MasukShare
บทที่ 4
Bab terbaru
คนที่เคียงคู่จนสุดทาง บทที่ 22
“ขอโทษนะ อี้ฮวน ฉันรักเธอจริง ๆ”“เรื่องก่อนหน้านี้ที่เกี่ยวกับหลินชิงหวั่น ผมอธิบายได้หมดเลยนะ ผมเข้าใจผิด ผมถูกหลินชิงหวั่นหลอก ผมสั่งสอนเขาไปแล้ว ขอร้องละ พวกคุณอย่าใจร้ายขนาดนี้ได้ไหม”“ให้โอกาสผมอีกสักครั้งเถอะ ผมจะไม่มีวันทำร้ายอี้ฮวนอีกเป็นอันขาด! ไม่งั้นผมจะไปแต่ตัว! ไม่สิ ผมโอนทรัพย์สินทั้งหมดไปเป็นชื่ออี้ฮวนตอนนี้เลยก็ยังได้!”ลู่เฉินโจวอ้อนวอนอย่างต่ำต้อย ทั้งยังหยิบเศษกระเบื้องแตกชิ้นหนึ่งขึ้นมา จ่อไว้ที่คอของตัวเองแถมยังฝืนจับมือข้างหนึ่งของเสิ่นอี้ฮวน บังคับให้เธอเป็นคนกุมชีวิตของเขาเขาเผยรอยยิ้มอันบ้าคลั่ง ทั้งที่ภายในใจขมขื่น “อี้ฮวน ถ้าเธอเกลียดฉัน จะฆ่าฉันก็ยังได้ ขอแค่อย่าปฏิเสธฉันก็พอ ฉันทนรับอนาคตที่ไม่มีเธอไม่ได้จริง ๆ”“ฉันจะไม่มีอะไรเลยก็ได้ แต่ฉันขาดเธอไม่ได้เด็ดขาด เธอจะลงโทษฉันยังไงก็ได้ ฉันยอมทุกอย่าง จะจับฉันไปขังไว้ในห้องเย็น หรือจะจับฉันเข้าคุก จะทุบตีหรือด่าทอฉันยังไงก็ได้ ขอแค่เธออย่าทิ้งฉันไปก็พอ!”เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ เสิ่นอี้ฮวนก็รู้สึกขนลุกซู่ เธอดึงมือกลับมาอย่างแรง โดยไม่สนว่าคอของเขาจะถูกบาด ทั้งยังตบหน้าเขาไปอีกฉาดหนึ่งด้วยความโกรธจ
คนที่เคียงคู่จนสุดทาง บทที่ 21
หลังจากได้รับรู้เรื่องราวทั้งหมดนี้ เสิ่นอี้ฮวนก็นิ่งอึ้งไปเนิ่นนานถึงเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าในความทรงจำที่ถูกปิดผนึกของเธอนั้น เคยมีเงาร่างของโจวฉู่มู่ปรากฏอยู่จริง ๆเพียงแต่ในตอนนั้นเธอถือว่าเขาเป็นแค่เพื่อนของลู่เฉินโจว จึงไม่ได้คิดอะไรมากจนกระทั่งวันนี้ ตอนเสิ่นอี้ฮวนได้ยินคำสารภาพรักของโจวฉู่มู่ ภายในใจก็รู้สึกซาบซึ้ง ทว่าก็อดรู้สึกหวั่นใจอยู่บ้างไม่ได้เธอคู่ควรกับความรักอันแสนจริงใจของเขาแบบนี้จริง ๆ น่ะเหรอเธอยังไม่ได้รักเขามากขนาดนั้นเลยความรักช่วงนี้ของเธอกับลู่เฉินโจวแทบจะสูบพลังใจของเธอไปจนหมดสิ้น หรือถึงขั้นทำให้เธอกลายเป็นคนกลัวการสูญเสียเธอกลัวมากว่าถ้าทุ่มเทให้หมดทั้งใจอีกครั้งแล้วจะต้องบอบช้ำไปทั้งตัวเพราะโจวฉู่มู่อีกเธอไม่มีแรงพอจะทนกับหกปีต่อไปได้อีกแล้วโจวฉู่มู่รับรู้ได้ถึงความอ่อนแอภายในใจของเธอ เขาจึงเป็นฝ่ายกุมมือเธอขึ้นมา แล้วประสานสิบนิ้วเข้าด้วยกันอุณหภูมิร่างกายของเขาถ่ายทอดมาถึงมือของเสิ่นอี้ฮวน หัวใจก็พลอยอบอุ่นขึ้นมาด้วยได้ยินเพียงน้ำเสียงอ่อนโยนของเขาเอ่ยขึ้น “ไม่ต้องกลัว ไม่ใช่ว่าความรักทุกครั้งจะต้องจบลงด้วยตอนจบที่สมบูรณ์แบบหรอกนะ ถ้าไม
