บทที่ 10 คืนร้าว

หนึ่งปีก่อน...

ทางเดินของโรงแรมห้าดาวสว่างไสวด้วยไฟสีทอง แต่สำหรับณัฐนรีที่กำลังเข็นรถรูมเซอร์วิสไปตามทางกลับรู้สึกว่ารอบตัวมันกลับมืดมนกว่าที่เคยเป็น

รถรูมเซอร์วิสที่เธอเข็นอยู่ทุกวัน วันละหลายรอบก็หนักกว่าปกติ สาเหตุไม่ใช่อาหาร หรือเครื่องดื่มที่อยู่บนรถ แต่เพราะสิ่งที่เธอแอบผสมลงไปต่างหากทำให้รู้สึกหนักอึ้ง

 มือของเธอสั่นน้อย ๆ ลมหายใจติดขัด หัวใจเต้นแรงแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธออยากจะถอยหลังกลับ แต่พอนึกถึงคำขู่ของลูกสาวเจ้าพ่อเงินกู้สุดโหดที่เอาชีวิตน้องสาวที่เป็นออทิสติกมาบีบบังคับ

"แค่เธอทำงานนี้ให้ฉัน ฉันจะยกหนี้สามล้านที่พ่อแม่เธอติดอยู่ให้ แต่ถ้าเธอไม่ทำฉันจะส่งน้องสาวปัญญาอ่อนของเธอไปขายอัวยวะใช้หนี้ซะ"

เสียงของลูกสาวเจ้าหนี้สุดโหดยังดังก้องในหัว เธอสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ พยายามบอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า ขอแค่เสิร์ฟอาหารนี้แล้วออกมาทุกอย่างก็จะจบลง

เธอเข็นรถมาหยุดหน้าห้องพักหมายเลข 1039 ยืนทำใจอยู่ชั่วครู่จึงยกมือขึ้นเคาะประตู

ก็อก

ก็อก~

ไม่นานเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้นเมื่อเห็นชายหนุ่มที่ความสูงราวร้อยเก้าสิบเกือบจะเท่าประตูในชุดลำลองยืนอยู่ตรงหน้า ใบหน้าคมเข้ม สายตานิ่งเฉย แต่แผ่อำนาจบางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกกดดันโดยไม่รู้ตัว

เขาคือ ภารัณ โชคอัศวนนท์ นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงเจ้าของบริษัทปิโตรเลียมยักษ์ใหญ่ระดับประเทศ วัย 30ปี เป้าหมายที่ต้องจัดการ

เขาเป็นคนที่เธอไม่ควรยุ่งด้วยเลยเพราะหากผิดพลาดอะไรขึ้นชีวิตของเธอมีแต่ตายกับตาย ทว่าจะถอยตอนนี้คงสายไปแล้ว หนำซ้ำยังมีชีวิตของน้องสาวค้ำคออยู่

เธอลอบกลืนน้ำลายลงคอ ก่อนเอ่ยเสียงเบาพลางพยายามบังคับตัวเองไม่ให้สั่น

"รูมเซอร์วิสค่ะ"

เขาพยักหน้าเล็กน้อยแล้วเปิดทางให้ เธอจึงเข็นรถเข้าไปในห้องแล้วยกอาหาร และเครื่องดื่มวางลงบนโต๊ะกลางห้องโดยทุกการเคลื่อนไหวของเธอถูกสายตาคมกริบควบคุมอย่างระมัดระวัง

ในตอนที่กำลังเงยขึ้นยกจานเปล่าเธอเผลอสบสายตาเขาโดยบังเอิญ ดวงตาคู่นั้นดำมืดและคมกริบราวกับใบมีดจนเธอไม่อาจต้านทานต้องรีบทำงานของตัวเองให้เสร็จเพราะกลัวชายหนุ่มจะพบความผิดปกติ แล้วรีบออกมา

เธอออกมาไกลจากห้อง 1039 แล้ว งานของเธอเสร็จสิ้นตามที่อีกฝ่ายสั่งมา และเพียงเธอส่งข้อความบอกอีกฝ่ายให้มาที่นี่ทุกอย่างก็จะจบลงไม่เกี่ยวกับเธออีก

แต่ทำไมเธอไม่ได้รู้สึกโล่งอก ขาทั้งสองข้างหนักอึ้งราวกับถูกตรึงไว้กับพื้นพรม ลมหายใจสั้นถี่ราวกับคนกำลังจะขาดอากาศ มือยังถือโทรศัพท์ค้างไว้แทนที่จะพิมพ์ข้อความหาอีกฝ่าย

