Se connecterPartager
บทที่ 280
Dernier chapitre
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 280
นางมองมารดาตู้แล้วเอ่ยถามมารดาตู้กับนางมิได้ข้องเกี่ยวกันมากนัก อีกทั้งยังมิได้ชอบสนทนากับนางเท่าใดนักวันนี้จู่ ๆ ก็มาหา นางจึงรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง“ไม่มีอันใดหรอก” มารดาตู้วางถ้วยชาลง บนใบหน้ายังคงประดับด้วยรอยยิ้ม “ข้าเพียงรู้สึกละอายใจอยู่บ้างที่จะเอ่ยปาก”“ท่านกล่าวมาเถิด” เจียงโย่วหนิงจดจ้องนางระหว่างมารดาตู้กับนางจะมีเรื่องอันใดให้ต้องละอายใจที่จะเอ่ยปากกัน?“มิใช่ว่าเพิ่งมาถึงซูโจวหรอกหรือ?” มารดาตู้งอนิ้วมือพลางถูเข้าหากันเล็กน้อย “ช่วงนี้ขัดสนเงินทองอยู่บ้าง ข้าไม่อยากให้ตู้จิ่งเฉินต้องเป็นกังวล จึงอยากขอยืมเงินจากเจ้ามาหมุนเวียนเสียหน่อย รออีกไม่กี่วันให้จิ่งเฉินได้รับเบี้ยหวัดแล้ว จะนำมาคืนให้เจ้า”นางโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ท่าทีอ่อนน้อมถ่อมตนลงกว่าเดิม“ท่านต้องการเท่าใด?”เจียงโย่วหนิงเอียงคอมองนาง ดวงตาดำขลับกระจ่างใส ไร้ซึ่งความระแวดระวังผู้คนแม้แต่น้อยยามรอนแรมอยู่ภายนอก ย่อมหลีกเลี่ยงความไม่สะดวกสบายมิได้ การที่มารดาตู้เอ่ยปากเช่นนี้จึงนับว่ามิได้หุนหันพลันแล่นจนเกินไปนางมิได้คิดมากอันใด“ขอสักหนึ่งพันห้าร้อยตำลึงก่อนเถิด”มารดาตู้เห็นนางมีท่าทา
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 279
“ท่านแม่กำลังคิดสิ่งใดอยู่หรือขอรับ?”ตู้จิ่งเฉินถามด้วยความไม่เข้าใจ“ไม่มีอันใดหรอก คนเหล่านั้นคือผู้ใดกัน?”มารดาตู้เพิ่งจะรู้ตัวว่ารถม้าได้หยุดลงแล้ว เบื้องหน้ามีคนกลุ่มหนึ่งยืนอยู่“เป็นคนที่ท่านผู้ว่าการรัฐส่งมารับพวกเราขอรับ ข้าจะไปรายงานตัวที่ศาลาว่าการก่อน ท่านแม่ตามพวกเขาไปที่พัก แล้วคอยดูพวกเขาขนสัมภาระลงเถิด”ตู้จิ่งเฉินเอ่ยกับนาง“ได้”มารดาตู้รับคำหนานเฟิงที่ซุ่มอยู่ซอกมุมมืดเห็นตู้จิ่งเฉินจากไปแล้ว ก็รีบสาวเท้าเข้าไปตามรถม้าให้ทันคนของตู้จิ่งเฉินเพียงคิดว่าเขาเป็นคนของท่านผู้ว่าการซูโจว ฝ่ายคนของท่านผู้ว่าการซูโจวก็คิดว่าเขาเป็นบ่าวรับใช้ของจวนสกุลตู้ ชั่วขณะนั้นจึงไม่มีผู้ใดสงสัยในตัวตนของเขา ปล่อยให้เขาแฝงตัวเข้าไปในเรือนได้อย่างราบรื่นเขาช่วยคนเหล่านั้นขนย้ายสัมภาระ เมื่อเห็นมารดาตู้ยืนอยู่ไกล ๆ จึงหิ้วห่อผ้าเดินเข้าไปหาพลางยิ้มกล่าวว่า “ฮูหยิน ข้าดูแล้วบุตรชายของท่านหน้าตาหล่อเหลาโดดเด่น ทั้งยังเป็นถึงทั่นฮวาของราชวงศ์นี้ อายุอานามดูแล้วก็ราว ๆ ยี่สิบ ช่างเหมาะสมกับบุตรีของท่านผู้ว่าการของพวกเรายิ่งนัก”“โอ้?” มารดาตู้ได้ฟังเช่นนั้นก็เกิดความสนใจขึ้นมาท
