ตอนที่ 32 คู่กัด

ตอนที่ 32 คู่กัด

คนร้ายสวมชุดดำอำพรางใบหน้าเอาไว้ครึ่งล่าง ชิงลงมือกัดยาพิษจบชีวิตลงไปในที่สุด ด้วยเพราะแม่ทัพจ้าว ตามชายคนนี้ได้ทัน และมีท่านลุงเจ้าสำนักมาร่วมด้วยอีกคน เขาสำรวจเสื้อผ้าของชายคนนี้ และหาหลักฐานในตัวของผู้ก่อเหตุ แต่ก็ไม่พบอันใด

เห็นพิรุธเพียงแค่ รอยถูกนาบด้วยแผ่นเหล็ก เป็นสัญญาลักษณ์กลุ่มโจรแดนเหนือ คาดว่าคนกลุ่มนั้นคิดจะลงมือสังหารเขาเป็นแน่ เห็นทีว่าพรุ่งนี้คงจะทูลขอหวงซ่างกลับแดนเหนืออย่างเร่งด่วน

เจ้าสำนักขมวดคิ้วเล็กน้อย นึกเห็นใจหลานชายนัก ด้วยเพราะเป็นคนไม่ค่อยพูดมากสักเท่าไหร่ เขาล้วงเข้าไปในสาบเสื้อของตน หยิบเอาขวดหยกใบเล็ก ๆ ออกมา “ข้าให้เจ้า เอาไว้ยามจำเป็น แม้แต่ชีวิตของเจ้าก็เป็นของหลานสาวข้า ห้ามตายอย่างเด็ดขาด”

หย่งคังยกมือทั้งสองข้างประสานกัน “ขอคุณท่านลุงที่เมตตาข้า” เขามีกำลังใจขึ้นเยอะ เห็นทีว่าจะพิชิตใจภรรยาไม่ยากไม่ง่าย แต่จะผ่านด่านมารดาของภรรยาอย่างไร เขายังมืดแปดด้าน หาหนทางตนเองไม่พบ

“กลับกันเถอะ ไม่รู้ป่านนี้ท่านอ๋องสิ้นใจไปหรือยัง” เขาเป็นห่วงหลานชาย เกรงว่าหลานสาวจะเป็นหม้ายสมใจนาง และสมใจน้องสาวของตน และมันจะไม่มีวันเป็นเช่นนั้นแน่นอน เขาจะคอยส่งเสริมสนับสนุนหลานเขยให้ชิงตัวหลานสาวกลับมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันอีกครั้ง

เพียงแค่รับรู้เรื่องบางอย่าง ไม่จำเป็นต้องพูดให้มากความ หลานแฝดทั้งสองรักบิดามากนัก ตัวเขาซึ่งเป็นท่านลุงมีหรือจะไม่ส่งเสริมสนับสนุน

ผู้ที่ถูกกล่าวถึงนอนบนเตียงกว้าง ข้างกายมีนางกำนัลดูแล แต่ก็ต้องถูกขับไล่ให้ออกไป หลิวมู่หลัน น้องสาวของหลิวมู่ฉวนเข้ามาดูอาการของท่านอ๋องเช่นเดียวกัน เห็นเขาจับมือเจ้าตัวเล็ก ด้วยเพราะไม่ชมชอบสตรีมักมาก กับเด็กก็ไม่เว้น นางจึงหลงลืมไปว่า ชายคนนี้คือท่านอ๋อง

“กินแต่เต้าหู้นาง หลินเอ๋อร์ มาหาพี่สาวเสีย อย่าไปอยู่ใกล้ ๆ คนวิปลาส” มู่หลันไม่พอใจ ใบหน้าของนางก็บ่งบอกว่าเป็นเช่นนั้น

ท่านอ๋องชักสีหน้ากล่าวขึ้นมาทันใด “นี่คุณหนูหลิว มันเป็นกงการอันใดของเจ้า จึงคิดจะมาขัดขวางข้ากับคู่หมั้น”

“น้อย ๆ หน่อยท่านอ๋อง ไม่ดูอายุของตนเองเสียบ้าง แต่งงานกับนางไป จะเป็นบิดาของนางรึอย่างไรกัน ไม่ดูสังขารบ้าง หากท่านไม่ถูกเล่นงานนอนพะงาบ ๆ เช่นนี้ เห็นทีว่าข้าคงจะไม่ไว้หน้าท่านเช่นเดียวกัน” มู่หลันเป็นคนปากไวอยู่แล้ว ถึงรู้ว่าอีกฝ่ายมีฐานะสูงส่ง นางก็หาได้สนใจไม่

นางจับมือป้อม ๆ ของญาติผู้น้องเอาไว้ จริง ๆ นางก็คือท่านอาหลิวมู่หลันของพวกเด็ก ๆ แต่ทว่าเจ้าฝาแฝดเรียกพี่สาวเสียติดปาก นางก็เห็นว่ายังคงเด็กก็เลยให้เรียกเช่นนั้น

