All Chapters of Under the Mayor's Command: Chapter 71 - Chapter 80

Chapter Seventy-OneAng tunog ng mga kuliglig at ang marahang hampas ng alon sa pampang ang nagsisilbing alarm clock ko tuwing umaga. Wala rito ang malamig na boses ni Alexander o ang marahas na kalansing ng mga armas sa pasilyo. Dito sa maliit na bayan ng Casiguran, Aurora, ang hangin ay amoy alat at tuyong dahon, isang amoy na malayo sa pulbura at mamahaling pabango na kinasanayan ko sa loob ng mahabang panahon.Nakaupo ako sa tapat ng maliit kong dampa, hawak ang isang baso ng kapeng barako na binili ko sa palengke kaninang madaling araw. Suot ko ang isang kupasing daster at nakayapak lang ang aking mga paa sa buhanginan. Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming buwan, walang gintong kadena sa aking bukung-bukong. Malaya akong makalakad kahit saan ko gusto, hanggang sa mapagod ang aking mga binti.Ngunit ang kalayaan ay may kakaibang bigat.Sa unang linggo ko rito, hindi ako nakakatulog. Tuwing hatinggabi, nagigising ako nang pawis na pawis, kinakapa ang kabilang panig ng banig, in

Chapter Seventy-ThreeTahimik ang hapon sa Casiguran. Ang tanging ingay na maririnig ay ang pagaspas ng mga dahon ng niyog at ang mahinang talsik ng tubig habang nililinis ko ang aking mga paa sa labas ng dampa. Isang buwan na ako rito bilang si Rosa. Wala nang Alexander na nagdidikta ng bawat hininga ko, wala nang mga bodyguard na nakamasid. Pero sa bawat paglubog ng araw, tila ba mas lalong humahaba ang anino ng lalakeng iniwan ko sa Maynila.Dito sa probinsya, ang oras ay hindi sinusukat sa mga meeting o sa pag-akyat ng stock market, kundi sa pagtaas at pagbaba ng tubig sa dagat. Ang aking mga kamay, na dati ay tanging panulat at mamahaling baso ng champagne ang hawak, ay unt-unti nang nasasanay sa hapdi ng paglalaba at sa gaspang ng mga dahon ng saging na ginagawa kong pambalot ng pagkain. Ito ang "normal" na buhay na ipinaglaban ko. Ang buhay na walang bahid ng dugo, walang amoy ng pulbura, at higit sa lahat, walang Alexander Zaviere."Rosa! May dala akong saging, baka gusto mong

Chapter Seventy-FiveHindi na maibalik ang dating gaan ng loob matapos ang mga huling salitang binitawan ni Vito. Nakaupo pa rin kami sa papag, pero ang bawat kilos ni Kiko ay tila binabantayan ng mailap na mga mata ng lalakeng taga-Maynila. Ang basket na ginagawa ni Kiko ay nanatiling nakalapag sa pagitan namin, isang pader na gawa sa kawayan na tila ba naghihiwalay sa dalawang mundong pilit na pinagsasama sa hapong ito."Rosa," mahinang tawag ni Kiko. Hindi siya nakatingin sa akin; ang kaniyang mga mata ay nakatitig sa puting van na nakaparada sa 'di-kalayuan. "Sigurado ka bang ayos ka lang? Parang... parang may gustong sabihin 'yang kaibigan mo na hindi niya mailabas.""Ayos lang ako, Kiko. Sadyang ganyan lang talaga magsalita si Vito, huwag mo na siyang pansinin," sagot ko, pero alam kong pati ang sarili ko ay hindi ko makumbinsi.Tumayo si Vito mula sa kaniyang pagkakasandal sa puno ng niyog at dahan-dahang lumapit sa amin. Ang kaniyang mga hakbang ay walang tunog sa buhanginan,

Chapter Seventy-SevenPumasok ako sa dampa na tila pasan ko ang buong karagatan. Naupo ako sa gilid ng aking kawayang higaan, nakatitig sa aking mga paa na nababalutan pa rin ng pinong buhangin mula sa dalampasigan. Hindi ko magawang huminga nang maluwag. Ang bawat sulok ng maliit na silid na ito na dating amoy tuyong sasa at sariwang hangin ay tila napuno na ng halimuyak ng mamahaling pabango at pulbura—ang amoy ng Maynila na pilit kong tinatakasan.Sa labas, naririnig ko pa rin ang marahang kalampag ng mga katig ng bangka ni Kiko at ang marahas na paghila niya sa lubid. Ang bawat tunog ng kaniyang pagkilos sa dalampasigan ay tila isang sumbat sa aking konsensya. Isang simpleng mangingisda na ang tanging pangarap ay ang magkaroon ng masaganang huli para sa kaniyang pamilya, ngayon ay pilit kong idinadamay sa isang madilim at magulong mundong hindi niya kailanman maiintindihan."Rosa..." pabulong kong tinawag ang sarili kong pangalan, umaasang ang pagiging ordinaryong babae rito sa Ca

Chapter Seventy-NineNanginginig ang aking mga labi habang nakatitig sa mga mata ni Kiko. Ang kaniyang mga hawak sa aking kamay ay unt-unting lumuluwag, hindi dahil sa nais niya akong bitawan, kundi dahil sa bigat ng reyalidad na unt-unting lumulubog sa kaniyang kamalayan. Ang tapang na nakita ko sa kaniya kanina ay napalitan ng isang malalim at masakit na pagkaunawa. Isang simpleng mangingisda na sanay sa hampas ng alon, ngunit walang kalaban-laban sa bagsik ng isang bagyong galing sa Maynila."Rosa..." bulong ni Kiko, ang kaniyang tinig ay halos mapatid. "Huwag kang sumama sa kaniya. Kung kailangang itago kita sa kabundukan, gagawin ko. May mga kamag-anak ako sa dulo ng Aurora. Hindi ka niya mahahanap doon."Umiling ako nang marahan, ang mga luha ay patuloy na pumapatak sa basang buhangin sa sahig ng aking dampa. "Hindi mo siya kilala, Kiko. Walang sulok sa bansang ito ang hindi niya kayang abutin. Kung itatago mo ako, hindi lang ako ang mapapahamak. Isasama mo ang buong pamilya mo