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 278
“ขอรับ!”ชิงเจี้ยนก้มศีรษะรับคำ……ยามที่เจียงโย่วหนิงมาถึงซูโจว ก็ประจวบเหมาะกับช่วงที่มีสายฝนวสันตฤดูโปรยปรายลงมาพอดี“หยุดพักที่นี่สักประเดี๋ยวเถิด”บนสะพานหิน เจียงโย่วหนิงก้าวลงมาจากรถม้าฟางเฟยรีบกางร่มกระดาษอาบน้ำมันขึ้นทันที“งดงามยิ่งนัก”เจียงโย่วหนิงทอดสายตามองออกไปสายฝนในเมืองซูโจวเป็นดั่งม่านหมอกควัน เลือนรางราวกับอยู่ในห้วงความฝัน แผ่นหินใต้ฝ่าเท้าถูกน้ำฝนชโลมจนกลายเป็นสีเข้ม ต้นหลิวริมน้ำผลิใบอ่อน บรรยากาศเงียบสงบล้ำลึกดั่งภาพวาดพู่กันจีน“มิน่าเล่า ผู้คนล้วนกล่าวขานถึงภาพวาดพู่กันเจียงหนาน”ตู้จิ่งเฉินเดินลงมาจากรถม้า มายืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับนาง บนใบหน้าเผยให้เห็นถึงความตื่นตาตื่นใจเช่นกัน“ที่นี่ช่างดีเยี่ยมจริง ๆ”เจียงโย่วหนิงชื่นชอบสถานที่แห่งนี้จากก้นบึ้งของหัวใจ“ไปกันเถิด ข้าต้องไปรายงานตัวที่ที่ว่าการเสียก่อน” ตู้จิ่งเฉินกล่าว “ที่นั่นน่าจะมีเรือนพักรับรองให้ เจ้าเพิ่งมาถึงที่นี่คงยังไม่สะดวกนัก มิสู้รอให้ข้าจัดการเรื่องที่พักให้เรียบร้อย แล้วค่อยไปดูเรือนเป็นเพื่อนเจ้าดีหรือไม่?”ใจจริงเขาอยากให้เจียงโย่วหนิงพักอยู่ด้วยกันกับเขาการมารับตำแหน่
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 277
เขารู้ดีว่า ยามนี้นายท่านกำลังมีโทสะทว่าการจะตามหาคุณหนูเจียง เวลานี้กำลังต้องการกำลังคนพอดีคนเหล่านี้ล้วนเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของนายท่าน อีกทั้งยังเป็นพี่น้องที่ร่วมเป็นร่วมตายกันมาเขาเองก็สมควรช่วยเกลี้ยกล่อมบ้าง“ไปเจียงหนาน แยกย้ายกันออกตามหา” จ้าวหยวนเช่อหลุบตาครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยสั่งการชิงเจี้ยนกำลังจะรับคำฟู่อวี้อดมิได้ที่จะเอ่ยขึ้นมาว่า “นายท่าน คุณหนูบอกว่าจะไปหาเมืองเล็ก ๆ ทางตะวันตกเฉียงเหนือเพื่อพำนักอยู่...”จนถึงยามนี้นางก็ยังรู้สึกว่าเจียงโย่วหนิงมิใช่คนชอบหลอกลวงสาเหตุที่นางตามหาคุณหนูไม่พบ เป็นเพราะคุณหนูจงใจหลบหน้าและเปลี่ยนไปใช้เส้นทางอื่นแล้ว“ทำตามที่ข้าสั่ง”จ้าวหยวนเช่อปรายตามองฟู่อวี้แวบหนึ่ง แล้วเอ่ยสั่งเสียงเย็นชายามที่เขาสอนนางอ่านตำรา นางมักจะแสดงความหลงใหลในทิวทัศน์เมฆหมอกและสายน้ำแห่งเจียงหนานเป็นอย่างยิ่งการออกไปครั้งนี้ นางย่อมต้องมุ่งหน้าไปที่นั่นอย่างแน่นอนที่บอกว่าจะไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ เป็นเพียงวิธีตบตาเพื่อหลอกล่อผู้คนเท่านั้น“ขอรับ”ชิงเจี้ยนรีบรับคำ ก่อนจะเรียกให้ทุกคนลุกขึ้น“อวี้เหิง รุ่ยอ๋องมาแล้ว เหตุใดเจ้าจ
