Chapter Seventy-FourNagsisimula nang humalik ang kulay kahel na sikat ng araw sa malawak na karagatan ng Casiguran. Nakaupo kami ni Kiko sa kawayang papag sa harap ng aking dampa, abala sa pag-aalis ng mga hibla ng kawayan sa ginagawa niyang basket. Ang paligid ay puno ng amoy ng tuyong damo, alat ng dagat, at ang bango ng kumukulong saging na may asukal na niluluto ko sa maliit na kalan."Alam mo, Rosa, kapag natapos ko itong basket na ito, ito ang gagamitin mo kapag namimitas tayo ng pako sa sapa," masayang sabi ni Kiko habang hindi inaalis ang tingin sa kaniyang ginagawa. Ang kaniyang mga kamay ay mabilis at sanay, isang patunay ng buhay na simple at malayo sa anumang gulo.Ngumiti ako sa kaniya, isang tunay na ngiti na bihirang sumilay sa aking mga labi noon. "Salamat, Kiko. Napaka-sipag mo talaga. Hindi ko alam kung paano ako makakabayad sa lahat ng tulong mo.""Huwag mo nang isipin 'yon," sagot niya sabay tingin sa akin nang diretso. Ang kaniyang mga mata ay walang halong pait,
Last Updated : 2026-05-11 Read more