All Chapters of พันธกาลเร้นรัก: Chapter 11 - Chapter 20

จ้าวหยวนเช่อเอามือไพล่หลังข้างเดียว สายตามองจ้าวเชียนหัวอย่างเย็นชา “เจียงโย่วหนิงย้ายมาเรือนฝูหรง เจ้าไม่พอใจเรื่องนี้ จึงมีคนนำความไปบอกข้า บอกว่าวันนี้เจ้าจะมาหาเรื่อง ข้าจึงตั้งใจมารอเจ้าอยู่หลังฉากกั้น”เจียงโย่วหนิงได้ยินดังนั้นดวงตาดำลุกวาว ใจที่ร้อนรนเริ่มสงบลง มือที่กำแน่นค่อย ๆ คลายออก ราวกับยกภูเขาออกจากอกข้ออ้างนี้ช่างสมเหตุสมผลจ้าวเยว่ไป๋ยังมาเตือนนางหลังได้รู้ข่าวว่าให้ระวังจ้าวเชียนหัว จ้าวหยวนเช่อจะรู้เรื่องนี้ก็ไม่แปลกที่แท้ สั่งสอนจ้าวเชียนหัวต่างหากที่เป็นจุดประสงค์แท้จริงที่เขามาที่นี่ เขาสั่งสอนน้องชายน้องสาวในบ้านอย่างเข้มงวดมาแต่ไหนแต่ไร มีเพียงไม่สนใจนางเท่านั้นอาจเป็นไปได้ว่านางไม่ชอบก่อเรื่อง แต่เหตุผลที่ลึกกว่านั้นน่าจะไม่เห็นว่านางเป็นคนของจวนเจิ้นกั๋วกงแค่ลูกเลี้ยงคนหนึ่งเท่านั้นจ้าวเชียนหัวได้ยินดังนั้นอึ้งไปสักครู่ แล้วหันมองจ้าวซือรุ่ย ใบหน้าโกรธขึ้ง “เจ้าเป็นคนบอกพี่ใหญ่หรือ?”“ข้าเปล่านะ ข้าเองก็โดนตีเหมือนกัน” จ้าวซือรุ่ยโบกมือพัลวันเล่นงานเจียงโย่วหนิง นางจะบอกได้อย่างไร“ข้าบอกท่านแค่คนเดียว!” จ้าวเชียนหัวไม่เชื่อ มองนางอย่างเคียดแค

การหมั้นของนางกับจ้าวหยวนเช่อยังไม่เสร็จสิ้น ย่อมต้องดึงจ้าวเชียนหัวมาเป็นพวก เพราะอย่างไรจ้าวเชียนหัวคือน้องสาวแท้ ๆ ของจ้าวหยวนเช่อนางได้ยินเรื่องที่จ้าวเชียนหัวถูกทำโทษเพราะเจียงโย่วหนิงแล้ว กำลังจะช่วยจ้าวเชียนหัวแก้แค้นเจียงโย่วหนิงขมวดคิ้วลุกขึ้นยืนแขกเหรื่ออยู่กันมากขนาดนี้ จ้าวเชียนหัวจะทำสิ่งใด?หวังเยี่ยนหลิงจูงจ้าวเชียนหัวขึ้นบันไดเจียงโย่วหนิงเห็นพวกนางเดินมาใกล้ จึงเดินไปข้างหน้าหลายก้าว เพื่อหลบหลีกพวกนางแต่นึกไม่ถึงว่าหวังเยี่ยนหลิงจะไม่รอช้า แม้แต่การทะเลาะก็ข้ามขั้นตอนไปเลย สองมือผลักที่หลังนางอย่างแรงเจียงโย่วหนิงไม่ทันตั้งตัว ถูกนางผลักจนโซเซ หลังร้องตกใจหนึ่งครั้งก็ล้มตกบันไดตรงข้อเท้าซ้ายปวดแสบปวดร้อน นางนั่งอยู่บนพื้น เอามือกุมจุดที่เจ็บตามสัญชาตญาณ ผิวก็น่าจะถลอกด้วยความเคลื่อนไหวทางนี้ทำให้กลุ่มคนที่อยู่ไม่ไกลตกใจ แขกเหรื่อรีบล้อมเข้ามาทันที“ท่านซื่อจื่อมาแล้ว”ไม่รู้ว่าใครตะโกน กลุ่มคนแยกออกจากกันจ้าวหยวนเช่อก้าวเข้าไป กวาดมองเจียงโย่วหนิงอย่างเฉยชา “ลุกขึ้น”เจียงโย่วหนิงคลายมือที่จับข้อเท้า ถุงเท้าสีขาวนวลมีเลือดซึมออกมาเป็นจุด ๆ นางอดก

