All Chapters of Under the Mayor's Command: Chapter 61 - Chapter 70

Chapter Sixty-OneSa bawat pag-angat ng private jet patungo sa kaitaasan, tila ba naiwan na rin sa lupa ang lahat ng katinuan ko. Ang bawat pag-alog ng eroplano dahil sa turbulence ay tila ba nakikisabay sa marahas na ritmo ni Alexander sa ibabaw ko. Nakagapos pa rin ang aking mga pulso sa leather na tali, nakataas sa itaas ng aking ulo, dahilan para ang aking dibdib ay lalong lumitaw at maging madaling target para sa kaniyang mga halik at kagat.Napa-arko ang aking likod nang maramdaman ko ang biglang pagdausdos ng eroplano sa gitna ng makapal na ulap. Ang sensasyon ng pagkahulog sa ere ay humalo sa tindi ng kaniyang pagbayo sa loob ko."Scared, Rosita?" bulong niya, ang kaniyang boses ay nanginginig din dahil sa pagnanasa. "Don't be. The plane might be shaking, but I’m the only thing holding you up. I’m the only thing keeping you from falling.""A-Alexander... stop... baka... baka bumagsak tayo!" pagsusumamo ko, ang boses ko ay halos malunod sa ugong ng makina.Isang mapanganib na n

Chapter Sixty-ThreeAng sikat ng araw sa Zaviere Island ay dahan-dahang gumagapang sa malawak na kusina ng villa, nagbibigay ng ginintuang liwanag sa mga gamit na yari sa stainless steel at marmol. Suot ang isang manipis na puting t-shirt ni Alexander na abot hanggang hita ko, tahimik akong naghahanda ng almusal. Ang amoy ng bagong piritong bacon at matapang na kape ay humahalimuyak, pansamantalang nagbibigay ng ilusyon na kami ay isang normal na magkasintahan sa isang normal na bakasyon.Naramdaman ko ang kaniyang presensya bago ko pa man marinig ang kaniyang mga hakbang. Alexander was like a shadow—silent, cold, and omnipresent. Isang sandali pa, naramdaman ko ang kaniyang malalapad na palad na dahan-dahang pumatong sa aking baywang, humahila sa akin pabalik sa kaniyang matigas na dibdib."You smell better than the coffee," bulong niya sa aking tainga. Ang kaniyang boses ay paos pa dahil sa kapangyarihan ng tulog, pero ramdam ko na ang pamilyar na awtoridad dito. Ibinaba niya ang ka

Ang bawat hakbang namin sa loob ng masikip at madilim na tunnel ay tila ba paglalakad patungo sa kailaliman ng lupa. Hawak ni Alexander ang aking kamay nang may sapat na diin para ipaalala sa akin na kahit sa gitna ng kadiliman, siya ang tanging liwanag na dapat kong sundan. Ang tunog ng aming mga sapatos sa sementadong sahig ay umaalingawngaw, sumasabay sa mabilis na pagtibok ng aking puso.Nang makarating kami sa dulo ng tunnel, bumungad sa amin ang isang selyadong elevator. Pumasok kami rito at naramdaman ko ang mabilis na pag-akyat nito patungo sa isang bahagi ng isla na hindi ko pa nakikita—isang lihim na hangar na nakatago sa ilalim ng isang artipisyal na burol."Sir, the jet is fueled and ready for takeoff. The flight path to Zurich is secured," ulat ni Vito na naghihintay na sa labas ng elevator. Nakasuot na rin siya ng tactical gear, at ang kaniyang mukha ay tila ba hindi natulog ng ilang araw."Good. Destroy the island's servers before we leave. I want no trace of our digita

Chapter Sixty-SevenPagkatapos ng madugong gabi sa itaas, ang katahimikan ng sumunod na umaga sa Alps ay tila isang malambot na kumot na bumabalot sa aming dalawa. Wala na ang amoy ng pulbura; napalitan na ito ng bango ng sariwang pine at ang tamis ng mainit na tsokolate na nakapatong sa nightstand.Nasa loob pa rin kami ng bunker para sa seguridad, pero binago ni Alexander ang anyo nito. Ang malamig na bakal ay natatakpan na ng makakapal na faux fur rugs, at ang mga monitor na kanina lang ay puno ng karahasan ay naka-off na, maliban sa isa na nagpapakita ng payapang pagbagsak ng snow sa labas.Nagising ako na nararamdaman ang kaniyang ilong na dahan-dahang humahaplos sa likod ng aking tainga. Hindi ito ang marahas na Alexander na nakita ko kagabi. Ang kaniyang yakap ay malambot, tila ba natatakot siyang mabasag ako kung hihigpitan niya ang hawak."Morning, love," pabulong niyang sabi. Ang kaniyang boses ay malalim at paos, isang tunog na palaging nagpapabilis ng pintig ng puso ko. "I

Chapter Sixty-NineTatlong buwan.Tatlong buwang lumipas na ang tanging mundo ko ay ang puting tanawin ng Alps at ang nag-aalab na presensya ni Alexander Zaviere. Sa loob ng mga panahong iyon, unt-unting nabaon sa limot ang ingay ng mundo, ang gulo sa Maynila, at ang takot na hatid ni Senator Montenegro. Sa bawat umagang nagigising ako sa piling ni Alexander, ang gintong kadena sa aking paa ay tila hindi na isang pabigat, kundi isang palamuti na nagpapaalala na ako ay pag-aari ng pinakamakapangyarihang lalaki sa buhay ko.Naging routine na namin ang bawat araw. Gigising kami sa gitna ng init ng mga kumot, magluluto ng almusal habang siya ay nakabantay sa bawat galaw ko, at sa hapon ay sabay naming papanoorin ang pagbagsak ng snow habang nagsusulat ako ng aking novella. Si Alexander ay naging malambot—isang bersyon na ako lang ang nakakakita. Ang kaniyang mga halik ay naging mapagpala, ang kaniyang mga haplos ay puno ng pag-iingat."You look beautiful today, Rosita. More than yesterday