ภาพขวดยาขนาดเล็กสีชา และภาพที่เธอกำลังเทยาสีใสในขวดลงบนจานอาหารวาบเข้ามาในหัว 

ภาพชายหนุ่มคนนั้นนอนดิ้นทุรนทุรายน้ำลายฟูมปากผุดขึ้นในจินตนาการ

เธอยกมือขึ้นลูบหน้าเบา ๆ ศีลธรรมที่พยายามกดทับไว้ในใจกำลังตะโกนใส่ไม่หยุดว่าเธอกำลังทำลายชีวิตใครบางคนอยู่หรือเปล่า

แม้อีกฝ่ายจะบอกว่ายานั้นเป็นยากล่อมประสาท แค่ทำให้รู้สึกเคลิบเคลิ้ม ไม่ร้ายแรงอะไร

"ไม่ได้...ฉันทำแบบนี้ไม่ได้"

เธอหันหลังกลับหัวใจตัดสินเร็วกว่าสมอง รีบก้าวเดินด้วยความเร็วจนแทบจะวิ่ง มาถึงหน้าห้องก็ยกมือขึ้นเคาะประตู

ก็อก

ก็อก~

รออยู่สักพักก็ไม่มีการตอบรับ เธอกลืนน้ำลายลงคอ ความกลัวกัดกินหัวใจ ก่อนจะตัดสินใจลองบิดลูกบิดประตูดู 

ปรากฏว่ายังไม่ได้ล็อก ประตูเปิดออก เธอรวบรวมความกล้าเดินเข้าไปในห้องอย่างถือวิสาสะ แล้วรีบตรงไปดูที่โต๊ะกลางห้อง

หัวใจของเธอหล่นวูบสู่ตาตุ่ม เลือดในกายเย็นวาบเมื่อพบว่าจานอาหารที่เธอใส่ยาลงไปมีรอยทานจนเกือบหมด

"มะ..ไม่ทันแล้วเหรอ" เธอเอ่ยออกมาเสียงแผ่วเบาราวกับคนไร้เรี่ยวแรง

"คุณกลับมาทำไม"

เสียงฝีเท้าหนัก ๆ พร้อมด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากด้านหลังทำให้เธอสะดุ้งสุดตัว ก่อนจะรีบหันไปมองจังหวะนั้นเองทำให้เธอสบเข้ากับสายตาของชายหนุ่มเจ้าของห้องจัง ๆ ในมือของเขาถือแก้วไวน์อยู่

เธอขยับถอยหลังเล็กน้อยรักษาระยะห่าง พยายามสังเกตอาการของเขาผ่านทางสีหน้าแต่ก็มองไม่ชัดเพราะเขายืนที่มืดสลัวจึงถามไถ่เพื่อความแน่ใจ 

"คุณเป็นอะไรไหมคะ"

สิ้นคำถามของเธอแก้วไวน์ในมือเขาก็ถูกวางลงบนโต๊ะอย่างแรง เสียงกระทบดังชัดเจนในห้องที่เงียบงันจนเธอสะดุ้ง

ร่างสูงก้าวออกมาจากเงามืด ใบหน้าคมเข้มขึ้นสีแดงระเรื่อ แววตาทอประกายวาววับ ลมหายใจถี่ผิดปกติ อาการแบบนี้คิดได้เพียงว่าคงถูกฤทธิ์ยาเล่นงานเข้าแล้ว

"คุณโอเคไหมคะ" เธอเป็นห่วงเขาจริง ๆ จึงถามไถ่อีกครั้ง แต่เขาไม่ได้ตอบยกมือขึ้นกดขมับ กรามขบแน่นราวกับพยายามอดกลั้นอะไรบางอย่าง

"เธอใส่อะไรลงไปในอาหาร" กดน้ำเสียงต่ำแข็งถามพร้อมกับก้าวเข้ามาใกล้อีกก้าวเหมือนพยายามกดดันเธอทำให้ห้องที่กว้างดูแคบลงทุกที 

เธอถอยหลังโดยอัตโนมัติ หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมานอกอก ริมฝีปากสั่น แต่ไม่มีเสียงใดหลุดออกมา 

"ฉันถาม" เขาถามย้ำน้ำเสียงแข็งกว่าเดิม "เธอใส่อะไรลงไป"

ร่างกายของเขาดูตึงเครียด เหงื่อซึมที่ขมับ ลมหายใจหนักหน่วงยิ่งกว่าก่อนหน้านี้คล้ายฤทธิ์ยาทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ

"ฉะ…ฉันไม่ได้อยากทำ" เธอตอบเสียงสั่นเครือ "ฉันถูกบังคับ…"

"ถูกบังคับ?"

