All Chapters of พันธกาลเร้นรัก: Chapter 31 - Chapter 40

เลือดทั่วทั้งร่างของเจียงโย่วหนิงราวกับแข็งตัวอย่างไรอย่างนั้น ในสมองส่งเสียงอื้ออึง รู้สึกแค่ว่าฟ้าถล่มลงมาแล้ว เรื่องที่นางมาช่วยที่โรงหมอถูกพบเข้าเสียแล้ว!เพื่อศักดิ์ศรีของจวนเจิ้นกั๋วกง จ้าวหยวนเช่อคงจะไม่ปล่อยให้นางออกมาทำเรื่องเช่นนี้อีกแล้วในมือของนางยังคงยุ่งอยู่ต่อไป ปลายนิ้วสั่นเทา อย่างไรก็ผูกปมสุดท้ายนั่นไม่ “มานี่”จ้าวหยวนเช่อไม่สนใจเซี่ยหวยอวี่ สายตามองไปที่เจียงโย่วหนิง หว่างคิ้วขมวดมุ่นเล็กน้อย น้ำเสียงเย็นชาราวกับแช่ด้วยน้ำแข็งเจียงโย่วหนิงกลืนน้ำลายอย่างประหม่า สุดท้ายยังไม่ได้ยืนขึ้นเซี่ยหวยอวี่บาดเจ็บเพราะช่วยนาง นางควรพันแผลให้เขาจนเสร็จนางเม้มริมฝีปากจนซีดขาว ยังคงผูกปมนั้นต่อไป“อาหนิง เขาเป็นใคร”เซี่ยหวยอวี่เอียงศีรษะ นัยน์ตาดอกท้อฉายแววขบขันสะท้อนภาพใบหน้าซีดขาวของนาง“เป็นพี่ชายของข้า...”เจียงโย่วหนิงตอบเสียงแผ่วเพียงครึ่งประโยค ข้อมือก็พลันบีบแน่นจ้าวหยวนเช่อคว้าจับข้อมือของนางผ่านแขนเสื้อนางยังไม่ทันได้ตอบสนองก็ถูกเขาดึงลุกขึ้น สองเท้าถอยหลังอย่างต่อเนื่อง โซเซไปหลายก้าว ถูกจ้าวหยวนเช่อดึงไปไว้ที่ข้างกายเรี่ยวแรงมหาศาลของเขาบีบจนข้อ

เจียงโย่วหนิงกะพริบนัยน์ตาสีดำขลับ เขาไม่ได้จะกินข้าวเย็นคนเดียวหรอกหรือ?จ้าวหยวนเช่อเลิกม่านขึ้นที่ด้านนอกรอนางนางทำได้เพียงเดินตามเขาลงจากรถม้าเท่านั้นจ้าวหยวนเช่อพานางตรงเข้าไปในห้องปีกชั้นสองภายในห้องวางอ่างน้ำแข็งเอาไว้จึงเย็นสบายอาหารบนโต๊ะถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วเจียงโย่วหนิงเหลือบมอง มีอิงเถาเชื่อมที่เปรี้ยวอมหวาน วุ้นขาหมูใสสีอำพันสดชื่น หมูสามชั้นตุ๋น เนื้อและมันสลับชั้นกันสวยงามสีสันมันวาวอาหารเจ็ดแปดอย่าง ส่วนใหญ่เป็นรสหวานที่นางชื่นชอบ เห็นแล้วก็ยิ่งหิวมากขึ้นอาหารพวกนี้จ้าวหยวนเช่อน่าจะให้คนสั่งไปส่ง ๆ รสชาติอาหารที่ชอบ เหมือนกับภาพลักษณ์ภายนอกที่บริสุทธิ์และมักน้อยของเขา ไม่มีอาหารที่ชื่นชอบเป็นพิเศษ กินอันใดล้วนแต่กินเพียงเล็กน้อยเท่านั้น แล้วก็ไม่ได้เลือกกินเลยจ้าวหยวนเช่อนั่งลง แล้วส่งตะเกียบให้นางอย่างเป็นธรรมชาติมากเจียงโย่วหนิงนั่งลงอย่างระมัดระวังตัว ยกถ้วยเล็กขึ้นมาแล้วพุ้ยข้าวคำเล็ก ๆ เข้าปากนี่เป็นครั้งแรกที่นางกับเขากินข้าวด้วยกันตามลำพัง หลังจากที่เขากลับมานางคิดแค่เพียงกินให้อิ่มโดยเร็วแล้วจากไปเท่านั้นอยู่ ๆ ในถ้วยก็มีสามชั้น

