All Chapters of พันธกาลเร้นรัก: Chapter 91 - Chapter 100

เจียงโย่วหนิงเห็นจ้าวหยวนเช่อทุกวันแต่ช่วงนี้เหมือนเขายุ่งมากเป็นพิเศษแต่ละวันหลังจากรีบสอนตัวอักษรและการคิดเลขให้นาง แล้วทิ้งการบ้านไว้กองพะเนินก็ไม่เห็นเขาแล้วกลางคืนจะส่งคนมาเก็บการบ้าน วันรุ่งขึ้นตรวจเสร็จแล้วก็นำมาให้นางเขียนผิดต้องคัดตัวอักษร แต่ทำถูกไม่มีรางวัลช่วงเวลานี้นางเรียนรู้ตัวอักษรจากเขาไม่น้อย การทำบัญชีก็พอเป็นบ้าง เพียงแต่ตอนกลางวันต้องไปโรงหมอ กลางคืนต้องดูแลอู๋มามา จนไม่มีเวลาแยกตัวไปทำสิ่งใดบางครั้งขณะทำการบ้านก็ผล็อยหลับไปแต่นางก็ไม่กล้าบอกจ้าวหยวนเช่อว่าตัวเองไม่อยากเรียน กลัวเขาโกรธแล้วไม่รู้จะเป็นอย่างไรอีกโชคดีที่เขายุ่ง ไม่มีเวลาสนใจนางในบางแง่ก็ถือว่านางได้หยุดพักหายใจวันนี้ไม่รู้ว่าเหตุใดเขาถึงมีเวลาว่าง มาร่วมงานเลี้ยงที่ไม่มีความสลักสำคัญอะไรเช่นนี้“ซื่อจื่อ”ตู้จิ่งเฉินลุกขึ้นทำความเคารพเจียงโย่วหนิงถึงได้รู้สึกตัว และลุกขึ้นทำความเคารพตาม พร้อมเรียกเสียงค่อย “ท่านพี่”ทั้งสองคนยืนเคียงคู่กัน รูปโฉมโดดเด่นทั้งคู่ พอเป็นเช่นนี้กลับดูเหมือนสามีภรรยาเห็นพ้องต้องกันดี“ใต้เท้าตู้ไม่ต้องมากพิธี”คางของจ้าวหยวนเช่อเชิดขึ้นเล็กน้อย

เรื่องเหล่านี้ไม่เกี่ยวข้องกับนางเลยสักนิดบัดนี้คนที่นางควรคิดถึงให้มากคือตู้จิ่งเฉิน“ฮูหยิน...”ขณะนี้ จู่ ๆ เฝิงมามาก็ชะโงกหัวออกมาจากประตูนางปกปิดอารมณ์ได้ดี บนใบหน้าไม่เผยความผิดปกติใดอย่างชัดเจนแต่นางหานมองปราดเดียวก็รู้ว่าสีหน้านางผิดปกติ“พระชายา หม่อมฉันขอตัวสักครู่เพคะ” นางหานยิ้มแล้วบอกพระชายาหวยหนาน “ถ้าอย่างไร หม่อมฉันให้คนพาท่านกับท่านหญิง ไปเดินเล่นในสวนก่อนดีหรือไม่เพคะ?”“ไม่ต้องหรอก ข้ารู้ทาง”ซูอวิ๋นชิงควงแขนพระชายาหวยหนาน แล้วเดินออกจากห้องโถงใหญ่เฝิงมามาสีหน้าแย่มาก รีบเดินเข้ามาในห้องโถงใหญ่เจียงโย่วหนิงเห็นดังนั้น ก็คำนับแล้วจะเดินออกไป“เติมน้ำชา”จ้าวหยวนเช่อวางถ้วยน้ำชาในมือลงเขาพิงพนักเก้าอี้ แล้วจัดเสื้อผ้า บนใบหน้ายังคงสูงส่งเรียบเฉยเหมือนเดิมเจียงโย่วหนิงกลับรู้สึกแปลกใจ เขาดูเหมือนอารมณ์ดีไม่น้อยน่าจะเป็นเพราะเมื่อครู่ได้เอาชนะใจว่าที่แม่ยายกระมังนางยกกาน้ำชาเดินเข้าไป หลุบตาลงแล้วรินน้ำชาให้เขาอย่างมีระเบียบเฝิงมามามองเจียงโย่วหนิงแวบหนึ่ง แล้วเข้าไปกระซิบข้างหูนางหานเสียงค่อย ใบหน้าร้อนรนยากจะปกปิดนางหานได้ยิน สีหน้าเปลี่ยนท

