Mag-log inShare
บทที่ 109
Pinakabagong kabanata
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 220
“ท่านมาผู้เดียวหรือ?”เจียงโย่วหนิงมีรอยยิ้มในดวงตาคู่ดำขลับ นางมองซ้ายขวาข้างกายตู้จิ่งเฉินไม่เห็นผู้ใดอื่นตู้จิ่งเฉินยังคงรู้จักวางตัวอย่างเหมาะสมเมื่อก่อนเขาเคยเรียกขานนางว่า “อาหนิง” ทว่าพบหน้ากันในวันนี้กลับเรียกนางว่า “แม่นางเจียง” เสียแล้ว เขามีบุคลิกอ่อนโยนละมุนละไม การเรียกขานเช่นนี้จึงมิได้ดูห่างเหิน กลับกันยังดูสุภาพนอบน้อม ทำให้ผู้คนรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ“อืม มารดาข้าเดินไปทางด้านโน้นแล้ว” ตู้จิ่งเฉินมองนาง ใบหน้าเจือสีแดงระเรื่อ น้ำเสียงทุ้มกังวานใส “เหตุใดเจ้าจึงมิได้ซื้อโคมไฟสักดวงเล่า?”ใบหน้าที่งดงามสะดุดตาของนางเป็นทุนเดิม ถูกอาบไล้ด้วยแสงส่องสว่างนวลตาจากโคมไฟรอบด้าน คิ้วและดวงตาที่งดงามราวกระดาษวาดโค้งขึ้นน้อย ๆ นัยน์ตาดำขลับราวกับบรรจุแสงดาวดวงน้อยใหญ่เอาไว้จนเต็มเปี่ยมยิ่งขับเน้นให้รูปโฉมเปล่งประกายงดงาม หาผู้ใดเปรียบมิได้เขาอยากเรียกนางว่า “อาหนิง”แต่มันไม่เหมาะสมเขาไม่อยากทำให้ชื่อเสียงของนางต้องมัวหมอง“ยังไม่เห็นอันที่ถูกใจเลย”เจียงโย่วหนิงกลอกดวงตาดำขลับมองดูซ้ายขวา ก่อนจะตอบเขากลับด้วยรอยยิ้มแท้จริงแล้ว นางเพียงไม่อยากสิ้นเปลืองเงินทอง จึ
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 219
จ้าวหยวนเช่อจูงมือนางเดินไปที่เตียง“ท่านอย่าได้รั้งอยู่กับข้าที่นี่เลย...”เจียงโย่วหนิงได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้วนิ่วหน้า สะบัดมือออกจากการเกาะกุมของเขาอย่างแรงนางถอยหลังไปหลายก้าว เอนกายพิงโต๊ะหนังสือพลางมองเขาด้วยแววตาต่อต้านกลางวันอยู่เป็นเพื่อนหญิงในดวงใจ ตกกลางคืนนึกจะมาค้างอ้างแรมที่นี่ก็มา เขาเห็นนางเป็นภรรยานอกสมรสจริง ๆ แล้วใช่หรือไม่?“ข้าต้องออกจากเมืองหลวงสักหลายวัน พรุ่งนี้จะออกเดินทาง เจ้าจงทำตัวให้ว่าง่ายหน่อย”จ้าวหยวนเช่อก้าวเข้าไปกุมข้อมือนางไว้ หว่างคิ้วคล้ายแฝงความเหนื่อยล้าอยู่หลายส่วนเจียงโย่วหนิงลังเลไปชั่วครู่ ท้ายที่สุดก็มิได้ขัดขืนอีกบางทีช่วงหลายวันที่เขาจากไป นางก็อาจจะออกจากเมืองหลวงไปแล้วกระมัง?เช่นนั้นนี่คงเป็นการอยู่ร่วมกันครั้งสุดท้ายของพวกเขาแล้วหลังจากทั้งสองเอนกายพักผ่อน เรื่องที่นางกังวลก็มิได้เกิดขึ้น เขาโอบกอดนางไว้ นับว่าหาได้ยากยิ่งที่มือเท้าของเขาจะสงบเสงี่ยมเจียงโย่วหนิงซุกตัวอยู่ในอ้อมอกของเขา กลับหลับสนิทได้อย่างน่าประหลาดใจ……สามวันให้หลังนับแต่จ้าวหยวนเช่อจากไป เจียงโย่วหนิงจึงเพิ่งทราบว่าเขาเดินทางไปรับพ่อตาของตนกลาง