แม้ว่าเงินในมือของนางยังมีไม่มากพอ แต่ไม่ช้าก็เร็วต้องมีวันนี้อย่างแน่นอน ย้ายออกไปล่วงหน้า แม้จะลำบากบ้าง แต่ใช่ว่าจะใช้ชีวิตไม่ได้ทันทีที่สิ้นเสียง อยู่ ๆ เอวของนางก็ถูกรัดแน่น อ้อมกอดที่แกร่งดั่งเหล็กของจ้าวหยวนเช่อโอบรอบเอวนางได้ด้วยมือเดียว วินาทีต่อมา ร่างทั้งร่างของนางก็ล้มไปทางด้านหลังนางไม่ได้ตั้งตัวแม้แต่น้อย และก็ไม่มีที่ว่างให้ขัดขืน นางล้มลงในอ้อมกอดที่แข็งแรงของจ้าวหยวนเช่ออย่างแรง กลิ่นโกฐชฎามังสีที่สดชื่นห่อหุ้มนางไว้อย่างรวดเร็วท่ามกลางความตื่นตระหนก นางไม่ทันได้ไตร่ตรองอันใด กลัวแต่เพียงว่าจะล้มลงไปเท่านั้น จึงใช้แขนเรียวบางโอบรอบคอเขาโดยสัญชาตญาณมือใหญ่ข้างหนึ่งของจ้าวหยวนเช่อวางลงบนต้นคอของนาง บังคับให้นางเงยหน้าขึ้นมาสบตาเขาเจียงโย่วหนิงถูกบังคับให้มองเขาด้วยใบหน้าซีดเผือด ใบหน้าที่สง่างามสูงส่งของเขาอยู่ใกล้แค่เอื้อม เปลือกตาบาง ๆ เลิกขึ้น ดวงตาสีดำขลับเรียวยาวที่แหลมคมราวกับใบมีด แทงตรง ๆ เข้าไปในหัวใจของนางขนตางอนยาวของนางสั่นไหวอย่างรุนแรง หลุบตาลงอย่างลนลานเพื่อหลบเลี่ยงสายตาของเขา ผ่านไปชั่วครู่ถึงได้รู้สึกตัวว่าตนเองกำลังนั่งตะแคงในอ้อมแขนของเขา

เจียงโย่วหนิงจิตใจว้าวุ่น หดหัวของตัวเองไปข้างหลังโดยสัญชาตญาณในลมหายใจล้วนเป็นกลิ่นโกฐชฎามังสีที่สดชื่นจากตัวของเขา อากาศภายใต้ชายเสื้อราวกับร้อนยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้นางหายใจไม่ออกใต้โต๊ะหนังสือมีพื้นที่แค่นิดเดียวเท่านั้น ต่อให้นางจะหดกายถอยหนีอย่างไร ก็หนีไม่พ้นของที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้ากลับกลายเป็นว่าตัวเองวุ่นวายจนเหงื่อท่วมสีแดงระเรื่อตรงปลายหูของจ้าวหยวนเช่อลามเลียไปจนถึงสองแก้ม เม้มริมฝีปากปรับจังหวะการหายใจที่กระชั้นให้เป็นปกติมือข้างหนึ่งละจากตำราอย่างแนบเนียน แล้วกดไปยังศีรษะที่อยู่ไม่สุขของนางอย่างเบามือเจียงโย่วหนิงแข็งทื่อไปชั่วขณะเขากำลังตักเตือนนาง? หรือว่ารำคาญนาง?นางเดาความคิดของเขาไม่ได้ จึงไม่กล้าทำอะไรสุ่มสี่สุ่มห้า“อวี้เหิง ไยหน้าของเจ้าถึงแดงขนาดนี้? ไม่สบายงั้นหรือ? ต้องการให้หมอมาดูอาการหรือไม่?”นางหานขมวดคิ้วพลางพิจารณาจ้าวหยวนเช่อ เตรียมจะลุกขึ้นเดินเข้าไปหาเจียงโย่วหนิงได้ยินเสียงนางเลื่อนเก้าอี้ลุกขึ้น ก็ตกใจเสียจนขนลุกไปทั้งตัว ในมือกำกางเกงผ้าไหมสีขาวงาช้างของจ้าวหยวนเช่อไว้แน่นเมื่อครู่นี้นางหานนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะหนังสือ

นางกลั้นเสียงสะอื้นไว้ เอ่ยออกมาทีละคำ นางไม่กล้ากะพริบตา เพราะกลัวว่าหยาดน้ำตาจะร่วงหล่นลงมา ความขมขื่นในใจเอ่อล้นออกมาอย่างช้า ๆ แต่ถูกนางฝืนกดลงไปอีกครั้งก็แตกหักกันไปเช่นนี้เถิด เจ็บปวดเพียงชั่วครู่ดีกว่าเจ็บปวดยาวนาน นับจากนี้ไปเขาก็แค่เดินไปตามทางที่สว่างไสวของเขาและเบื้องหน้าของนาง มีเพียงสะพานไม้ซุงมาโดยตลอดเดิมทีก็ไม่ใช่คนร่วมทางเดินเดียวกันตั้งแต่แรก“ข้าฟังไม่ชัด เจ้าลองพูดดูอีกครั้งสิ?”จ้าวหยวนเช่อจับคางของนางไว้ บังคับให้นางเงยหน้ามามองเขานัยน์ตาของเขาแดงก่ำ แววตาเด็ดขาดราวกับคมมีด หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงแผ่วเบา ริมฝีปากเม้มจนกลายเป็นเส้นตรงเป็นคนที่เปิดเผยความรู้สึกต่อผู้อื่นน้อยมาก บนใบหน้าปรากฏร่องรอยของความโกรธที่หาได้ยากยิ่ง“ข้าบอกว่านับแต่นี้ท่านกับข้าไม่มีสิ่งใดติดค้างกัน ไม่เกี่ยวข้องกันอีกต่อไป”เจียงโย่วหนิงขึ้นเสียง สองมือของนางกำข้อมือของเขาเอาไว้ หมายจะผลักมือที่กำลังบีบคางของตนเองออกไปพูดชัดเจนจนหมดแล้ว ถึงเวลาที่นางควรไปเสียทีวินาทีต่อมา ทั้งร่างของนางก็ถูกยกขึ้น จากนั้นก็หล่นลงมา ด้านล่างคือโต๊ะหนังสือที่แข็งกระด้างนางดีดตัวขึ้นอย่างตื่น