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 276
การจากไปของคุณหนูในครานี้ ถึงกับทำให้นายท่านหดหู่ซึมเซาถึงเพียงนี้เกรงว่าครานี้ ชีวิตน้อย ๆ ของนางคงจบสิ้นเป็นแน่ชิงเจี้ยนกวาดตามองผู้คนรอบกายอย่างรวดเร็ว ก่อนเอ่ยปากว่า “ชิงหลาน เจ้าพูดมาก่อน นายท่านสั่งให้พวกเจ้าทั้งสี่คอยคุ้มครองแม่นาง เหตุใดพวกเจ้าจึงละทิ้งหน้าที่ ไม่ยอมเฝ้าอยู่หน้าประตูเรือนเยาเยว่ แต่กลับวิ่งออกไปข้างนอกเล่า?”สิ่งแรกที่ต้องไต่สวน ย่อมต้องเป็นชิงหลานและพวกอย่างเป็นแน่แท้คนถึงสี่คนกลับเฝ้าหญิงสาวเพียงคนเดียวเอาไว้มิได้ ความผิดในเรื่องนี้พวกเขาย่อมต้องรับไปก่อนใคร“นายท่านสั่งให้ข้าน้อยเชื่อฟังคำสั่งของคุณหนู” ชิงหลานก้มหน้า เอ่ยอย่างตรงไปตรงมาว่า “คุณหนูให้ข้าน้อยไปสืบเรื่องโรงรับจำนำก่อน จากนั้นก็ไปพบแม่นางเซี่ยแห่งสมาคมการค้าจิ่นซิ่ว ภายหลัง แม่นางยังให้ข้าน้อยไปสืบเรื่องของสมาคมการค้าจิ่นซิ่ว ข้าน้อยสะเพร่าเองขอรับ นึกว่าคุณหนูเพียงต้องการสืบหาภูมิหลังของตนเอง ไม่คาดคิดว่าการกระทำของแม่นางคือการล่อพวกเราออกไป เรื่องนี้เป็นเพราะข้าน้อยทำงานหละหลวม คิดอ่านไม่รอบคอบ ยินดีรับการลงทัณฑ์ขอรับ”เขากล่าวจบ ก็โขกศีรษะลงกับพื้น“ฟู่อวี้ แล้วเจ้าเล่า?”ชิงเจี้ย
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 275
จ้าวหยวนเช่อเดินไปเบื้องหน้าตามแนวระเบียงทางเดินฟู่อวี้ลอบเงยหน้าขึ้นมองแวบหนึ่ง เห็นเพียงชายเสื้อที่พลิ้วไหวและรองเท้าหนังกวางเย็บหกตะเข็บอันทะมัดทะแมงของเขาจ้าวหยวนเช่อเอื้อมมือผลักบานประตูเปิดออกฟู่อวี้สะดุ้งตกใจ ข้อศอกกระทุ้งชิงหลิวที่คุกเข่าอยู่ด้านข้าง ใช้สายตาส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือจากเขาทำอย่างไรดี?ผู้ใดจะช่วยนางได้บ้าง?“ข้าเองก็เอาตัวแทบไม่รอดแล้วเหมือนกัน”ชิงหลิวบ่นพึมพำเสียงเบา ส่งสายตาให้นางดูแลตัวเองให้ดี แล้วก้มหน้าลงต่ำยิ่งกว่าเดิมคุณหนูเจียงหายตัวไป พวกเขาทั้งหมดล้วนร่วมมือกันปิดบังนายท่าน วันนี้ทุกคนที่อยู่ที่นี่ ไม่ว่าผู้ใดก็หนีไม่พ้น เตรียมตัวรอรับการลงทัณฑ์เถิดจ้าวหยวนเช่อก้าวข้ามธรณีประตู เดินเข้าไปในห้องห้องด้านนอกถูกจัดเก็บจนสะอาดสะอ้าน ป้านชาและถ้วยชาบนโต๊ะจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ ตั่งนุ่มว่างเปล่า ทุกหนแห่งไร้ฝุ่นธุลี เฉกเช่นเดียวกับก่อนที่นางจะย้ายเข้ามาราวกับว่านางมิได้พำนักอยู่ที่นี่มาหลายเดือนอย่างไรอย่างนั้นแววตาของจ้าวหยวนเช่อหมองหม่น สองมือกำหมัดแน่นจนข้อต่อขาวซีดเขายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก้าวเดินเข้าไปในห้องนอนเตียงไม้แกะ