คนที่เคียงคู่จนสุดทาง บทที่ 20
พอคุณเสิ่นกับคุณนายเสิ่นเห็นลู่เฉินโจวก็โมโหขึ้นมา ไม่ปั้นหน้าดีด้วยเลยสักนิด“คุณลู่ คุณกับเรามันคนละเส้นทางกัน กลับไปเป็นคุณชายของคุณเถอะค่ะ อยากได้ผู้หญิงกี่คนก็แค่เอ่ยปากมาคำเดียว เล่นจนเบื่อแล้วก็ทิ้งไปได้เลย แต่อี้ฮวนของเราไม่ใช่ของเล่นของคุณไม่ใช่ที่ระบายอารมณ์ของคุณ!”“ลูกสาวที่แสนดีของเราแต่งงานกับคุณแล้วต้องเจ็บปวดไปตั้งเท่าไหร่ ต้องทนทุกข์ทรมานไปตั้งเท่าไหร่ ในใจคุณไม่รู้บ้างเลยเหรอ! คุณจับลูกสาวของฉันไปขังคุกได้ยังไง! แถมยังรังแกเธอมาตั้งไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง! เธอไปทำเวรทำกรรมอะไรไว้ ถึงได้มาเจอผู้ชายใจดำอย่างคุณ!”คุณเสิ่นกับคุณนายเสิ่นยิ่งพูดยิ่งโมโห ร้องไห้ปาดน้ำตาไปพลาง ทุบตีลู่เฉินโจวไปพลางลู่เฉินโจวก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกผิด ไม่ได้ขัดขืน ปล่อยให้พวกเขาทุบตีตามใจชอบทว่าเขาก็ยังอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามขึ้นมาประโยคหนึ่ง “แล้วโจวฉู่มู่ล่ะ เขาก็เป็นคุณชายเหมือนผม พวกคุณไม่กังวลเหรอว่าวันหนึ่งเขาจะเป็นเหมือนผม”ยังไม่ทันรอให้คุณเสิ่น คุณนายเสิ่น และเสิ่นอี้ฮวนตอบ โจวฉู่มู่ก็ชิงเอ่ยปากขึ้นมาก่อน“ฉันจะเป็นเหมือนนายไหม ให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ก็พอ ฉันเชื่อว่าตัวเองจ
คนที่เคียงคู่จนสุดทาง บทที่ 19
ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่ตรงหน้าคล้ายกับมีแผ่นหลังที่คล้ายคลึงกับเสิ่นอี้ฮวนวาบผ่านไปเธอยังควงแขนชายชาวต่างชาติคนหนึ่งอยู่ด้วย!หัวใจทั้งดวงราวกับถูกแช่อยู่ในน้ำส้มสายชู ปวดหนึบจนแทบทนไม่ไหวลู่เฉินโจวกำหมัดทั้งสองข้างแน่น ขอบตาแดงก่ำพลางจ้ำอ้าวพุ่งเข้าไปหา ปล่อยหมัดซัดเข้าใส่ชายชาวต่างชาติคนนั้นอย่างแรงจนเกิดเสียงดังพลั่ก“แกปล่อยเมียของฉันนะ!”“เธอเป็นภรรยาคุณเหรอ คุณบ้าไปแล้วหรือไง ถ้าเธอเป็นภรรยาคุณ แล้วผมเป็นใครล่ะ”ชายชาวต่างชาติถ่มเลือดออกมาคำหนึ่ง เอ่ยถามอย่างไม่อยากจะเชื่อทั้งยังสวนหมัดกลับไปหาเขาด้วยความโกรธ ทว่ากลับถูกลู่เฉินโจวใช้มือรับเอาไว้ได้หญิงชาวจีนโพ้นทะเลที่อยู่ข้างกายเขารีบเข้ามาปกป้องชายหนุ่ม พร้อมกับเอ่ยผสมโรง “คุณเป็นคนบ้ามาจากไหนเนี่ย ฉันไม่รู้จักคุณสักหน่อย! ที่รัก เราไปกันเถอะ!”เธอจ้องมองลู่เฉินโจวด้วยความระแวง กระทั่งวินาทีนี้ เขาถึงเพิ่งรู้ตัวว่าเขาจำคนผิดแค่แผ่นหลังคล้ายกันเท่านั้น เขากลับลนลานไปหมด“ขอโทษครับ” ลู่เฉินโจวเอ่ยเสียงอู้อี้หลังจากชดใช้เงินไปก้อนหนึ่ง เขาก็ก้าวเข้าสู่เส้นทางการตามหาที่ไม่มีวันสิ้นสุดอีกครั้งหากไม่ใช่เพราะประสบกา
