تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 294
أحدث فصل
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 296
ร่างกายที่ร้อนผ่าวของเขานั้น ไม่อาจเพิกเฉยได้เลยแม้แต่น้อยนางรู้สึกราวกับว่าตนเองกำลังนอนอยู่ในเตาผิงก็มิปาน ความร้อนอบอวลจนแทบหายใจไม่ออก“เจ้ากับตู้จิ่งเฉินไปพบกันที่ใด?”ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปเนิ่นนานเพียงใด จู่ ๆ จ้าวหยวนเช่อก็เอ่ยถามนางขึ้นมา“บนถนนหลวงเจ้าค่ะ”เจียงโย่วหนิงบอกตำแหน่งที่ตั้งอย่างละเอียดแก่เขาตามความจริงนางหลุบตาลงด้วยความเศร้าหมองท้ายที่สุดแล้วเขาก็ไม่เชื่อใจนาง คิดว่านางกับตู้จิ่งเฉินมีเรื่องพัวพันกัน“วันหน้าไม่อนุญาตให้ไปมาหาสู่กับเขาอีก”จ้าวหยวนเช่อลูบเส้นผมของนางอย่างแผ่วเบาเจียงโย่วหนิงมิได้เอ่ยสิ่งใดแม้นางจะมิได้ใส่ใจตู้จิ่งเฉินถึงเพียงนั้น แต่นางก็ไม่มชอบที่ถูกจ้าวหยวนเช่อตีกรอบเช่นนี้“พูดสิ”จ้าวหยวนเช่อขยี้ศีรษะนางเบา ๆ เป็นเชิงเร่งเร้าเจียงโย่วหนิงตอบรับสั้น ๆ ว่า “อืม” เสียงเบานางมิได้ตอบตกลงเขาสักหน่อยจะไปมาหาสู่กับผู้ใดล้วนเป็นเรื่องของนาง นางไม่ต้องการให้เขามาบงการ“ขอไปทีเช่นนี้เชียว...”จ้าวหยวนเช่อขยี้ศีรษะนางอีกคราแต่ก่อนยามที่ยังมิได้สอนให้นางอ่านออกเขียนได้ นางทั้งขี้ขลาดและหวาดกลัว ผู้ใดก็รังแกนางได้ นางทำได้เพียงโอ
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 295
นางกอดตัวเอง ขดตัวนอนตะแคงหันหลังให้เขาร่างขาวผ่องนอนหมอบอยู่อย่างน่าสงสาร ราวกับลูกแกะน้อยที่รอถูกเชือดนางแทบจะขบกัดริมฝีปากจนห้อเลือด เพื่อกลั้นมิให้หลุดเสียงสะอื้นออกมาด้านหลัง ฟูกที่นอนยุบตัวลงเป็นเขาที่ขยับกายเข้ามาแนบชิดเนื้อผ้าที่เย็นเยียบทำให้นางอดมิได้ที่จะตัวแข็งทื่อนางได้ยินเสียงสวบสาบบางที เขาคงกำลังถอดเสื้อผ้ากระมัง?น้ำตาของนางยิ่งรินไหลอาบแก้มอย่างรวดเร็วในสายตาของเขา นางมีไว้เพื่อทำเรื่องเช่นนี้เท่านั้น เขามิได้มีเยื่อใยต่อนางเลยแม้แต่น้อย อีกทั้งยังไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจนางก็มิได้ต่างอันใดกับสิ่งของชิ้นหนึ่งเขาคว้าจับข้อเท้าของนางเอาไว้เจียงโย่วหนิงไม่อาจอดกลั้นได้อีกต่อไป ปล่อยโฮออกมาในที่สุดทว่าความเจ็บปวดแสบร้อนดังที่คาดคิดกลับมิได้เกิดขึ้น แต่กลับกลายเป็นความรู้สึกเย็นวาบและลื่นไหลที่ค่อย ๆ บรรเทาความเจ็บปวดและรอยบวมแดงให้จางหายไปจมูกได้กลิ่นหอมหวานของยาที่คุ้นเคยนางชะงักไปชั่วครู่ ลืมเลือนกระทั่งการร้องไห้ไปชั่วขณะเขากำลังทายาให้นางหรือ?มันคือยาขี้ผึ้งหยกคืนวสันต์ที่เขามักจะใช้กับนางเป็นประจำนางอดนึกถึงครั้งแรกมิได้ ครานั้นมันเจ็
