากออกไปก่อนที่เจ้านายจะเข้ามาเสียอีก

เหล่าชายชุดดำที่ทะยานออกจากวังหลวง ส่วนหนึ่งยังคงดูแลความปลอดภัยของจวนนี้อย่างเงียบ ๆ อีกส่วนหนึ่งจะต้องดูแลเจ้านายเดินทางกลับไปยังเมืองหนานไห่ เป็นที่พักอาศัยของนายหญิงเจียง

“นายหญิงเจ้าค่ะ ข้าได้เตรียมของจำเป็นขึ้นรถม้าหมดแล้วเจ้าค่ะ ออกเดินทางไปก่อนที่พวกท่านจะมาไม่นานนี่เอง” อาชุนกล่าวขึ้นมา สีหน้านั้นแย้มยิ้มอยู่ไม่น้อยนัก

“หยางซื่อ สบายดีหรือไม่เจ้าคะ” นางก็ทักทายเพราะเคยพานพบหลายครั้งเหมือนกัน

ผู้ถูกทักสีหน้าไม่ดีสักเท่าไหร่ ดวงตาคู่งามยังคงรื้นแดงอยู่ไม่จางหาย นางฝืนยิ้มให้ท่านน้าอาชุน “สบายดีเจ้าค่ะ” นางกล่าวไปก็กลั้นก้อนแห่งความเจ็บปวดเอาไว้ด้วย

“เหลวไหล ไม่สบายจะบอกสบายดีได้อย่างไรเล่า” เจียงจินจูดุเข้าให้เล็กน้อย นางเดินมายืนเบื้องหน้าของลูกสาวบุญธรรม ฝ่ามือของนางจับไหล่ทั้งสองข้างของลี่จูเอาไว้

“มองหน้าแม่บุญธรรมให้ดี ตอนนี้เจ้าเป็นลูกสาวของข้าแล้ว ดังนั้นไม่จำเป็นต้องเข้มแข็ง อยากร้องไห้ร้องมาเลย แม่คนนี้จะคอยโอบกอดปลอบใจเจ้าเอง” นางกล่าวถ้อยคำนี้ ช่างเป็นคำพูดที่ดูลึกซึ้งนัก ทำให้หยางลี่จูร่ำไห้ออกมาราวกับทำนบแตก

ฟางหรงค้อนมารดาเข้าให้ ทีกับนาง ท่านแม่ไม่เห็นจะใจดีเช่นนี้เลย มีแต่ดุด่าอย่างเกรี้ยวกราด หรือไม่ก็ใช้ไม้กระบองไล่ฟาดนาง หากหนีไม่ทันมีหวังหัวแตกไม่รู้กี่แผล

เหมือนว่าเจียงจินจูรู้ทันลูกสาว “ไม่ต้องมามองหน้าเช่นนี้ ต่อไปนี้ทำตัวให้ดี แล้วจ้าวหย่งคังตกลงจะลงนามหย่าให้หรือไม่” แม้จะพอเดาออกว่าลูกสาวเจ็บช้ำใจเพราะรักมาก แต่ก็คงไม่อาจตัดใจได้เร็วปานนั้น

ฟางหลินกับหย่งเล่อมาทันได้ยินพอดี เจ้าตัวแสบรีบวิ่งมาดักหน้าท่านยายเข้าให้ “ท่านยาย จะทำให้พวกข้าเป็นกำพร้าจริง ๆ หรือขอรับ มิสงสารพวกข้าเลยรึ” วาจาช่างเจ้าเล่ห์นัก

ฟางหลินกระบอกตาร้อนผ่าว “ท่านยาย หลานไม่อยากกลายเป็นเด็กกำพร้า อย่าให้ท่านพ่อกับท่านแม่บาดหมางเลิกรากันเลย สงสารหลานเถิดเจ้าค่ะ หลานเจ็บตรงนี้” นางชี้ไปยังหน้าอกของตนและเป็นข้างซ้ายเสียด้วย

แม่หนูน้อยร้องไห้จริง ๆ เสียแล้วงานนี้ ทำเอาท่านยายหน้าเหลอหลา รีบผละออกมาจากลูกสาวบุญธรรมทันใด นางย่อตัวลงมาอยู่ในระดับเดียวกัน “ยายไม่แล้ว ไม่ต้องหย่ากันก็ได้ ยายจะไม่พูดอีกแล้ว พอใจหรือไม่”

“ข้ารักท่านยายมาก ๆ” ฟางหลินซบลงแนบเข้าให้ทันใด แอบลอบยิ้มให้มารดาอีกด้วย มีหรือฟางหลินจะจัดการท่านยายไม่ได้ ท่านยายเห็นน้ำตาของนางได้เสียที่ไหนกัน เจ้าตัวดีแฝดพี่ลอบหัวเราะเบา ๆ

“พอใจแล้วใช่หรือไม่ รอให้ท่านพ่อเจ้ามาก็ร่ำลากันเสีย ระหว่างนี้ไปพักอยู่ที่หนานไห่กับยายเสียก่อน” เจียงจินจูมีหรือจะไม่เห็นใจหลาน ๆ อุตส่าห์ร้องไห้ขนาดนี้แล้ว นางจะใจจืดใจดำทำร้ายหัวใจดวงน้อย ๆ พวกเขาได้อย่างไรกัน

“ท่านยาย พรุ่งนี้ยังมีแข่งล่าสัตว์อีก พวกเราต้องเข้าร่วมด้วย รวมถึงท่านแม่ด้วยขอรับ” จ้าวหย่งเล่อไม่อาจจะไม่เข้าร่วมการแข่งขันได้ นั่นเพราะจำต้องรักษาชื่อเสียงของสำนักศึกษาหลวง และรักษาหน้าตาของท่านอาจารย์ใหญ่ ที่ยกยอปอปั้นพวกเขาเสียจนสหายในชั้นเรียนนึกอิจฉา

“นั่นสินะ ยายลืมไปแล้ว” นางคงจะอายุมากขึ้น จนทำให้หลงลืมไปชั่วครู่กระมัง นางแอบหัวเราะขบขันกับตัวเองไม่น้อยนัก “เช่นนั้นก็แยกย้ายไปพักก่อนแล้วกัน พรุ่งนี้แข่งขันเสร็จแล้ว ค่อยกลับหนานไห่ก็ยังไม่สายนี่นา”