แต่ถ้าจ้าวซือรุ่ยนั้นไม่เหมือนกัน แม้จะเป็นลูกอนุภรรยา แต่เบื้องหลังยังมีอี๋เหนียง อี๋เหนียงผู้นั้นมีบุตรสาวอย่างจ้าวซือรุ่ยเพียงคนเดียว จะไม่ทุ่มเทให้ทุกอย่างได้อย่างไร?เจียงโย่วหนิงเคยเห็นความอบอุ่นและเย็นชาของคนมานักต่อนัก จึงไม่รู้สึกว่ามารดาตู้สงสารนางจากใจจริงรู้ว่านางแค่เสแสร้งไปอย่างนั้นเอง ลูกสะใภ้เปลี่ยนเป็นจ้าวซือรุ่ย มารดาตู้น่าจะดีใจมากตู้จิ่งเฉินได้ยินดังนั้นเงยหน้าขึ้น มองเจียงโย่วหนิง ใบหน้าหล่อเหลาเกินคนขาวซีดทันใด ขอบตาแดงระเรื่อ กระทั่งมีประกายน้ำตาเขาอ้าปาก อยากอธิบายกับนาง “อาหนิง ข้า...”น้ำเสียงของเขาแหบพร่าสั่นเครืออย่างรุนแรง ชั่วขณะหนึ่งพูดต่อไม่ไหว“ข้ารู้แล้ว”เจียงโย่วหนิงเอ่ยเสียงค่อย นางขมวดคิ้วมองดูเหตุการณ์ตรงหน้า ต่อให้เป็นคนซื่อบื้อแค่ไหน ก็พอเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้นนางนึกถึงกาน้ำชาที่จ้าวซือรุ่ยถือมาคิดว่าจ้าวซือรุ่ยน่าจะใส่บางอย่างลงในน้ำชา แล้วอ้างชื่อนางบอกให้ตู้จิ่งเฉินดื่มเข้าไป จากนั้นล่อคนมาที่นี่ เพื่อจับให้ได้คาหนังคาเขาการแต่งงานของนางกับตู้จิ่งเฉินคงไม่สำเร็จแล้วตู้จิ่งเฉินสีหน้าขมขื่น มองดูนางแล้วอยากพูดแต่ก็หยุดจ้าวหยวน

จ้าวหยวนเช่อเหมือนแค่นหัวเราะเจียงโย่วหนิงหันหลัง มืออ่อนนุ่มปิดปากเขาไว้ตู้จิ่งเฉินห่างจากพวกเขาแค่หน้าต่างกั้น มีความเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยก็จับสังเกตได้ฝ่ามืออุ่นร้อน หัวใจนางกระตุกวาบ แล้วรีบหดมือกลับมากลับถูกมือใหญ่ข้างหนึ่งจับข้อมือไว้แน่นเขาค่อย ๆ จูบฝ่ามือของนางอย่างแผ่วเบาหนึ่งทีราวกับขนอันอ่อนนุ่มลูบผ่านหัวใจ รู้สึกวาบหวิว จั๊กจี้ มิอาจมองข้ามท่ามกลางความมืด ใบหน้าเจียงโย่วหนิงร้อนผ่าว หูทั้งสองข้างก็ร้อนเช่นกัน“อาหนิง วันนี้ วันนี้ข้าไม่ระวังตัว ดื่มน้ำชาที่จ้าวซือรุ่ยยกไป...”ตู้จิ่งเฉินอธิบายได้ครึ่งเดียวก็หยุดชะงักเจียงโย่วหนิงเป็นสตรีที่เขาตกหลุมรักตั้งแต่แรกพบเขาคิดว่าไม่ว่าอย่างไร ก็จะใช้ชีวิตกับนางไปตลอดชาติไม่คาดคิดว่า ระหว่างทางจะมีจ้าวซือรุ่ยโผล่ออกมาเรื่องนี้ ไม่มีทางเปลี่ยนแปลงแก้ไขได้แล้ว บัดนี้เขาจึงหมดอาลัยตายอยากเจียงโย่วหนิงได้สติ จึงหดมือกลับมาพร้อมถอนหายใจ“ข้ารู้ จ้าวซือรุ่ยบอกว่าน้ำชานั่นข้าเป็นคนให้ท่านใช่หรือไม่?”ขณะนั้นนางพอคาดเดาได้แล้วยังดีที่ช่วงเวลาที่รู้จักตู้จิ่งเฉินยังไม่นานมาก ยังไม่ได้ผูกพันกันขนาดนั้นแม้จะเ

อ่านจบแล้ว นางก็เข้าใจทันทีที่แท้ เนื้อหาในท่อนนี้ ก็คือวิธีการห่อเล็บที่เขาทำให้นางในวันนี้“ท่อนนี้ คัดสามรอบ”จ้าวหยวนเช่อเอาพู่กันที่แต้มหมึกแล้วยัดใส่มือนางเจียงโย่วหนิงรู้ว่าหนีไม่พ้นต้องเขียนหนังสือ จึงรับไปเขียนแต่โดยดีไม่รู้ผ่านไปนานเท่าใดนางจ้องโจทย์คำนวณตรงหน้าด้วยหนังตาหนักอึ้ง ขนตางอนยาวหลุบลง หัวค่อย ๆ สัปหงกเหมือนง่วงมาก“วันนี้พอแค่นี้ก่อน”จู่ ๆ จ้าวหยวนเช่อเอ่ยปากเจียงโย่วหนิงตกใจ ตื่นขึ้นมาทันที“ข้าไปล้างหน้าบ้วนปากก่อน”ได้พักผ่อนแล้ว นางปรารถนาอย่างยิ่ง ลุกขึ้นเดินไปตรงอ่างล้างหน้าบนชั้นวาง ตอนยกมือขึ้น เพิ่งนึกได้ว่าสิบนิ้วของตัวเองถูกห่อเอาไว้โดนน้ำไม่ได้นางหันมองเตรียมจะเรียกฟางเฟยเข้ามาทว่าจ้าวหยวนเช่อได้ยื่นแปรงสีฟันที่แต้มเกลือละเอียดมาให้แล้วเจียงโย่วหนิงมองเขาแวบหนึ่งนางไม่ชินกับการที่เขาดูแลนาง แต่ถ้าปฏิเสธเขาคงไม่ยินยอมแน่นางรับไปเงียบ ๆ แล้วเริ่มแปรงฟันพอนางวางแปรงสีฟันลง จ้าวหยวนเช่อก็บิดผ้าชุบน้ำอุ่นเรียบร้อย เดินเข้ามาเช็ดหน้าให้นาง“ไม่ต้องเจ้าค่ะ ข้าให้...”เจียงโย่วหนิงกำลังจะปฏิเสธแต่จ้าวหยวนเช่อประคองท้ายทอยนา