All Chapters of พันธกาลเร้นรัก: Chapter 21 - Chapter 30

เจียงโย่วหนิงรับคำ ยกกาน้ำชาเดินไปข้างหน้า แล้วรินน้ำชาให้กับพวกนางทั้งสองจนเต็ม จากนั้นก็มองไปที่จ้าวหยวนเช่อจ้าวหยวนเช่อกำลังมองมา เขาพิงพนักเก้าอี้ ท่วงท่าไม่ได้เหยียดตรงเหมือนยามปกติ แววตาเย็นชาเจียงโย่วหนิงเห็นแล้วหัวใจเต้นแรง นางไม่อยากก้าวไปข้างหน้า แต่การรินน้ำชาไม่อาจข้ามเขาไปได้ มิเช่นนั้นก็จะยิ่งดูจงใจเกินไปนางทำได้เพียงกัดฟันเดินไปข้างหน้าเท่านั้นทันทีที่น้ำชาจากกาน้ำชาไหลออกมา อยู่ ๆ เขาก็กุมมือนางไว้เจียงโย่วหนิงตกใจเสียจนเกือบทิ้งกาน้ำชาในมือ ฝืนข่มใจให้สงบลงฝ่ามือร้อนของเขา สัมผัสกับหลังมือของนาง ความร้อนระอุทะลุเข้าไปทุกส่วนของร่างกาย จนใบหน้าของนางแดงซ่านนางอยากจะร้องไห้ทว่าไร้น้ำตา ได้แต่มองเขาอย่างอ้อนวอนยามนี้นางหันหลังให้กับนางหานและมารดาตู้ และยืนอยู่เบื้องหน้าจ้าวหยวนเช่อ บดบังสายตาของพวกนางเอาไว้ได้พอดีแต่นางจะยืนอยู่เช่นนี้ตลอดไปไม่ได้ รินน้ำชาแต่ยืนนานขนาดนี้ไม่แปลกหรืออย่างไร? ขอเพียงมีความเคลื่อนไหวเล็กน้อย สองคนที่อยู่ด้านหลังก็จะสังเกตเห็น“รูปงาม?”จ้าวหยวนเช่อเปิดปาก แล้วพูดออกมาสองคำเจียงโย่วหนิงส่ายหน้าไปมาเขากำลังถามนาง ตู้จิ่

“เจ้าได้ยินหรือไม่? มีข่าวมาจากในวังหลวงว่าซูอวิ๋นชิงกลับมาในครั้งนี้ก็เพื่อมาหาสามีที่เมืองหลวง ฝ่าบาทมีพระประสงค์จะให้นางสมรสกับซื่อจื่อแห่งจวนเจิ้นกั๋วกง...”“ดูจากสถานการณ์แล้ว เกรงว่าจะเป็นเรื่องจริง ซื่อจื่อก็คงจะเต็มใจทีเดียว คนที่เย็นชาและสันโดษ ก่อนหน้านี้ไม่เคยเห็นเขาใกล้ชิดกับสตรีคนไหนแบบนี้มาก่อน”“พวกเจ้าจะรู้อันใด? หวยหนานอ๋องอยู่ที่ชายแดน ซื่อจื่อแห่งจวนเจิ้นกั๋วกงก็ทำศึกอยู่ที่ชายแดน ซื่อจื่อกับซูอวิ๋นชิงเคยพบหน้ากันมาก่อนหน้านี้นานแล้ว ทั้งสองคนลอบหมั้นหมายกันมานานแล้ว การพระราชทานสมรสเป็นแค่การทำตามพิธีการเท่านั้น งานเลี้ยงขององค์หญิงวันนี้ ก็เพื่อเลี้ยงต้อนรับซูอวิ๋นชิงโดยเฉพาะมิใช่หรือ...”เหล่าคุณหนูที่อยู่รอบข้างต่างขยับเข้ามากระซิบกระซาบเจียงโย่วหนิงได้ยินบทสนทนาของพวกนางอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง ทั่วทั้งร่างราวกับถูกตรึงไว้จนไม่อาจขยับเขยื้อน ภายในสมองส่งเสียงอื้ออึง เลือดในกายเหมือนจะแข็งค้างในฉับพลันทั้งที่เป็นฤดูร้อนอันอบอ้าว ความหนาวเย็นกลับแล่นพล่านจากหัวจรดเท้าของนางนางรำพึงภายในใจ “ซูอวิ๋นชิง” ใบหน้าค่อย ๆ ซีดเผือด“ชิงชิง...”“ชิงชิง...”ที่แท้ ที่