 เขาหัวเราะในลำคอเหมือนไม่เชื่อ ดวงตายังคงจับจ้องเธอไม่วาง มือข้างหนึ่งกำแน่นราวกับพยายามควบคุมตัวเอง

"ฉันจะหายาแก้ให้…ฉันจะเรียกหมอ" 

อาการของเขายิ่งทำให้เธอเป็นห่วง เธอกลัวว่าเขาจะตายจึงพยายามหาวิธีช่วย ทว่าเธอกลับไม่รู้เลยว่าที่เขากินเข้าไปคือยาปลุกเซ็กซ์ไม่ใช่ยากล่อมประสาท 

เขาหลับตาลงชั่วครู่ เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้งแววตานั้นกลับดำมืดและอันตราย

 แรงกดดันในห้องเพิ่มสูงขึ้น ลมหายใจของเขาหนักหน่วง และไม่สม่ำเสมอ ดวงตาที่มองเธอไม่ใช่ดวงตาของคนที่มีสติครบถ้วนอีกต่อไป

ความกลัวค่อย ๆ คืบคลานเข้ามาในใจ สัญชาตญาณบอกให้อยู่ห่างจากร่างสูงตรงหน้าไว้ เธอก้าวถอยหลังช้า ๆ จนหลังขาแตะกับขอบเตียงโดยไม่รู้ตัว ขณะที่อีกคนกำลังก้าวเข้าหาเธอด้วยท่าทางเหมือนเสือร้ายหิวโซ

นี่เขาโดนยากลอมประสาท หรือยาอะไรกันแน่ ยังไม่ทันที่เธอจะได้คิดอะไรไปมากกว่านั้น ร่างสูงก็พุ่งเข้ามาด้วยความเร็ว

"ว้าย!

เขาจับเธอกดลงบนที่นอนโดยไม่ทันได้ตั้งตัว ร่างสูงคร่อมตัวเธอเอาไว้ มือทั้งสองถูกกดตรึงกับที่นอนแน่นจนขยับเขยื้อนไม่ได้

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำเธอตื่นตระหนก เนื้อตัวเริ่มสั่นด้วยความกลัว แต่ก็พยายามออกแรงต่อต้าน 

"คุณเป็นอะไรไป คุณช่วยปล่อยฉันก่อนได้ไหมคะ คุณตั้งสติสิคะ" เปล่งเสียงทักท้วงเรียกสติของเขา

"เธอวางยาปลุกเซ็กซ์ฉันก็เพื่อหวังเรื่องแบบนี้ไม่ใช่เหรอ แล้วจะมาทำเป็นเล่นตัวทำไม" 

ดวงตากลมพลันเบิกกว้างกับประโยคที่ร่างสูงเอ่ยออกมา เขาถูกยาปลุกเซ็กซ์อย่างนั้นหรือแสดงว่าอีกฝ่ายโกหกเธอว่าเป็นยากล่อมประสาท

"มะ..." 

เธอส่ายหน้าปฏิเสธระรัว แต่คำอธิบายที่กำลังจะพูดออกมากลับถูกกลืนหายลงลำคอเมื่อร่างสูงที่คร่อมอยู่ด้านบนปิดปากเธอด้วยริมฝีปากของเขา 

จูบแรกจากผู้ชายแปลกหน้าทำเธอสติล่องลอย วิญญาณเหมือนจะออกจากร่าง ก่อนจะถูกดึงกลับมาด้วยแรงบดขยี้

"อื้อ.." 

เขาบดขยี้กลีบปากอิ่มหนักหน่วง ปลายลิ้นสากพยายามดุ้นดันเข้ามาในโพรงปาก เธอเม้มปากแน่นพลางส่ายหน้าหนี ทว่ากลับถูกเขาใช้มือล็อกไว้ ฟันคมขบกลีบปากจนเธอต้องเผยอทำให้เขาสอดเรียวลิ้นเข้ามาในโพรงปากได้สำเร็จ

เขาเหมือนเสือร้ายหิวโซที่ใช้กรงเล็บขย้ำเหยื่อแบบเธออย่างไร้ความปราณี ต่อให้เธอพยายามต่อสู้มากแค่ไหนก็มิอาจชนะเสือร้ายอย่างเขาได้

เธอต้องก้มหน้ารับชะตากรรมนี้ด้วยความจำใจ ความบริสุทธิ์ที่เธอเก็บรักษามาอย่างดีถูกคนแปลกหน้าที่ไม่เคยรู้จักพรากไปภายในไม่กี่เสี้ยววินาที

ใครจะคิดว่าความมีศีลธรรม และความห่วงใยที่มีต่อเพื่อนมนุษย์ด้วยกันจะนำภัยมาสู่ตัวเองเช่นนี้ หรือนี่อาจจะเป็นผลกรรมที่เธอต้องจ่ายให้กับการกระทำเลวร้ายในครั้งนี้ของตัวเอง