All Chapters of พันธกาลเร้นรัก: Chapter 81 - Chapter 90

“ข้าให้นางถักพู่ห้อยให้ข้า” จ้าวหยวนเช่อเอ่ยปากเชื่องช้าเจียงโย่วหนิงได้ยินดังนั้นร่างกายพลันแข็งทื่อ ภาระที่หนักอึ้งบนร่างกายลดลงกว่าครึ่งดวงตาที่เปียกชื้นของนางช้อนมองเขา ร่างของเขาพร่าเลือนเพราะถูกกั้นด้วยน้ำตาน้ำตาหยดใหญ่ไหลลงไปตามแก้ม นางหายใจแผ่วเบาทั้งที่ยังไม่หายตกใจ ในใจเกิดความยินดีหลังรอดตายมาได้ไม่เข้าใจว่าเหตุใดเขาถึงต้องขู่นางเช่นนี้อาจตักเตือนนาง ให้สงบเสงี่ยมอย่าคิดเรื่องไปจากจวนเจิ้นกั๋วกงหรือ?ต้องให้นางติดตามเขาในสถานะคลุมเครือ เป็นอนุนอกเรือนที่สู้หน้าคนไม่ได้ตลอดไปอย่างนั้นหรือ?“ถักพู่ห้อยหรือ?”นางหานอึ้งไปสักครู่ ความโกรธจุกอยู่ที่อกก้ำกึ่งไม่ขึ้นไม่ลงที่แท้ก็แค่ถักพู่ห้อย นางยังนึกว่า...นางมองเจียงโย่วหนิง ยังรู้สึกถึงความผิดปกติอยู่บ้าง จึงขมวดคิ้วถาม “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พูดให้ชัดเจนก็พอ โย่วหนิง เจ้าจะร้องไห้ทำไม?”นางยังระแวงว่าเจียงโย่วหนิงมีเจตนาไม่บริสุทธิ์ต่อจ้าวหยวนเช่อ“ข้าถักพู่ห้อยไม่เป็น...”เจียงโย่วหนิงก้มหน้า ฝืนกลั้นเสียงสะอื้นเฝิงมามาหัวเราะ “ท่านซื่อจื่ออยากถักพู่ห้อย นำมาที่เรือนฮูหยินก็ได้เจ้าค่ะ มีสาวใช้หลายคนที่ฝีมือด

จ้าวหยวนเช่อเพียงโอบเอวนางไว้ ปล่อยให้นางดิ้นรนทุบตี มือไม่ยอมคลายออกสักนิดกลีบกุหลาบบนหัวร่วงลงมาอย่างแผ่วเบาเจียงโย่วหนิงหยุดการกระทำ หอบหายใจเบา ๆ บนมวยผมสีดำเต็มไปด้วยกลีบดอกสีชมพู เหมือนแมวน้อยที่ไปกลิ้งอยู่ในพงดอกไม้สวนนี้มีคนเดินผ่านไปมาไม่ขาดสาย นางกลัวส่งเสียงดังเกินไป จะทำให้เป็นจุดสนใจอีกอย่าง นางเองก็ไม่มีแรงแล้วไม่รู้ว่าร่างกายจ้าวหยวนเช่อทำมาจากอะไร เหมือนไม่เคยรู้สึกเจ็บมาก่อน ทุกครั้งไม่ว่านางจะทุบตี กัดเขา ข่วนเขาอย่างไร เขาก็ไม่ยอมถอย ปล่อยให้นางทำเต็มที่ “เก่งกาจขนาดนี้ เมื่อครู่ตอนเฝิงมามาจะตีเจ้า ทำไมไม่เห็นเจ้าขัดขืนล่ะ?”จ้าวหยวนเช่อยกมือปัดกลีบดอกไม้ตรงหน้าผากนางเขาหลุบตามองนาง สายตาเย็นชา ในน้ำเสียงเจือความเย้ยหยันเรือนผมสีดำของชายหนุ่มผู้สง่างามมีกลีบดอกไม้สีชมพูติดอยู่เล็กน้อย แสงอาทิตย์อัสดงลอดผ่านดอกไม้และใบไม้ เงาแสงหลากสีกระทบลงบนใบหน้าหล่อเหลา ยิ่งขับให้เห็นพลังของวัยหนุ่มที่สูงส่งเหนือโลกีย์ รอยกัดตรงริมฝีปากล่าง ทำให้เขาดูมีชีวิตชีวาอย่างมนุษย์มากขึ้นเล็กน้อยเจียงโย่วหนิงเบือนหน้าหนี ขอบตาแดงก่ำเฝิงมามาเป็นคนของนางหาน นางหานจะลงโทษ