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 2
“ลองเปิดประตูดูสิ”เสียงของนางหานดังขึ้นอีกครั้งได้ยินแบบนั้นในหัวของเจียงโย่วหนิงก็ดังหึ่ง หัวใจหยุดเต้นในพริบตา หนังหัวชาวาบ ชั่วขณะนั้นแทบจะเป็นลมหมดสตินางแทบจะคิดอะไรไม่ได้ ในสมองมีเพียงความคิดเดียว... ถ้าประตูเปิดก็คือหายนะ ทั่วทั้งร่างเหมือนถูกยึดตรึงเอาไว้ขยับไม่ได้ สิ่งเดียวที่ทำได้คือย
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 1
เช้าตรู่ต้นฤดูร้อน ศาลบรรพบุรุษแห่งจวนเจิ้นกั๋วกงในเมืองหลวง ถูกปกคลุมด้วยหมอกชั้นบางภายในศาลบรรพบุรุษมีเสียงสวดมนต์ของนักบวชดังขึ้นราง ๆ ภายในเรือน เตาหลอมสัมฤทธิ์ที่มีความสูงครึ่งคนมีควันพวยพุ่ง สาวใช้และบ่าวชายกำลังวิ่งวุ่นเจียงโย่วหนิงถือชายกระโปรงเดินมาจากด้านหลังทางเดิน ความปวดร้าวทั่วร่าง
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 8
“ไม่กลัวถูกขังในศาลบรรพบุรุษ แล้วกลัวไม้ตีมือหรือไม่?”จ้าวหยวนเช่อมือไพล่หลังเดินออกมาจากหลังฉากกั้น ดวงตาใสกระจ่างจ้องจ้าวเชียนหัว แววตาแผ่ซ่านความเยือกเย็น“ท่านซื่อจื่อ!”สาวใช้บ่าวหญิงเฒ่าคุกเข่าเต็มพื้นเจียงโย่วหนิงหน้าซีดจ้องมองจ้าวหยวนเช่อ ในใจเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แม้เขาจะไม่อยู่ในต
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 7
เจียงโย่วหนิงไม่มีเวลาคิดว่าเขาเข้ามาตั้งแต่เมื่อใด ยื่นมือคิดจะปิดประตูแล้ววิ่งหนี แต่ช่วยไม่ได้ขาสองข้างไม่เอาไหน ไม่ฟังคำสั่งนางสักนิด ก้าวไม่ออกแม้แต่ก้าวเดียว“เข้ามา”จ้าวหยวนเช่อไม่หันหลัง แต่เหมือนมองเห็นการกระทำของนางเจียงโย่วหนิงกลัวถูกคนจับได้ เลยก้มหน้าเดินเข้าห้องด้านใน แล้วถามเสียง
Vous vous intéresseriez aussi à
ทะลุมิติมาเป็นสาวชาวนา
หวานใจ74.4K Vuesองค์ชายหลีกับชายาลี้รัก
ชาผลไม้139.2K Vuesร้ายพ่ายกลายรัก
LiHong25.2K Vuesยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา
กานเฟย847.9K Vuesนางเอกเช่นข้าขอเกี้ยวท่านตัวร้ายผู้นี้
เม็ดขนุน52 Vuesเป็นพระชายารองสุดแสนจืดจางในนิยายทะลุมิติ
อาภาลดา1.8K Vuesชะตาร้ายกลายรัก
ต้ายวี่337 Vuesนางร้ายอย่างฉัน ขอเปลี่ยนบท (กำลังรีไรท์)
ป๋ายเยี่ยนลี่220 Vues
