All Chapters of ไป๋ฟางหรง: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่ 12 ฟางหรงจัดการฟางหลินได้ลูกแมวเจ้าไป๋น้อยกลับมา ส่วนหย่งเล่อจับจูงมือน้องสาวเดินเข้ามาในจวนของตนเอง แต่เขาถึงกับหยุดการเดิน ทำให้น้องสาวไม่ทันระมัดระวังชนเข้าให้ พี่ชายสูงกว่าน้องสาวเล็กน้อยเท่านั้น แต่เขาปกป้องน้องสาวเป็นอย่างดี“น้องรอง คราวหน้าอย่าได้คล้อยตามท่านพ่ออีกเข้าใจหรือไม่” หย่งเล่อเห็นว่าน้องสาวถูกหลอก จึงให้นางระมัดระวัง“แต่ข้าอยากให้ท่านพ่อกับท่านแม่คืนดีกัน” ฟางหลินชอบท่านพ่อของนางมาก เพราะท่านพ่อนั้นดูหล่อเหลา ยิ่งมองใกล้ ๆ ใครบ้างจะไม่อยากมีบิดาเป็นแม่ทัพใหญ่ ดูดีและน่าภูมิใจเป็นไหน ๆ ติดเพียงแค่บิดาของนางช่างหูเบา“มันเป็นเรื่องดี แต่ข้าไม่ทันระวัง จึงทำให้ท่านแม่คิดมากกับคำพูดของพวกเรา” หย่งเล่อขมวดคิ้วของตนเข้าหากันแน่น ภายนอกเขาดูสุขุมเยือกเย็นดูเป็นยอดบุรุษ แต่แท้ที่จริงแล้วเขาก็ยังเป็นเด็กเขาถูกผลักดันให้รับผิดชอบหน้าที่ตั้งแต่เยาว์วัย เมื่อครั้งหนึ่งเดินทางไปยังจวนของท่านยาย เขาถูกท่านยายพร่ำสอนสั่งเป็นวัน คราวนั้นเขาจึงได้รู้ทุกอย่างแท้จริงแล้วท่านแม่เสียสละเพื่อท่านพ่อตั้งแต่ก่อนแต่งงาน อุทิศตนเป็นภรรยาที่ดี แต่ก็ถูกหมางเมิน หากเขามีครอบครัว แน่น

ตอนที่ 14 องค์หญิงสามหลิวมู่ฉวนเดินไปส่งท่านอาจารย์ใหญ่เมิ่งอวี้หาน ได้พูดคุยกับเขาหลายประโยคพอสมควร ดังนั้นแล้วเพิ่งจะรู้ว่าแท้ที่จริงนั้นทั้งสองเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องกัน ความลับของท่านอาจารย์เจียงแห่งเมืองหนานไห่ ยังไม่อาจเปิดเผยได้หลิวมู่ฉวนไม่อยากซักถามเรื่องที่ไม่ใช่ของตน เขารู้เพียงว่าฮูหยินผู้เฒ่าเจียงเป็นภรรยาของท่านหมอไป๋แห่งวังหลวง และท่านหมอก็สิ้นใจไปด้วยเพราะสุขภาพไม่ดี แม้เป็นหมอมาหลายสิบปี อาการป่วยของเขามิอาจรักษาหายได้เขาเดินเข้ามาพบกับญาติผู้พี่ เห็นแอบมองจวนของอดีตภรรยาหลายครั้งหลายหน “ยังไม่ถอดใจใช่หรือไม่”“ใครจะถอดใจเล่า นั่นลูก ๆ ข้ากับฮูหยินของข้านะ” คล้ายว่าได้สติ จ้าวหย่งคังสวนกลับญาติผู้น้องเข้าให้ “เมื่อครู่ข้ายังไม่ได้ชำระความ เจ้าริอ่านเข้าไปในจวนพี่สะใภ้เจ้าทำไมกัน”“นี่พี่ชาย หลานข้าเก่งกาจออกเพียงนั้น ข้าก็ไปเป็นอาจารย์สอนพวกเขานะสิ ฝึกฝนบ่อย ๆ จะได้เก่งกาจชำนาญ อีกอย่างเดี๋ยวก็ต้องลงประลองด้วย” เขายกยิ้มขึ้นมา กล่าววาจาช่างดูเหมือนกำลังเยาะเย้ยญาติผู้พี่“ฝีมือของเจ้าเนี่ยนะ” หย่งคังค่อนขอดญาติผู้น้อง “ข้าฝากเจ้าดูแลพวกเขาแทนข้าด้วย ข้าจะเข้าวังไปถวา