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 218
เจียงโย่วหนิงชะงักตะเกียบในมือ แพขนตายาวหลุบต่ำ แววตาหม่นหมองลง “จู่ ๆ ข้าก็รู้สึกมิค่อยสบายเจ้าค่ะ”ยามนั้นนางรู้สึกไม่สบายจริง ๆอีกทั้งยังรู้สึกว่าเรื่องราวต่อจากนี้มิได้เกี่ยวอันใดกับนาง ถึงอย่างไรนางก็ต้องไปอยู่แล้ว ไยต้องเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วยเล่า?จ้าวหยวนเช่อดูเหมือนจะเชื่อคำพูดของนาง “เรื่องนั้นข้าจัดการเรียบร้อยแล้ว”เจียงโย่วหนิงเม้มริมฝีปาก มิได้เอ่ยสิ่งใดนางมิได้ประหลาดใจแต่อย่างใดเขาคือแม่ทัพใหญ่ผู้ไร้พ่าย เป็นผู้บัญชาการหน้าพระที่นั่งที่ฮ่องเต้ทรงไว้วางใจ และเป็นขุนนางคนสำคัญของราชสำนักบุคคลเช่นนี้ ย่อมต้องปราดเปรื่องเป็นเลิศ บนโลกใบนี้ ขอเพียงเป็นเรื่องที่เขาคิดจะทำ ย่อมไม่มีสิ่งใดที่ทำไม่สำเร็จการจัดการเรื่องเล็กน้อยเพียงนี้สำหรับเขาแล้ว ง่ายดายราวพลิกฝ่ามือจ้าวหยวนเช่อหยิบซี่โครงแกะขึ้นมาป้อนถึงริมฝีปากนางเจียงโย่วหนิงรับมากัดคำเล็ก ๆ ริมฝีปากแดงระเรื่อเปื้อนคราบน้ำมันบาง ๆ สะท้อนแสงเทียนสลัวอย่างนุ่มนวลสายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ริมฝีปากนาง ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา “วิธีรับมือกับจ้าวซือรุ่ย เจ้าทำได้ดีทีเดียว ทว่าในงานเลี้ยงเมื่อตอนกลางว
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 217
ฟางเฟยประคองนางลุกขึ้น แล้วเดินเข้าไปในห้องโถงหลัก“บ่าวเห็นท่านดูไม่ค่อยมีเรี่ยวแรง จึงใช้เตาเล็กตุ๋นโจ๊กไก่ฉีกเจ้าค่ะ กับข้าวในห้องครัวก็ยกมาแล้วเช่นกัน”ฟางเฟยเอ่ยกับนางพลางตักโจ๊กใส่ชาม“เจ้ายกไปกินกับมามาและฟู่อวี้เถิด ข้ากินเพียงโจ๊กสักหน่อยก็พอแล้ว”เจียงโย่วหนิงดันกล่องอาหารบนโต๊ะไปไว้ด้านข้าง“ท่านกินกับข้าวเสียหน่อยเถิดเจ้าค่ะ”ฟางเฟยยกโจ๊กมาวางตรงหน้านางแล้วเอ่ยเกลี้ยกล่อม“ไม่เป็นไร เจ้ารีบยกไปเถิด ประเดี๋ยวจะเย็นชืดเสียก่อน”เจียงโย่วหนิงรู้สึกเบื่ออาหารอย่างยิ่ง นางจับช้อนคนโจ๊กในชามไปมา“เช่นนั้นบ่าวไปนำผักดองมาให้ท่านสักหน่อยดีหรือไม่เจ้าคะ?”ฟางเฟยเอ่ยถามนาง“ได้”เจียงโย่วหนิงรับคำนางใช้มือข้างหนึ่งกุมขมับ ขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วค่อย ๆ ตักโจ๊กกินทีละคำแท้จริงแล้วนางไม่อยากกินเลยแม้แต่คำเดียวทว่าเมื่อนึกถึงเรื่องที่จะต้องพาอู๋มามาจากไปในภายหน้า นางก็ยังคงบังคับตนเองให้กินลงไปบ้างเพราะอย่างไรเสีย ทุกก้าวเดินต่อจากนี้ล้วนต้องพึ่งพาตนเอง หากไม่มีเรี่ยวแรงเลยย่อมมิได้ยามที่จ้าวหยวนเช่อมาถึง นางกินโจ๊กไปได้ครึ่งชาม และกำลังถือช้อนคนโจ๊กที่เหลืออยู่เขาย