คนถูกต่อว่ากรุนโกรธจนใบหน้าแดงก่ำ ก้อนขมขื่นมันจุกอยู่กลางอกแทบจะทะลักออกมาเป็นคำพูด เกิดมายังไม่เคยพานพบสตรีนางใด ฝีปากจัดจ้านเช่นนี้มาก่อน ชาติที่แล้วเขาเป็นศัตรูของนางหรืออย่างไรกัน จึงทำให้เขาถูกคุณหนูหลิวจิกกัดเสียทุกครั้งไป

“ท่านอ๋อง ถึงกับพูดไม่ออกเลยรึอย่างไร ข้านะพูดกับท่านจริง ๆ นะ อายุของนางกับท่านห่างกันกี่สิบปี ถามท่านดูเถิด นางกับท่านเหมาะสมกันรึ ข้าเป็นท่านอาของนาง ยังไม่อาจทำใจได้เลยที่จะมีหลานเขยแก่กว่า”

ด้วยเพราะลับฝีปากกับท่านอ๋องมาหลายครั้ง คำพูดจาจึงดูไม่มีคำราชาศัพท์แต่อย่างใด ท่านอ๋องเป็นคนเรียบง่ายไม่ถือตัว แต่ถือดีคิดว่าตนนั้นหล่อเหลาเป็นหนึ่งแห่งแว่นแคว้นกระมัง

“เจ้ามันเป็นสตรีวิปลาส อิจฉากระทั่งหลินเอ๋อร์ของข้า ทำไมกัน ที่เจ้าจิกกัดข้าเนี่ย เพราะชื่นชอบข้ารึอย่างไร จึงขัดขวางนางไม่ให้มาเป็นของข้า”

“อย่างท่านข้าไม่เอามาทำสามีหรอก หลินเอ๋อร์ เราไปกันเถอะ ต่อปากต่อคำได้เช่นนี้ อีกไม่กี่วันก็แข็งแรงดี หากจะตายเร็วก็คงเพราะปากเนี่ยแหละ” มู่หลันสะบัดหน้าทันใด

ฟางหลินเงยหน้ามองพี่สาว หรือท่านอาของนาง “เดี๋ยวก่อนเจ้าค่ะ” นางยังไม่อยากไป

“มีอะไรอีกเล่า ท่านแม่ของเจ้ากลับจวนไปแล้วนะ พี่ชายเจ้าอีกคน อยู่นานไม่เหมาะนัก” มู่หลันเอ็นดูหลานสาวและยังชื่นชม นางเรียนวรยุทธ์ ทำได้เพียงแค่ฆ่าเป็ดฆ่าไก่เท่านั้น สู้เจ้าฝาแฝดไม่ได้สักนิด

“ข้าอยากพูดตัดความสัมพันธ์กับท่านตาอู๋” ฟางหลินเห็นว่าไม่ดีนัก “หากคนแก่ ๆ อย่างท่านอ๋องที่เป็นเหมือนไม้ใกล้ฝั่ง จะมาปักหลักกับข้า นับ ๆ แล้ว เขาก็คงตายก่อนข้าแน่ ๆ”

“หลินเอ๋อร์ ข้าอายุสามสิบกว่า ๆ เองนะ ยังไม่ตาย ไม่ใช่เป็นไม้ใกล้ฝั่งเสียหน่อย เจ้านี่นะ เหอะ” ท่านอ๋องถึงกับหน้าดำหน้าแดง ลุกพรวดขึ้นนั่งทันใด ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันเข้าให้ ให้ตายสิพอกันทั้งอาทั้งหลานปากจัดจ้านนักเผ็ดร้อนแทบถึงกลางอก

“ข้าจะไปรู้หรือเจ้าคะ ข้าก็คิดว่าท่านตาอายุเท่าท่านยายของข้าเสียอีก” ยังไม่รู้ตัวว่ากล่าวอันใดไป เอียงคอเล็กน้อย จากนั้นมองเห็นว่าท่านอ๋องหน้าแดงก่ำ คิดว่าเป็นไข้แน่ ๆ นางจึงเดินไปปีนขึ้นเตียง ยกมืออังหน้าผากท่านอ๋อง

“ท่านตาอู๋เป็นไข้รึเจ้าคะ เหตุใดหน้าจึงแดง แต่มันรุม ๆ นิด ๆ เองนะ”

“ข้าไม่ได้เป็นไข้ แต่ข้าโมโหพวกเจ้าอย่างไรเล่า ข้าจะนอนแล้ว รีบ ๆ กลับไปเลย เบื่อไม่อยากเห็นหน้า” ว่าแล้วก็ล้มตัวลงนอน ไม่มีแล้วอาการเจ็บปวดจากบาดแผล นอนหันหลังให้ฟางหลินอีกด้วยนะสิ