ตอนที่ 16 แผนกลั่นแกล้งฟางหรงคล้ายว่าได้ยินน้ำเสียงอันคุ้นเคย สัมผัสถึงความอุ่นร้อนที่ทาบลงมาริมฝีปากของนาง คนกำลังหลับรู้ว่านี่คงไม่ใช่แค่ฝันกระมัง นางขยับเปลือกตาอันหนักอึ้งขึ้นมา แต่ทว่าปลายลิ้นสากอุ่นร้อนนั่นรุกล้ำเข้าไปข้างในโพรงปากของนางฝ่ามือหนาของจ้าวหย่งคังประคองท้ายทอยของนางเอาไว้ เขาบดเบียดฉกชิงริมฝีปากอย่างเอาแต่ใจ ฟางหรงหายใจติดขัด จะตอบโต้เขาก็ไม่ได้ คล้ายว่าร่างกายของนางอ่อนระทวยไปในที่สุด จู่ ๆ แม้ว่าหัวใจจะขัดขืน แต่ร่างกายของนางกลับตอบโต้เขาเข้าให้ม่านน้ำตาราวกับไข่มุกเม็ดโตไหลลงมา จ้าวหย่งคังปล่อยริมฝีปากของนางให้เป็นอิสระ เมื่อครู่เขากอบโกยตักตวงความโหยหาที่มีมาเนิ่นนาน รู้สึกปวดร้าวนัก เมื่อรู้ว่าตนกำลังจะเสียนางไปแล้วจริง ๆ นั่นก็เพราะน้ำตาที่หลั่งลงมา“ข้าผิดไปแล้ว หรงเอ๋อร์ ข้าผิดไปแล้วจริง ๆ ให้อภัยสามีผู้โง่เขลาสักครั้งได้หรือไม่ ข้าสัญญาจะมีเพียงแค่เจ้าเท่านั้น ข้าให้สัตย์สาบาน ไม่ว่าชาตินี้หรือชาติหน้า จะขอมีเพียงแค่เจ้าในใจและเป็นภรรยาไปตลอดทุกชาติภพ”จ้าวหย่งคังนั่งอยู่บนเตียง เขาเห็นน้ำตาที่ไหลลงมา มันเป็นน้ำตาแห่งความน้อยใจ ฟางหรงส่ายหน้าเบา ๆ ตอนนี้

ตอนที่ 18 ความลับของลูก ๆฟางหรงได้ยินถ้อยคำนั้น คำที่เขากล้าเอ่ยออกมาจากปากนั่น “ช่างหน้าไม่อาย ข้าไม่ได้ต้องการให้ท่านช่วยข้าอาบน้ำ ไปทำกับข้าวเร็ว ๆ เข้า”“ขอรับ อย่าลืมเล่า” คำขานรับ แต่ทว่าเขากลับแย้มยิ้มอย่างพร่างพราว ก็ยิ่งทำให้ฟางหรงหวั่นไหว หัวใจเต้นแรงอีกครั้ง“ไป เร็ว ๆ เข้า” นางออกปากไล่ เพราะตอนนี้หายใจหายคอแทบจะไม่ออก ด้วยเพราะเห็นสีหน้าของเขาดูอย่างไรก็ช่างเจ้าเล่ห์มากด้วยเหลี่ยมอันแพรวพราวนัก มือนุ่มยกขึ้นมาทาบอก อีกมือโบกพัดปัดไปมาด้วยเพราะเกินอาการที่เรียกว่า เขินจนหน้าแดงไปหมดแล้วฟางหลินแอบดูท่านแม่หยอกเย้ากับท่านพ่อ ในอ้อมกอดของนางยังมีเจ้าไป๋น้อยอยู่ด้วย “ไป๋น้อยเจ้าเห็นหรือไม่ ท่านแม่กำลังมีความสุข”เจ้าแมวน้อยขนฟู ๆ นุ่ม ๆ เงยหน้าขึ้นมองเจ้านาย ร้องทีเดียวเท่านั้น ทำให้ฟางหรงได้ยินจนหลุดออกจากห้วงภวังค์ “หลินเอ๋อร์ มีอะไรหรือเปล่า” ยากจะเก็บอาการไหวหวั่นเช่นนี้ ราวกับเป็นสตรีวัยแรกแย้มตกอยู่ในห้วงแห่งความรักเสียอีก“เปล่าเจ้าค่ะ แค่ลูกบังเอิญผ่านมาเท่านั้น” จะกล้าเย้าแหย่ท่านแม่ได้อย่างไรกัน เห็นหน้าของท่านแม่ก็เดาออกว่าตอนนี้ดูเหมือนกำลังมีใจให้ท่านพ่ออีกครั้ง

ตอนที่ 20 ถูกกดดันห้องบรรทมของไทเฮา เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นมา เมื่อจู่ ๆ ไทเฮาก็ทรงเป็นลมไป และมีเพียงแค่องค์หญิงสามเฝ้าดูแล ด้วยความร้อนใจ ห่วงใยพระมารดานัก บรรดาพระสนมทั้งหลาย ต่างก็ติดตามมา บ้างก็คอยอยู่หน้าพระตำหนักใหญ่ฮองเฮา ทรงมีสีพระพักตร์เคร่งเครียดนัก หมอหลวงก็ดูเหมือนไร้ความสามารถ ทำได้เพียงแค่ช่วยประคับประคองพระอาการพระทัยล้าเอาไว้เท่านั้น หวงซ่างเดินมาถึงห้องบรรทมของพระมารดา ฝ่ามือของพระโอรสกอบกุมมือเหี่ยวย่นของพระมารดาเอาไว้ ด้วยความเป็นห่วง“ท่านแม่ เหตุใดจึงได้ล้มป่วยอีก” หวงซ่างทรงเป็นห่วงพระมารดานัก วัน ๆ มีแต่งานราชกิจจนรัดตัว จึงมิได้มาเยี่ยมเยือนหลายครั้ง หากแต่ครั้งนี้หมอหลวงกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงอันสั่นเครือ“ทูลฝ่าบาท พระวรกายนั้นอ่อนแอนัก ตอนนี้พระทัยยังอ่อนล้าหนักขึ้นมาพ่ะย่ะค่ะ” หมอหลวงได้รับสินบนไม่น้อย แผนการนี้จะต้องรัดกุมเท่านั้น“ท่านพ่อเพคะ ท่านย่าสุขภาพไม่แข็งแรง ป่วยออดแอดแบบนี้มาหลายปีแล้ว” องค์หญิงสาม บีบน้ำตาไหลรินลงมา เสียงสะอื้นไห้ดูเวทนานัก“ฝ่าบาท แม่ไม่ต้องการสิ่งใดมากจนเกินไป ชีวิตนี้เห็นเจ้าขึ้นครองราชย์ เห็นฮองเฮาเป็นมารดาแผ่นดินที่ดี ปรองดอ