บทที่ 11 ไม่ใช่ฤทธิ์แอลกอฮอล์

คืนร้าวนั้นแสนยาวนานเธอต้องเป็นที่ระบายอารมณ์ของชายหนุ่มครั้งแล้วครั้งเล่าจนร่างกายแทบรับไม่ไหว

เขายอมปล่อยให้เธอเป็นอิสระหลังฤทธิ์ยาสกปรกนั้นหมดลงแล้ว เธอจึงใช้โอกาสที่เขาหลับไปหอบร่างกายแสนบอบช้ำหนีออกมา

แม้ในตอนนั้นหัวใจเจ็บปวดจนแทบหายใจไม่ออก แต่เธอก็ไม่ร้องไห้ น้ำตาเหมือนถูกกลืนหายไปหมดแล้ว 

สิ่งที่มันเกิดขึ้นเป็นเพราะผลกรรมจากการกระทำของเธอเอง เธอไม่โทษชายหนุ่มเลยสักนิด ถ้าจะผิดคงผิดที่ลูกสาวของเจ้าพ่อเงินกู้นั่นที่หลอกว่ามันเป็นยากล่อมประสาท 

และผิดที่โชคชะตาเธอมันบัดซบเกินไป..

หลังจากนี้เธอคงอยู่ที่นี่ต่อไม่ได้แล้วเพราะชายหนุ่มคงจะตามมาเอาเรื่องแน่ ๆ แต่ที่แย่ไปกว่านั้นคือตัวต้นเหตุอย่างลูกสาวเจ้าหนี้ที่ต้องโกรธมากแน่ ๆ และผลที่ตามมาคงไม่ต้องคาดเดา

เธอจะต้องพาน้องหนีไปให้ไกลจากที่นี่เท่านั้นถึงจะมีชีวิตอยู่รอด ต่อให้ไม่มีที่ไปเธอก็ต้องไป

แต่ชีวิตของผู้หญิงที่ชื่อว่าณัฐนรีไม่เคยง่ายเลยสักวัน 

หลังจากพาน้องสาวหนีมาอยู่จังหวัดชุมพรเธอคิดว่าจะหนีพ้นเรื่องราวเลวร้ายเหล่านั้นแล้ว แต่มันกลับไม่เป็นอย่างที่คิดเมื่อเธอดันท้องลูกของผู้ชายคนนั้นหลังผ่านมาแค่เดือนกว่า ๆ 

หนำซ้ำยังถูกคนของเจ้าหนี้โหดตามเจออีกจนเธอต้องหอบน้องหนีอีกครั้ง 

เธอพาน้องหนีมาจังหวัดกระบี่ทั้งที่ไม่รู้จักใครเลยสักคน แถมเงินติดตัวก็มีไม่ถึงพัน เธอกับน้องต้องเดินระหกระเหินอย่างไม่มีจุดหมายค่ำไหนก็นอนนั้นจนกระทั้งได้เจอกับผู้ใหญ่ใจดีคนหนึ่งที่เมตตาให้ที่อยู่แกเธอกับน้อง และยังให้งานเธอทำพอให้มีรายได้  

เธอต้องหอบสังขารไปทำงานทั้งที่ท้องอยู่ ยิ่งไปกว่านั้นเธอไม่ได้หาหมอฝากครรภ์ หรือฉีดวัคซีนแต่อย่างใดเพราะกลัวว่าหากชื่อเธออยู่ในระบบเกิดคนเหล่านั้นหาข้อมูลเพื่อตามล่าเธอจะเจอเข้า 

หากมีคนเงินมากพอเธออยากจะทำแท้งเด็กคนนี้ด้วยซ้ำไป เหตุผลไม่ใช่เพราะเธอเกลียดเด็กคนนี้ที่เกิดจากความผิดพลาด แต่เธอรู้ตัวดีว่าไม่สามารถมอบชีวิตที่ดีให้เขาได้เพราะเหตุผลมากมาย

แต่เมื่อไม่สามารถทำได้เธอจึงจำใจต้องเก็บเด็กไว้ และได้แต่ภาวนาทุกวันคืนให้เขาเกิดมาร่างกายครบสมบรูณ์ และสุขภาพแข็งแรงเหมือนเด็กคนอื่น ๆ

ทว่าจังกวัดกระบี่ไม่ใช่จุดสิ้นสุดของเธอหลังอยู่ได้แค่สามเดือนกว่า ๆ ก็ถูกคนของเจ้าหนีโหดตามเจออีก และเธอก็ต้องอุ้มท้องที่เริ่มโตกับน้องที่เป็นออทิสติดหนีอีกครั้ง

ชีวิตของเธอตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมาต้องระหกระเหินไปจังหวัดแล้วจังหวัดเล่าเพื่อหลบหนีเจ้าหนี้โหด และมันยิ่งทำให้เธอตระหนักได้ว่าลูกที่กำลังจะเกิดมาไม่ควรมีชะตากรรมเดียวกับเธอ

เธอจึงเริ่มหาข้อมูลผู้ชายคนนั้น และสืบจนแน่ใจว่าจะสามารถฝากลูกไว้กับเขาได้พอคลอดเธอจึงพาลูกไปทิ้งไว้หน้าบ้านเขา และแอบดูจนแน่ใจว่าเขารับลูกไว้จึงหอบน้องสาวหนีไปอยู่จังหวัดน่านหวังว่าจะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่สักที

แต่ความคิดที่หวังพังทลายไม่เป็นท่า เธอกลับต้องมาถูกจับขังอยู่ภายในบ้านหลังนี้เพื่อชดใช้ความผิดในอดีต 

โลกใบนี้ไม่เคยใจดีกับเธอเลยสักครั้ง...