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 294
“จ้าวอวี้เหิง ท่านปล่อยข้านะ…”เอวบางของเจียงโย่วหนิงถูกเขากอดรัดเอาไว้ ทว่ามือเท้ายังคงเป็นอิสระนางทั้งเตะทั้งตีเขา ทว่าเมื่อถูกรัดอยู่ในอ้อมอกด้วยท่าทางเช่นนี้ ก็มิอาจออกแรงได้เลยแม้แต่น้อยนางราวกับกระต่ายที่กำลังโกรธจัด อ้าปากกัดลงบนบ่าของเขาเต็มแรงย่ำยีหยามเกียรตินางมาครึ่งค่อนวันยังไม่พอ ยามนี้ยังคิดจะทำอีก ในหัวของเขามีเพียงเรื่องพรรค์นั้นหรืออย่างไร?นางเกลียดชังเขาแทบขาดใจ ริมฝีปากและซี่ฟันจึงมิได้ออมแรงไว้เลยแม้แต่น้อยแม้จะมีเนื้อผ้าขวางกั้น แต่รอยกัดนี้ก็มิได้เบาบางเลยทว่าจ้าวหยวนเช่อกลับคล้ายไม่รู้สึกเจ็บปวด ฝีเท้าของเขามิได้หยุดชะงักลงเลยสักนิดกลับเป็นเจียงโย่วหนิงเองที่นึกหวาดกลัวขึ้นมาในภายหลัง จึงยอมผละออกจากเขานางหลุบตาลงมองบนบ่าของเขา เนื้อผ้ามีรอยเปียกชื้นสีเข้มเป็นวง ภายในปากคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวเลือดกัดจนเลือดออกเลยหรือ?“เปลี่ยนมากัดข้างนี้สิ”จ้าวหยวนเช่อปล่อยให้นางนั่งลงบนขอบเตียง ส่วนตนเองโน้มตัวลงยื่นบ่าอีกข้างไปตรงหน้านาง“ท่านปล่อยข้านะ ข้าเกลียด ข้าเกลียดชังท่าน…”เจียงโย่วหนิงกำหมัดแน่น ทุบตีเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย น้ำเสียงเจือสะอื้นไห้
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 293
เจียงโย่วหนิงอดมิได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมองเขาเมื่อครู่เขาเอาแต่จ้องมองนางกินข้าว ทว่าตนเองกลับกินไปเพียงไม่กี่คำยามนี้กลับมากินข้าวที่นางกินเหลือไว้เสียอย่างนั้นเจียงโย่วหนิงอ้าปาก ทว่าก็กลืนคำพูดที่เอ่อล้นอยู่ริมฝีปากลงไปเขาอยากกินก็กินเถิดนางมิได้ร้องขอให้เขากินข้าวเหลือของนางเสียหน่อย เขาเต็มใจทำเองต่างหากเขาน่าชังถึงเพียงนั้น สมควรแล้วที่ต้องกินของเช่นนี้นางนั่งอยู่ริมโต๊ะ มิได้เดินเลี่ยงไป รอกระทั่งข้าวในชามของเขากินไปจนเกือบหมด จึงรวบรวมความกล้าเอ่ยถามเขาว่า “ท่านจะพาข้าไปพบอู๋มามายามใด?”นางมิได้รู้สึกไม่วางใจเรื่องอู๋มามาจ้าวหยวนเช่อจะร้ายกาจเพียงไร ก็คงไม่ถึงขั้นทำร้ายอู๋มามาแต่หากมิได้เห็นหน้าสักครา นางย่อมไม่อาจวางใจอีกประการหนึ่ง นางอยากเห็นความเป็นอยู่ของอู๋มามา เพื่อดูว่าพอจะหาโอกาสหลบหนีไปอีกคราได้หรือไม่จ้าวหยวนเช่อเคยกล่าวไว้ว่า สถานที่ที่อันตรายที่สุดคือสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุด ยามนี้จ้าวหยวนเช่อย่อมคิดไม่ถึงว่านางจะหลบหนี เช่นนั้นนี่จึงเป็นโอกาสหลบหนีที่ดีที่สุดของนางเขาเคยสอนนาง สิ่งนี้เรียกว่าจุดมืดใต้ประทีป“เจ้าจะไปทั้งเช่นนี้หรือ?”จ้าวหยว