คนที่เคียงคู่จนสุดทาง บทที่ 18
ถึงอย่างไรก็เป็นอย่างที่โจวฉู่มู่พูด เสิ่นอี้ฮวนอาจไม่มีวันหันหลังกลับมาอีกแล้วทว่าไม่ว่าลู่เฉินโจวจะปล่อยเนื้อปล่อยตัวทิ้งขว้างชีวิตตัวเองอย่างไร เขาก็ยังคงฟื้นขึ้นมาอยู่ดีพวกโจวฮ่วนเป็นคนส่งเขามาที่โรงพยาบาลเมื่อเห็นเขาฟื้นขึ้นมา ในที่สุดโจวฮ่วนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก บ่นพึมพำยืดยาวว่า“พี่ลู่ ผมรู้ว่าพี่อารมณ์ไม่ดี แต่ยังไงก็ไม่ควรเอาชีวิตตัวเองมาล้อเล่นแบบนี้นะ”“ถ้าพี่ตายไปจริง ๆ เสิ่นอี้ฮวนก็จะไม่มีวันรู้เลยว่าพี่เสียใจแล้ว ถึงพี่ชายผมจะชอบเธอ แต่เขาก็ยังหาเธอไม่เจอ พี่ก็ยังมีโอกาสอยู่นะ ต่อให้จะกลับมาคืนดีกันไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็ต้องอธิบายเรื่องทุกอย่างในตอนนี้ให้เธอฟังให้ชัดเจน บอกเธอว่าพี่เสียใจแล้ว”“หรือพี่อยากให้ภาพลักษณ์ของพี่ในใจเธอย่ำแย่ไปตลอดเหรอ หรือพี่อยากให้เธอเกลียดพี่ไปตลอดชีวิต”ลู่เฉินโจวรับฟัง สีหน้าดูหวั่นไหวเล็กน้อยผ่านไปเนิ่นนาน เขาถึงพยักหน้า “นายพูดถูก ฉันต้องตามหาเธอให้เจอ ต้องขอโทษครอบครัวของพวกเธอ และอธิบายทุกอย่างให้ชัดเจน ไม่แน่ว่าเธออาจยอมให้อภัยฉันก็ได้”โจวฮ่วนและคนอื่น ๆ ไม่ได้พูดทำลายความเพ้อฝันที่แทบเป็นไปไม่ได้นี้ของเขามีความหวัง
คนที่เคียงคู่จนสุดทาง บทที่ 17
“ขอโทษ...ฉันขอโทษ...”เขาเอ่ยคำขอโทษนับประโยคไม่ถ้วนด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ทว่าคนที่ควรจะได้ยินจริง ๆ ในเวลานี้กลับไม่ได้อยู่ข้างกายเขาแล้วน้ำตาทำให้สายตาพร่ามัว ภาพการพบกันครั้งแรกกับเสิ่นอี้ฮวนราวกับปรากฏขึ้นตรงหน้าอีกครั้งนั่นเป็นบ่ายของฤดูร้อนที่แสนจะธรรมดาวันหนึ่ง จู่ ๆ ก็มีฝนไล่แดดตกลงมาเธอไม่มีร่ม แถมยังสวมชุดกระโปรงสีขาว พอถูกฝนก็เปียกไปหมด ชุดกระโปรงแนบลู่ไปกับลำตัว จนกลายเป็นกึ่งโปร่งใสเสิ่นอี้ฮวนก็ตระหนักถึงความไม่เรียบร้อยบนร่างกายเช่นกัน เธอมีสีหน้าลำบากใจ พยายามปกปิดจุดสงวนอย่างสุดชีวิต เม็ดฝนขนาดเท่าเมล็ดถั่วร่วงหล่นลงมาไม่ขาดสาย สาดกระหน่ำจนเธอเปียกเป็นลูกหมาตกน้ำเขาขับรถผ่านมา เพียงแค่ปรายตามองเธออย่างไม่ได้ตั้งใจ สายตาทั้งหมดก็ถูกเธอดึงดูดไป หัวใจก็เต้นรัวอย่างไม่อาจควบคุมได้ในเวลานั้น เขาตระหนักได้อย่างชัดเจนที่สุดว่าเขาหวั่นไหวเข้าให้แล้วดังนั้นเขาจึงจอดรถ เปิดประตูรถแล้วเอ่ยถามเธอ “ขึ้นรถมาจัดการตัวเองหน่อยไหม เหมือนคุณจะไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่นะ”เสิ่นอี้ฮวนเงยหน้าขึ้นตามเสียง วินาทีที่สบตากับเขา หัวใจของลู่เฉินโจวแทบจะกระเด็นออกมาจากคอหอย สมองหยุดการประ