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 216
นางต้องหาวิธีพบเซี่ยหวยอวี่เพื่อไถ่ถาม หากเซี่ยหวยอวี่สะดวก นางก็จะขอเงินคืน แล้วพาอู๋มามาออกไปให้ไกลจากเมืองหลวงใต้โต๊ะ ขาของนางถูกคนสะกิดคราหนึ่งเจียงโย่วหนิงได้สติกลับมางานเลี้ยงเลิกราแล้วผู้ที่สะกิดนางคือจ้าวหยวนเช่อ เขาหยัดกายลุกขึ้นแล้ว ทำท่าประคองซูอวิ๋นชิงเดินออกไปด้านนอกเมื่อครู่ที่สะกิดนางนั้น ไม่รู้ว่าตั้งใจหรือไม่ได้ตั้งใจกันแน่จ้าวหยวนเช่อหันกลับมามองนางแวบหนึ่ง พร้อมกับเชิดคางไปทางนอกประตูเจียงโย่วหนิงอดมิได้ที่จะมองตามไป จึงเห็นองค์หญิงจิ้งเหอยืนยิ้มพินิจมองเขาอยู่ใต้ระเบียงจ้าวหยวนเช่อกับซูอวิ๋นชิงหยุดฝีเท้า ยืนเคียงบ่าเคียงไหล่ สนทนากับองค์หญิงจิ้งเหอนางมองดูแผ่นหลังของพวกเขา สองคนนั้น คนหนึ่งบริสุทธิ์ผุดผ่องดั่งไร้ธุลี อีกคนหนึ่งเริงร่ามีชีวิตชีวา คนหนึ่งเย็นคนหนึ่งร้อน ช่างเหมาะสมกันถึงเพียงนี้ทั้งสามสนทนากันครู่หนึ่ง จึงก้าวเดินต่อไปด้วยกันจ้าวหยวนเช่อหันกลับมามองนางอีกคราเจียงโย่วหนิงเข้าใจดี จ้าวหยวนเช่อกำลังเตือนนางว่า เขากำลังจะใช้แผนยุแยงองค์หญิงจิ้งเหอกับซูอวิ๋นชิง ให้นางเตรียมตัวส่งข่าวแก่ซูอวิ๋นชิงจู่ ๆ นางก็รู้สึกไร้ความหมายยิ่งนัก
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 215
นางมิได้กังวลว่านางหานจะไม่ยินยอมด้วยว่าอนุหลี่นั้นช่างประจบเอาใจเก่ง เจิ้นกั๋วกงจึงมักไปค้างคืนที่เรือนของนางถึงเจ็ดแปดวันในทุกเดือนนางหานนั้นปรารถนาจะไล่อนุหลี่ไปให้พ้นหูพ้นตาอยู่แล้ว“วิธีจัดการของโย่วหนิงนั้นเหมาะสมยิ่งนัก เอาตามที่นางว่าเถิด” นางหานโบกมือพลางเอ่ย “ซือรุ่ยไม่รู้ความเกินไป ไปรับโทษโบยสามสิบทีที่ศาลบรรพชนก่อน แล้วค่อยไปอยู่บ้านไร่ฝั่งตะวันออกกับอนุของเจ้าก็แล้วกัน”ใบหน้าของจ้าวซือรุ่ยพลันซีดเผือด นางกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำในใจของนางเกลียดชังเจียงโย่วหนิงเข้ากระดูกดำ!เดิมที หากนางต้องทนลำบากไปอยู่บ้านไร่เพียงลำพังก็ไม่เป็นไร อย่างไรเสียอนุของนางก็ยังอยู่ในจวน คอยพูดจาออดอ้อนขอความเมตตาจากท่านพ่อ เชื่อว่าอีกไม่นานนางก็จะได้กลับมาอย่างปลอดภัยทว่านังเจียงโย่วหนิงตัวดีกลับเสนอให้อนุไปอยู่บ้านไร่กับนางด้วย เช่นนี้แล้วในจวนก็ไม่มีผู้ใดคอยพูดแก้ต่างให้ โอกาสที่นางและอนุจะได้กลับมามิใช่มืดมนหรอกหรือ?โดยเฉพาะยามนี้ที่นางถึงวัยออกเรือนแล้ว นางกับมารดาของตู้จิ่งเฉินยังพอมีการไปมาหาสู่ มารดาตู้เอ็นดูนางมากนัก เดิมทีนางยังหวังว่าจะสามารถกอบกู้เรื่องการแต่งงานกลับมาได้