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 292
ม่านเตียงถูกเกี่ยวขึ้นไปเบื้องหน้าของเจียงโย่วหนิงกลับมาสว่างไสวอีกครั้งใบหน้าของนางหันเข้าหาด้านในเตียง ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย“ลุกขึ้น”จ้าวหยวนเช่อวางเสื้อผ้าลงบนขอบเตียง แล้วยื่นมือไปดึงตัวนางเจียงโย่วหนิงบิดข้อมือขัดขืนทว่านางจะดิ้นหลุดได้อย่างไร? สุดท้ายจึงถูกเขาฝืนดึงให้ลุกขึ้นนั่งนางใช้มือข้างหนึ่งปิดบังเรือนร่างด้านหน้าด้วยความโกรธเคือง ก่อนจะยกเท้าขึ้นถีบเขา ทว่าความปวดเมื่อยบริเวณเอวและหน้าท้องกลับรั้งการเคลื่อนไหวของนางไว้นางทั้งโกรธทั้งน้อยใจ จึงหันหลังให้และไม่สนใจเขาอีกจ้าวหยวนเช่อไม่เอ่ยสิ่งใด เพียงยกมือขึ้นไปดึงสายคาดเอวของนาง“ท่านจะทำอันใด?”เจียงโย่วหนิงทั้งหวาดกลัวและต่อต้าน นางเบิกตาสีแดงก่ำกว้างแล้วหันขวับกลับมาถลึงตาใส่เขาเขาทรมานนางมานานเพียงไรแล้ว? เหตุใดยังจะทำอีก?“เปลี่ยนเสื้อผ้าให้เจ้า”บนใบหน้าของจ้าวหยวนเช่อไร้ซึ่งคลื่นอารมณ์ใด“ข้าทำเอง”เจียงโย่วหนิงผลักเขาออกหากนางยังไม่ยอมเปลี่ยนเสื้อผ้า เขาคงต้องลงมือจัดการด้วยตนเองจริง ๆนางไม่อยากถูกเขาแตะต้องเกลียดชังเขาจ้าวหยวนเช่อยืนนิ่งอยู่ข้างเตียง และมิได้ยื่นมือออกไปอีกเจี
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 291
เสียงของชิงเจี้ยนดังแว่วมาน้ำเสียงของเขายังคงเปี่ยมด้วยความเคารพนบนอบเช่นเคยเสื้อผ้าของเจียงโย่วหนิงฉีกขาดวิ่นจนไม่เหลือชิ้นดี ทั่วร่างไร้ซึ่งเรี่ยวแรงใด ๆ นางจำต้องเอนซบอยู่ในอ้อมอกของเขาด้วยสีหน้าอิดโรยเมื่อได้ยินเสียงของชิงเจี้ยน นางก็สะดุ้งตกใจ พยายามดิ้นรนให้หลุดพ้นจากอ้อมกอดของเขาจ้าวหยวนเช่อย่ำยีนางอยู่ครึ่งค่อนวัน ชิงเจี้ยนที่อยู่ด้านนอก ไม่รู้ว่าจะได้ยินสิ่งใดไปบ้างหรือไม่?“อย่าขยับ”จ้าวหยวนเช่อคล้ายจะดับโทสะลงแล้ว น้ำเสียงจึงกลับมาเยียบเย็นดังเดิมเขาหยิบเสื้อคลุมตัวใหญ่ที่ถูกโยนทิ้งไว้ด้านข้างมาห่อหุ้มกายนางไว้แน่นหนา ก่อนจะช้อนตัวอุ้มนางขึ้นมาเจียงโย่วหนิงรู้สึกอับอายจนมิกล้าสู้หน้าผู้ใด นางขดตัวด้วยความอัปยศ ซุกซ่อนเรือนร่างตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าไว้ในเสื้อคลุมของเขา มิกล้าแม้แต่จะส่งเสียงขยับเขยื้อนจ้าวหยวนเช่อหลุบตาลงมองร่างเล็กที่ขดตัวกลมอยู่ในอ้อมแขน แววตาของเขาอ่อนแสงลงไม่น้อยชิงหลิวที่ยืนอยู่ข้างรถม้าเห็นภาพนั้น จึงใช้ไหล่กระทุ้งฟู่อวี้ที่อยู่ข้าง ๆ“ขอบคุณสวรรค์ ขอบคุณคุณหนู พวกเรารอดตายแล้ว”อารมณ์ของนายท่านดูดีขึ้นมากอย่างเห็นได้ชัด บางทีเมื่อ