เจ้าตัวแสบยังคงครุ่นคิด ปีนลงจากเตียง เงยหน้ามองท่านอา “สรุปว่าท่านตาอู๋นี่สติไม่ดีใช่หรือไม่”

“หลินเอ๋อร์ เจ้านั่นแหละสติไม่ดี รีบ ๆ กลับไปจวนเจ้าเลยนะ ไม่เช่นนั้นข้าจะหักคอเจ้าจริง ๆ ด้วย” อู๋เมิ่งซาน เกิดมาเพิ่งจะโกรธจัดจนควันออกหู ก็เพราะอาหลานคู่นี้แท้ ๆ

“ไปเถอะ อย่าสนใจคนแก่เลย แก่แล้วก็เป็นเช่นนี้แหละนะ” มู่หลันกล่าวกระทบ แต่แอบหัวเราะคิกคักกับคำพูดคำจาของหลานสาว คิดจะแกล้งใครก็ต้องดูให้ดี

แม่หนูน้อยนี่ฝีปากเผ็ดร้อนนัก ใครกล้าก็ลองถูกนางตอกหน้าหงายมาหลายราย เพราะหน้าซื่อ ๆ ตาแป๋ว ๆ แบบนี้ ใครเขาจะโกรธลง นางก็อีกคน โกรธไม่ลงสักนิด

คนที่ถูกกล่าว นอนไม่หลับนะสิ นั่นเพราะในอกมีกองเพลิงขนาดย่อมกดทับเอาไว้ คล้อยหลังจากอาหลานคู่นั้นจากไป นางกำนัลจึงเข้ามาดูแลต่อ นางอยู่ข้างนอกได้ยินถ้อยคำนั้นทั้งหมด ยังอดสงสารเห็นใจท่านอ๋องไม่น้อยที่ถูกสตรีถึงสองคน รวมหัวกันกลั่นแกล้งท่านอ๋องให้อับอายและยังหงุดหงิดอีกด้วย

“ท่านอ๋องเพคะ คุณหนูหลิวน่ารัก อีกอย่างก็เป็นสตรีที่เพียบพร้อม เหตุใดท่านอ๋องจึงมิมองบ้างเพคะ” นางกำนัลคนสนิท ดูแลท่านอ๋องมาหลายปี นางอายุมากแล้ว ดังนั้นท่านอ๋องจึงไว้วางใจให้นางดูแลในห้องนอนเพียงแค่คนเดียว

“เหอะ นางนะรึ ฝันไปเถอะ” เขาปรามาสขึ้นมา “ปากจัดจ้าน กระโดกกระเดกมิเป็นสตรี อีกอย่างนางนิสัยไม่ดี จิกกัดข้าทุกครั้ง ผิดกับมู่ฉวนนักไม่รู้ว่าฮูหยินหลิวไปไหว้พระวัดใด จึงได้นางมา”

“ระวังเอาไว้นะเพคะ สักวันจะหลงรักนางไม่รู้ตัว” นางกำนัลกล่าวขึ้นมาอย่างจงใจ ช้อนสายตามองท่านอ๋องเป็นระยะ

สตรีที่เข้าใกล้ท่านอ๋องได้ มีไม่กี่คนเท่านั้น ทุกคนล้วนเป็นคนพิเศษและได้รับความไว้วางใจ หาไม่แล้วคุณหนูหลิวจะกล้าต่อปากต่อคำเช่นนี้รึ ด้วยปกติท่านอ๋องเป็นคนเย็นชา เฉยเมิน ไม่ค่อยพูดจา หากมีคุณหนูหลิวอยู่ด้วยเมื่อไหร่ วันนั้นจะทำให้ท่านอ๋องหงุดหงิดใจและบ่นพึมพำไม่หยุดหย่อน

“ไม่มีทาง ข้าไม่ชอบนาง!” เขามั่นใจยิ่งนัก

“เพคะ หม่อมฉันจะคอยดู หากวันใดที่คุณหนูหลิวตัดสินใจเลือกคู่ ท่านอ๋องอย่ามาอ้อนวอนให้ข้าช่วยก็แล้วกัน” เห็นมานักต่อนักแล้ว พวกปากไม่ตรงกับใจ

“นางนะรึ จะถูกตาถูกใจข้า ดูเมื่อครู่ที่นางพูดสิ ข้ายังโมโหอยากจะตีก้นเสียให้เข็ด” ใบหน้าแดงขึ้นมาทันใด “ใครจะได้นางเป็นภรรยา ข้าว่าเจ้าหมอนั่นคงจะโชคร้ายนัก”

“ท่านอ๋อง ระวังเอาไว้ว่าสามีของนาง จะกลายเป็นพระองค์นะ” นางกำนัลหัวเราะชอบใจไม่น้อย ท่านอ๋องพูดขนาดนี้ก็คงยังไม่รู้ตัวอีก

“จะบ้ารึ ข้าไม่ได้ชอบนาง ข้าชอบหลินเอ๋อร์”