จ้าวหยวนเช่อหายใจหนัก หางตาแดงก่ำ นัยน์ตาดำขลับไม่เย็นชาและเฉียบคมอีกต่อไปแล้ว แต่กลับปกคลุมไปด้วยความพร่าเลือนลุ่มหลงอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็น“อย่าขยับ ข้าถูกวางยา”ความเจ็บปวดที่ส่งผ่านมาจากปลายนิ้วชี้ช่วยดึงสติของเขากลับมาได้หลายส่วน เส้นเลือดตรงขมับเต้นตุบ ๆ เหงื่อเย็นไหลลงมาตามข้างแก้ม กำหมัดทั้งสองข้างแน่นพยายามควบคุมตัวเองอย่างสุดกำลังเจียงโย่วหนิงคลายปากออก นัยน์ตาที่เปียกชื้นเบิกกว้างมองไปทางเขาอย่างตกตะลึงนางไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนี้มาก่อน เปราะบาง ดูคล้ายคนป่วย ไม่มีความเฉียบคมและเย็นชาเหมือนยามปกติอีกต่อไป ริมฝีปากแดงราวกับโลหิต อ่อนแอและงดงาม ดึงดูดให้ผู้คนคิดไปไกลตัวของเขาร้อนผ่าว ราวกับภายในกายเก็บซ่อนเปลวไฟที่ลุกโชนเอาไว้ แผดเผาจากภายในสู่ภายนอก จนเกือบจะทำให้นางหลอมละลายเขาแนบชิดนางตลอดเวลานางเริ่มจะเข้าใจแล้วว่าหากไม่ฟังคำพูดเขาอีกจะเกิดผลลัพธ์เช่นไร ขนตาเพรียวยาวสั่วไหวอยู่ชั่วครู่ ร่างกายแข็งค้างไม่กล้าขยับมั่วซั่วอีกเมื่อครู่อยู่ที่งานเลี้ยงยังดี ๆ อยู่เลย อยู่ ๆ ทำไมเขาถึงเป็นเช่นนี้ได้? หรือว่า มีคนเล่นตุกติกกับสุราของเขากระนั้นหรือ?แผ่นอกของจ้าวหยวนเ

เจียงโย่วหนิงได้ยินคำพูดที่หยาบโลนขององค์หญิงจิ้งเหอก็ใบหน้าแดงก่ำ ขนตายาวดุจปีกผีเสื้อหลุบลงในทันที ทว่าสายตากลับไปสบเข้ากับบริเวณหน้าท้องส่วนล่างของจ้าวหยวนเช่อพอดีจิตใจของนางว้าวุ่นจนทำอันใดไม่ถูก รู้สึกโดยสัญชาตญาณว่ามันไม่เหมาะสม ไม่มองและรีบเบือนหน้าไปทางอื่น แต่ไม่รู้ว่าจะมองไปทางใด ปลายนิ้วบิดชายเสื้อโดยไม่รู้ตัว คำพูดขององค์หญิงจิ้งเหอสะท้อนอยู่ภายในสมองโดยไม่รู้ตัวนางไม่เคยมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับบุรุษอื่น ยังคิดว่าบุรุษทุกคนต่างก็เหมือนกันกับจ้าวหยวนเช่อเสียอีกที่แท้ก็มีเล็กมีใหญ่อย่างนั้นหรือ?เมื่อเทียบกับคนอื่นแล้วจ้าวหยวนเช่อ...มิน่าเล่าถึงได้เจ็บถึงเพียงนี้สายตาขององค์หญิงจิ้งเหอ เป็นสายวัดจริง ๆแต่นางบอกว่าไม่นานจ้าวหยวนเช่อก็จะเป็นของซูอวิ๋นชิงแล้วงั้นหรือ? จิ้งเหอเป็นองค์หญิง ถึงแม้เสเพลไม่ยึดประเพณี แต่กลับไม่เคยลดตัวลงไปโกหกคิดดูแล้ว ที่ฝ่าบาทประสงค์จะพระราชทานสมรสให้จ้าวหยวนเช่อกับซูอวิ๋นชิงเป็นเรื่องจริงสินะ“ลุกขึ้น”จ้าวหยวนเช่อประคองเอวบางไม่ถึงหนึ่งกำมือของนางไว้ชั่วครู่น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย จะเหลือก็เพียงแหบพร่าเล็กน้อยเพิ่งจะผ่านไปชั่วครู่

จ้าวหยวนเช่อดึงลิ้นชักออกมา แล้วหยิบตำราเล่มหนึ่งส่งมาให้ตรงหน้านาง “กลับไปคัดบท 'วิญญูชน' มาสามจบ พรุ่งนี้เอามาส่งให้ข้า”เจียงโย่วหนิงเหลือบมองปกตำราอยู่ชั่วครู่ ด้านบนมีตัวอักษรที่งดงามทว่าซับซ้อนอยู่นางไม่รู้จักเลยสักตัว“ท่านพี่ ท่านลืมแล้วหรือว่าข้ารู้จักตัวอักษรแค่ไม่กี่ตัว...”นางหลุบขนตาสีดำขลับ ไม่ได้ไปรับเอาไว้จ้าวหยวนเช่อเริ่มศึกษาร่ำเรียนตั้งแต่อายุสามขวบ แต่เพราะตามความตั้งใจของนางหาน นางเพิ่งจะศึกษาร่ำเรียนตอนอายุหกขวบปีนั้นตอนอายุได้แปดขวบเชียนหัวกลับมา นางหานก็ไม่ได้ให้นางร่ำเรียนอีก บอกว่าสตรีไร้ความสามารถจึงจะนับว่าดีเวลาสั้น ๆ แค่สองปี นางยังเด็กขนาดนั้น จะรู้จักตัวอักษรสักกี่ตัวกัน?โชคดีที่หลังจากไปที่โรงหมอ ติดตามหมอจางจนพอจะรู้จักตัวหนังสือที่เกี่ยวกับสมุนไพรมาบ้าง ทว่าตัวอักษรพวกนั้นส่วนใหญ่เป็นตัวอักษรย่อ แตกต่างจากตัวอักษรที่อยู่บนตำราของจ้าวหยวนเช่อเล่มนี้นางเองก็ไม่อยากคัดลอกตำราตอนบ่ายยังต้องไปทำงานที่โรงหมออีก จะมีเวลาคัดตำราได้เช่นไร?เดิมทีนางคิดว่าเหตุผลนี้น่าจะหนักแน่นพอ จ้าวหยวนเช่อคงไม่ยืนกรานต่อไปคิดไม่ถึงว่าจ้าวหยวนเช่อกลับพูดว่