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 6
“เจ้าช่างมีน้ำใจ มานั่งกับข้าตรงนี้มา”นางหานยิ้มพร้อมกวักมือเรียกเจียงโย่วหนิง ส่งสัญญาณให้นางมานั่งลงข้างตัวเองตอนนี้อยู่ข้างนอก ต้องดีกับเจียงโย่วหนิงหน่อย จะได้สร้างชื่อเสียงดีงามให้ตัวเองด้วยเจียงโย่วหนิงเดินเข้าไปหาอย่างว่าง่าย แล้วยื่นล่วมยาให้หมอจางหมอจางสบตากับนางแวบหนึ่ง แล้วพยักหน้
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 5
“โย่วหนิง? ไปไหนแล้วล่ะ?”นางหานเดินมาหลังฉากกั้น“ท่านแม่ ท่านอย่าเข้ามาเจ้าค่ะ ข้าไม่ระวังทำน้ำนมเลอะตัว กำลังเช็ดอยู่เจ้าค่ะ”ภายใต้ความคับขัน เจียงโย่วหนิงรีบหาข้ออ้าง ฝ่ามือชื้นไปด้วยเหงื่อนางหานได้ยินดังนั้นจึงหยุดฝีเท้า ถามนาง “พี่ชายเจ้าล่ะ?”เจียงโย่วหนิงหันมองจ้าวหยวนเช่อ ในดวงตาคือค
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 4
นางหานชำเลืองมองเจียงโย่วหนิงแวบหนึ่งหางตาเจียงโย่วหนิงเห็นจ้าวหยวนเช่อเงยหน้า เหมือนจะมองมาทางนี้เช่นกันนางแสร้งทำใจเย็น คีบขนมพุทราขึ้นมาใหม่แล้ววางหน้าตัวเอง แล้วกัดคำเล็กไปหนึ่งคำจืดชืดราวกับเคี้ยวขี้ผึ้งเหตุใดนางหานจึงถามเช่นนี้กะทันหัน? ไม่ได้ตั้งใจหรือ? หรือดูบางอย่างออก จึงจงใจเหยียด
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 3
เมื่อเดินตามร่างสูงใหญ่ของจ้าวหยวนเช่อที่อยู่ข้างหน้าออกจากศาลบรรพบุรุษ นางถึงพบว่าด้านนอกฝนตกแล้วฝนพรำโปรยปราย ความเปียกชื้นที่เจือความเย็นพัดมา ทำให้นางอดตัวสั่นไม่ได้“นายท่าน”ด้านข้าง ชิงเจี้ยนที่ติดตามจ้าวหยวนเช่อมาหลายปียื่นร่มกระดาษไขให้คันหนึ่งจ้าวหยวนเช่อกางร่มออก ปรายตาส่งสัญญาณให้เ
قد تعجبك أيضًا
หลังหย่า ราชาสงครามอ้อนขอข้าคืนดี
เชี่ยเก้อจวี๋จื่อ255.4K وجهات النظرซื่อจื่อรับอนุข้าขอลา บ้านนี้ก็พังไปหมด
ยอดคนแปดทิศ46.4K وجهات النظرปีแห่งภัยอดอยาก ฉันขายวัตถุโบราณเลี้ยงดูท่านแม่ทัพ
มู่โร่ว184.7K وجهات النظرข้ามภพมาเป็นภรรยาอัปลักษณ์แสนร้ายกาจ
ดอกท้อในสายลม41.9K وجهات النظرตงกงบูรพาคืนบัลลังก์
บัวหลวง87 وجهات النظرเมื่อข้าเลิกงมงายแล้ว เหตุใดท่านแม่ทัพจึงเสียดายเล่า
จิรัฐติกาล81 وجهات النظرGodly chef เกิดใหม่เป็นแม่ (เคย) ใจร้ายในยุคจีน 80
หม่าไห่เจิน117 وجهات النظرแม่ทัพใจร้ายเลิกตามข้าขึ้นจากหลุมเถิด
คุณยายจิ้งจอก1.6K وجهات النظر