ซูอวิ๋นชิงกลับยิ้มแล้วเดินเข้าไปบอกว่า “น้องหญิงเจียง ยินดีกับเจ้าด้วยนะ นึกไม่ถึงว่างานแต่งของเจ้าจะหมั้นหมายก่อนข้ากับซื่อจื่อ ใต้เท้าตู้เองก็เป็นคนหนุ่มมีความสามารถ พวกเจ้าเหมาะสมกันจริง ๆ”“ขอบคุณท่านหญิงมากเจ้าค่ะ”เจียงโย่วหนิงก้มหน้าตอบนางเสียงค่อย“นั่งลงเถอะ”นางหานเอ่ยปากซูอวิ๋นชิงนั่งลงข้างกายจ้าวหยวนเช่อโดยปริยายเจียงโย่วหนิงเดินไปนั่งลงข้างกายตู้จิ่งเฉินเงียบ ๆนี่เป็นตำแหน่งที่นางควรนั่งจ้าวหยวนเช่อนั่งลงตรงข้ามนาง นางไม่มีความกล้าที่จะเงยหน้ามองเขารู้สึกว่าห่างกันไกลแบบนี้ ดีมากตอนกินอาหาร ตู้จิ่งเฉินคีบอาหารให้นางเป็นระยะ ละเอียดรอบคอบเจียงโย่วหนิงเคี้ยวทีละคำ รสชาติเหมือนเคี้ยวขี้ผึ้ง หางตามักจะเหลือบเห็นจ้าวหยวนเช่อกำลังมองนาง ทำให้นางกระวนกระวายใจ“พวกเราปักปิ่นกันเถอะ?” มารดาตู้ยิ้มแล้วหยิบปิ่นหยกออกมา “แม้ปิ่นนี้จะไม่มีราคาค่างวด แต่เป็นสิ่งที่สืบทอดกันมาในตระกูลตู้ของพวกเรา วันนี้ขอมอบให้โย่วหนิง”ระหว่างที่พูด นางยื่นปิ่นหยกให้ตู้จิ่งเฉินตู้จิ่งเฉินถือปิ่นหยกเอาไว้ เตรียมจะปักลงบนผมงามของเจียงโย่วหนิง“ช้าก่อน”ซูอวิ๋นชิงเอ่ยปากกะทันหันทุ

นางนึกว่า ในที่สุดเขาก็ยอมปล่อยนางแล้วนางไปได้แล้วทว่าเพิ่งจะกลืนน้ำลายเข้าไปหนึ่งคำ ยังไม่ทันได้ทำสิ่งใดสายฟ้าพลันระเบิดคำรามก้องที่นอกหน้าต่างข้างหูได้ยินเสียงฝนห่าใหญ่กระหน่ำลงมา กระทบกระเบื้องสีดำจนเป็นจังหวะที่ไพเราะ ละอองน้ำที่ไหลกระเซ็นไหลมารวมกัน กลิ้งหล่นลงมาจากช่องระหว่างกระเบื้องสีดำ รวมตัวกันดุจพวงอุบะผลึกแก้วอันงดงามภายใต้สายฝนกระหน่ำ ต้นไม้แห่งสารทฤดู ดอกไม้ที่เบ่งบานจนถึงคราวโรยรา ปลิวร่วงลงมาอย่างแผ่วเบาสั่นไหวดวงตาจ้าวหยวนเช่อแดงก่ำ ไม่พูดสักคำนิสัยเขาเย็นชา พูดน้อยมาแต่ไหนแต่ไรเจียงโย่วหนิงนึกมาตลอดว่าเขาเป็นคนพูดไม่เก่งวันนี้ถึงพบว่า เขาไม่ใช่ขอบตานางแดงก่ำ ถูกเขาที่รุนแรงดุจพายุฝนนอกหน้าต่าง บีบคั้นจนน้ำตาไหลรินไม่ขาดสายนิ้วเรียวสอดเข้าไปในเรือนผมของเขา จิกลงบนเนื้อแน่น ราวกับคนจมน้ำที่คว้าฟางช่วยชีวิตเส้นสุดท้ายเอาไว้แต่ฟางจะช่วยชีวิตได้อย่างไร?อย่างไรนางก็ถูกดึงเข้าสู่วังน้ำวนลึก จมดิ่งอยู่ท่ามกลางนั้น จนยากจะถอนตัว“ซื่อจื่อ? ข้าจะพบซื่อจื่อ...”จู่ ๆ ด้านนอกก็มีเสียงซูอวิ๋นชิงดังขึ้นระยะไม่ไกลมากสติที่ถูกพายุฝนกระหน่ำจนแตกกระเจิงข

เสื้อคลุมสีชมพูหม่นอยู่ในมือเจียงโย่วหนิง โดนขย้ำจนเปลี่ยนรูป“ดุจน้องสาวแท้ ๆ”“วางใจรอราชโองการ ไม่ต้องคิดมาก”จ้าวหยวนเช่อนิสัยเฉยเมย น้อยนักที่จะอธิบายอะไรกับใครสามารถพูดเช่นนี้กับซูอวิ๋นชิง ถือว่าหาได้ยากมากแล้ว เห็นได้ว่าเขาใส่ใจซูอวิ๋นชิงอย่างไรนางก็เป็นชิงชิงที่เขาเฝ้าเพ้อฝันคะนึงหาเจียงโย่วหนิงส่ายหน้า เตือนตัวเองว่าอย่าคิดมาก แล้วเริ่มใส่เสื้อผ้าอย่างระวังประตูห้องนอนเปิดคาไว้ นางกลัวซูอวิ๋นชิงด้านนอกจะจับสังเกต การกระทำจึงช้ามากนางสามารถได้ยินทั้งสองพูดคุยกันชัดเจน“แม่ข้าออกเดินทางเมื่อวาน ข้าอยากไปรับนางกลางทาง ซื่อจื่อส่งคนสองสามคนไปกับข้าได้หรือไม่?”ซูอวิ๋นชิงสอบถามจ้าวหยวนเช่อเจียงโย่วหนิงเองก็ได้ยินทำให้รู้ว่าพระชายาหวยหนานออกเดินทางมาเมืองหลวงนางนึกขึ้นได้กะทันหันว่าบัดนี้ ฮ่องเต้ยังไม่ได้พระราชทานสมรสให้จ้าวหยวนเช่อกับซูอวิ๋นชิง คิดว่าน่าจะรอให้พระชายาหวยหนานมาถึงก่อนฝ่าบาททรงโปรดปรานและให้ความสำคัญกับหวยหนานอ๋อง เรื่องพระราชทานสมรสย่อมต้องรอผู้ใหญ่ทางซูอวิ๋นชิงมาถึง จึงจะดูสำคัญมากขึ้น“ข้างนอกไม่ปลอดภัย ทางพระชายาข้าจะส่งคนไปรับ ท่านหญิงรอใ