โคร้มม!

เสียงโครมเหมือนกับของหนัก ๆ ตกดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วบ้านทำณัฐนรีที่กำลังจมอยู่กับเรื่องราวในอดีตสะดุ้งสุดตัว หัวใจเต้นแรงแทบจะกระเด็นออกมานอกอกจนต้องยกมือขึ้นทาบหน้าอก ก่อนจะรีบเดินไปยืนชิดประตูแล้วแนบหูฟังเพราะระแวงว่าชายหนุ่มจะมาหาเรื่องเธออีกหรือเปล่า

แกร็ก~

เธอรีบผละตัวออกห่างจากประตูเมื่อรับรู้ได้ถึงแรงสั่นไหวและเสียงเหมือนพยายามปลดล็อกกลอน ดวงตาไหวระริกจับจ้องไปที่ประตู 

หัวใจยิ่งกระหน่ำเต้นหนักกว่าเดิม สองมือบางเผลอกำกางเกงแน่น ลมหายใจขาดห้วงชั่วขณะในตอนที่ประตูถูกผลักเข้ามา ทว่าเมื่อเห็นว่าคนที่เข้ามาไม่ใช่ชายหนุ่มก็รู้สึกโล่งราวกับยกของหนักออกจากอก หายใจคล่องขึ้นมาเล็กน้อย

เสือลูกน้องคนสนิทของภารัณเดินไปหยุดตรงหน้าเธอ แล้วยื่นถุงที่มีกล่องข้าวกับขวดน้ำไปให้โดยไม่พูดไม่จาอะไรทั้งสิ้น ก่อนจะหันหลังเดินออกไปแล้วจัดการปิดประตูล็อคกลอนอย่างแน่นหนา 

จากนั้นก็เดินลงไปหาเจ้านายหนุ่มที่นั่งดื่มเหล้าอยู่ในห้องรับแขกด้านล่าง

ตั้งแต่ลงมาจากชั้นสองภารัณไม่ได้กลับบ้าน แต่มานั่งในห้องรับแขกแล้วสั่งให้ลูกน้องออกไปซื้อเหล้ามาให้ เขานั่งดื่มจนหมดไปแล้วหนึ่งขวด และขวดที่สองกำลังถูกเปิด ก่อนเขาจะรินใส่แก้วจนเกือบล้นแล้วยกขึ้นดื่มรวดเดียว ความขมแล่นผ่านลำคอแต่ไม่อาจกลบความฉุนเฉียวในใจได้เลย

เขากระดกมันลงคอแก้วแล้วแก้วเล่าหวังว่าจะช่วยดับอารมณ์อารมณ์ที่อัดแน่นอยู่ แต่เปล่าเลยเหมือนจะยิ่งลุกโชนยิ่งกว่าเดิมแทนที่จะสงบลง ทว่าดื่มไม่ทันหมดขวดที่สองเขาก็วางแก้วกระแทกบนโต๊ะกระจกอย่างแรงจนเสียงดังลั่นแก้วแทบจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ ก่อนจะใช้มือดึงกระดุมเสื้อเชิ้ตออกทีละเม็ดอย่างหงุดหงิด

"ทำไมมันร้อนแบบนี้ว่ะ" 

ความร้อนประหลาดเริ่มแล่นขึ้นตามร่างกาย ลมหายใจหนักขึ้น หัวใจเต้นแรงผิดปกติความร้อนวูบวาบแผ่ซ่านจากอกลงไปทั่วร่าง เขาขมวดคิ้วแน่นพร้อมกับหันไปสั่งเสือลูกน้องคนสนิทที่ยืนอยู่ไม่ไกล

"ลดแอร์ลงอีก"

ลูกน้องรีบเดินไปหยิบรีโมทมาลดอุณหภูมิแอร์ทันที อากาศในห้องเริ่มเย็นลงเรื่อย ๆ แต่ความร้อนในตัวเขากลับยิ่งเพิ่มขึ้น เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ ๆ สติเริ่มพร่าเลือน เขาพยายามลุกขึ้นยืนแต่ร่างกายกลับโอนเอนจนต้องทิ้งตัวลงนั่งอีกครั้ง

รับรู้ได้ถึงความผิดปกติในร่างกายมันไม่ใช่เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ หรือเขาจะโดนยา สติและความคิดของเขาเริ่มสับสนปะปนกับอารมณ์ที่ควบคุมไม่ได้ ภาพบางอย่างผุดขึ้นมาในหัวอย่างห้ามไม่ได้ 

ภาพใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นคนที่เขารังเกียจแต่กลับหนีไม่พ้นวนเวียนอยู่ในสมองซ้ำ ๆ 

เขากำหมัดแน่นพยายามฝืนสติที่กำลังไหลหลุด แต่ฤทธิ์ยากลับรุนแรงขึ้นทุกวินาที ความอดทนเริ่มหมดลง เขาขบกรามแน่นพยายามรวบรวมสติผลักตัวเองลุกขึ้น แล้วก้าวเดินอย่างไม่มั่นคงไปยังบันไดเดินตรงขึ้นไปชั้นสองของบ้าน