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 18
หวังเยี่ยนหลิงร้องไห้อย่างน่าเวทนา คิดว่าคงล้มลงมาอย่างแรงจ้าวหยวนเช่อลงมาจากม้า ทุกคนก็ลงจากม้าตามเขาด้วยเจียงโย่วหนิงก้าวไปข้างหน้าก้าวหนึ่ง นางรู้วิชาแพทย์เล็กน้อย เดิมทีคิดจะไปข้างหน้าเพื่อดูตรวจดูทว่าคิดอยู่ชั่วครู่ สุดท้ายก็ชะงักฝีเท้าหวังเยี่ยนหลิงคงไม่เชื่อนาง หากนางไปเร็วเกินไป ในทา
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 8
“ไม่กลัวถูกขังในศาลบรรพบุรุษ แล้วกลัวไม้ตีมือหรือไม่?”จ้าวหยวนเช่อมือไพล่หลังเดินออกมาจากหลังฉากกั้น ดวงตาใสกระจ่างจ้องจ้าวเชียนหัว แววตาแผ่ซ่านความเยือกเย็น“ท่านซื่อจื่อ!”สาวใช้บ่าวหญิงเฒ่าคุกเข่าเต็มพื้นเจียงโย่วหนิงหน้าซีดจ้องมองจ้าวหยวนเช่อ ในใจเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แม้เขาจะไม่อยู่ในต
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 7
เจียงโย่วหนิงไม่มีเวลาคิดว่าเขาเข้ามาตั้งแต่เมื่อใด ยื่นมือคิดจะปิดประตูแล้ววิ่งหนี แต่ช่วยไม่ได้ขาสองข้างไม่เอาไหน ไม่ฟังคำสั่งนางสักนิด ก้าวไม่ออกแม้แต่ก้าวเดียว“เข้ามา”จ้าวหยวนเช่อไม่หันหลัง แต่เหมือนมองเห็นการกระทำของนางเจียงโย่วหนิงกลัวถูกคนจับได้ เลยก้มหน้าเดินเข้าห้องด้านใน แล้วถามเสียง
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 6
“เจ้าช่างมีน้ำใจ มานั่งกับข้าตรงนี้มา”นางหานยิ้มพร้อมกวักมือเรียกเจียงโย่วหนิง ส่งสัญญาณให้นางมานั่งลงข้างตัวเองตอนนี้อยู่ข้างนอก ต้องดีกับเจียงโย่วหนิงหน่อย จะได้สร้างชื่อเสียงดีงามให้ตัวเองด้วยเจียงโย่วหนิงเดินเข้าไปหาอย่างว่าง่าย แล้วยื่นล่วมยาให้หมอจางหมอจางสบตากับนางแวบหนึ่ง แล้วพยักหน้
Maaari mong magustuhan
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา
หยกงาม120.6K viewsท่านอ๋องกับพระชายาพาลูกหนีภัยธรรมชาติ
หลันซานอวี่145.5K viewsพระชายาสุดหวงของท่านอ๋องคลั่งรัก
ชาไทยเย็น42.5K viewsใต้หล้าสยบรัก
จูน195.2K viewsนางร้ายพ่ายรัก ดวงใจแม่ทัพ (ภาคต่อจอมใจจอมมาร)
LiHong151 viewsทะลุมิติมาเป็นพี่หญิงใหญ่
ภัสสพิชชา171 viewsย้อนเวลากลับมาใบหย่านี้ข้าจะฉีกทิ้งเอง
ภัสสพิชชา1.7K viewsตำแหน่งฮองเฮานี้ข้าครอง
ซีเยว่ / เด็กน้อยคว้าฝัน288 views