คนที่เคียงคู่จนสุดทาง บทที่ 8
สามวันหลังจากนั้นคือฝันร้ายที่ยาวนานที่สุดในชีวิตของเสิ่นอี้ฮวนเธอถูกผลักไส ถูกด่าทอ กระทั่งถูกคนจงใจขัดขาล้ม หัวเข่ากระแทกเลือดอาบไม่มีใครทำแผลให้เธอ และไม่มีใครให้น้ำสะอาดเธอหยดเข้าปากเลยแม้แต่อึกเดียวเธอขดตัวอยู่ตรงมุมห้อง กัดฟันนับเวลาถอยหลังอีกสามวัน เธอก็จะเป็นอิสระแล้วพลบค่ำของวันที
คนที่เคียงคู่จนสุดทาง บทที่ 7
เมื่อฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้วเสิ่นอี้ฮวนพยุงร่างกายอันอ่อนแอลงจากเตียง เตรียมตัวออกจากโรงพยาบาลตอนที่เดินผ่านห้องผู้ป่วยห้องหนึ่ง เธอได้ยินเสียงหวานหยดย้อยของหลินชิงหวั่นดังออกมาจากข้างใน“พ่อคะ แม่คะ นี่เฉินโจว แฟนของหนูเองค่ะ”เสิ่นอี้ฮวนหยุดฝีเท้าเธอกวาดสายตามองลอดผ่านรอยแย
คนที่เคียงคู่จนสุดทาง บทที่ 6
เสิ่นอี้ฮวนเดินโซเซออกจากห้องจัดเลี้ยง แก้มปวดแสบปวดร้อน รอยเลือดตรงมุมปากแห้งกรังไปแล้วเธอไม่ได้เรียกคนขับรถ แต่ขับรถไปโรงพยาบาลด้วยตัวเองขณะที่หมอทายาให้ เธอก็มองตัวเองในกระจกใบหน้าซีกหนึ่งบวมแดง มุมปากถลอก นัยน์ตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยช่างดูไม่ได้เลยจริง ๆเธอกระตุกมุมปาก ทว่ากลับไปกระทบ
คนที่เคียงคู่จนสุดทาง บทที่ 5
วันจัดงานเลี้ยงวันเกิด ลู่เฉินโจวขับรถมารับเธอด้วยตัวเองบนรถมีเพียงเขาคนเดียว“ไม่พาหลินชิงหวั่นมาแล้วเหรอ” เสิ่นอี้ฮวนถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบลู่เฉินโจวขมวดคิ้ว “วันหลังฉันจะหลีกเลี่ยงไม่ให้พวกเธอเจอกัน จะได้ไม่ต้องทำให้เธออารมณ์เสียอยู่เรื่อย”เสิ่นอี้ฮวนกระตุกมุมปากเขาไม่ได้กลัวว่าเธอจะโกร
Anda juga akan menyukai
หลังฉันตาย ทั้งครอบครัวกลับเฉลิมฉลอ
ทูเออร์7.0K Dibacaแสงจันทร์ที่ลับไปในตาเธอ
ดาวตก7.7K Dibacaสิบสองปีที่สายลมพัดผ่าน
ไม่ได้ฝันกลางวัน6.2K Dibacaแม่บ้านไลฟ์สดเปลี่ยนแปลงคุณผู้หญิงคนสวยจนโด่งดัง
ลูกพลับไม่แดง4.5K Dibacaจันทร์กระจ่างไร้เงาคนไกล
พิษบำรุงจิต2.2K Dibacaรักที่ไปไม่ถึง
เฉิงจื่อ1.5K Dibacaบอกรักอีกครั้งเมื่อหิมะโปรยปราย
ซูซู2.6K Dibacaลมหนาวพัดรักลา
แมกไม้และม่านหมอก118 Dibaca