ไม่ง่ายเลยกว่าจะรับมือเสร็จ นางเดินออกจากกระโจม อยากจะหาที่ไกล ๆ สงบจิตสงบใจ“พี่หญิง”เสียงเด็กน้อยอ้อแอ้เสียงหนึ่งดังขึ้นเจียงโย่วหนิงก้มหน้า พลันเห็นเด็กหญิงที่หน้าตาน่ารักคนหนึ่ง ไม่รู้ว่าเป็นลูกบ้านไหน ดูแล้วอายุประมาณห้าหกขวบ ในมือถือดอกอวี้หลันที่อวบอิ่มไว้หลายดอก กำลังแหงนหน้ามองนางนางยิ้มอย่างลืมตัว“ให้ท่าน”เด็กหญิงยื่นดอกอวี้หลันหลายกิ่งนั้นให้นาง“ให้ข้าทำไมหรือ?”เจียงโย่วหนิงได้กลิ่นหอมเย็นเข้มลึกละมุน แล้วถามเด็กหญิงอย่างไม่เข้าใจ“พี่ชายคนนั้นให้ข้านำมาให้ท่าน”เด็กหญิงชี้นิ้วมือออกไปเจียงโย่วหนิงมองไปตามทิศทางที่นิ้วมือของนางชี้ ที่นั่นไม่มีใครอยู่เลย“เอ๊ะ? อยู่ไหนนะ? เมื่อกี้ยังอยู่ตรงนั้นเลย”เด็กน้อยเองก็ไม่เข้าใจ เกาหัวสองสามทีไม่รู้ว่ามองเห็นอะไรน่าสนุก จึงกระโดดโลดเต้นแล้วจากไปเจียงโย่วหนิงก้มมองดอกอวี้หลันในมืออย่างเหม่อลอยเมื่อดอกอวี้หลันถูกเด็ดจากต้น จะเหี่ยวเฉาในเวลาอันสั้นอย่างง่ายดาย แต่ดอกไม้นี่ดูสดใหม่ ใครกันที่ตั้งใจขนาดนี้ เด็ดดอกไม้เสร็จแล้วเอามามอบให้นางทันที?จากมุมเฉียง มือใหญ่ข้างหนึ่งยื่นออกมา แล้วแย่งดอกไม้ไปพร้อมโยนทิ้งเ

โชคดีที่ชิงเจี้ยนไม่ได้คิดที่จะเข้ามา“ให้นางรับกรรมที่ตนเองก่อไว้”น้ำเสียงของจ้าวหยวนเช่อเรียบเฉย สั่งการลงไปเมื่อชิงเจี้ยนรับคำ ด้านนอกก็ไม่มีความเคลื่อนไหวใดอีกเจียงโย่วหนิงได้ยินก็สับสนอย่างมาก แน่นอนว่านางไม่มีความกล้าที่จะก้าวก่ายเรื่องของจ้าวหยวนเช่ออยู่แล้ว และคิดว่าที่จ้าวหยวนเช่อกล้าทำเรื่องเอาแต่ใจแบบนี้ คิดว่าคงสั่งคนให้เฝ้าด้านนอกเอาไว้แล้วกระมัง?แบบนี้ถึงได้ค่อยเบาใจขึ้นมาบ้างนางลุกขึ้นนั่ง จ้าวหยวนเช่อกำลังนั่งยอง ๆ อยู่ที่ข้างเตียงเขาหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมา ชุบน้ำร้อนแล้วเอามาประคบลงบนรอยแผลบริเวณข้อเท้าของนางแล้วกดเบา ๆรอชั่วครู่ แล้วก็เริ่มเช็ดออกสายตาของเจียงโย่วหนิงมองไปที่ใบหน้าของเขาใบหน้าของเขาดูดีอย่างที่สุด เครื่องหน้าคมชัด ขนตาสีดำขลับราวกับอีกาที่ทั้งยาวทั้งดก ใบหน้าราวกับภาพวาด ริมฝีปากปากแดงฟันขาว สง่างามหมดจด ดูสูงส่งและวางตัวดี แม้จะกำลังนั่งยอง ๆ ก็ไม่สามารถปิดบังความผ่าเผยของชายหนุ่มในตัวเขาได้ในเวลานี้ ขนตาที่เรียวยาวและเป็นระเบียบของเขาหลุบลง ดวงตาจดจ่อไปที่การเคลื่อนไหวในมือ ละเอียดลออและนุ่มนวลความขมขื่นจาง ๆ ผุดขึ้นในใจของนาง คว

เจียงโย่วหนิงชะงักไปชั่วครู่ “แค่ปฏิเสธอ้อม ๆ เท่านั้น”เป็นคราวที่อยู่หลังฉากกั้นในห้องของนางหานครั้งนั้น จ้าวหยวนเช่อเป็นคนให้นางพูดจ้าวเยว่ไป๋หันกลับไปมองรอบ ๆ ก่อนจะเอามือป้องปากกระซิบที่ข้างหูว่า “ท่านแม่สงสัยว่าท่านมีใจให้พี่ใหญ่ พูดทั้งในที่แจ้งที่ลับว่ามีผู้หญิงบางคนทำอันใดก็ได้ทั้งนั้นเพื่อให้ได้พี่ใหญ่ เอาไว้ท่านแม่เอ่ยถึงเรื่องการแต่งงานกับท่านอีกรอบ ท่านต้องระวังเอาไว้”นางชอบเจียงโย่วหนิงอย่างมาก แล้วก็เห็นอกเห็นใจกับสิ่งที่เจียงโย่วหนิงเผชิญ เพียงแต่ นางเป็นเพียงลูกอนุตัวเล็ก ๆ เท่านั้น ลำพังตัวเองยังยากจะเอาตัวรอด ไม่สามารถช่วยอันใดเจียงโย่วหนิงได้ทำได้เพียงเอาข่าวที่ตนเองได้ยินมาบอกนางจนหมดเท่านั้น“ข้ารู้แล้ว” เจียงโย่วหนิงพยักหน้า ใบหน้าซีดขาว “ขอบใจน้องห้าที่บอกให้รู้”“นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว ข้าเข้าข้างพี่หญิงเจียงอยู่แล้ว” จ้าวเยว่ไป๋กอดแขนนางแน่น แล้วเดินไปข้างหน้ากับนาง“อีกอย่าง พี่ใหญ่เย็นชาราวกับพระจันทร์บนฟากฟ้า ท่านจะมีใจให้กับพี่ใหญ่ได้เช่นไรกัน?”นางพูดโดยไม่ได้เจตนาเมื่อได้ยินเจียงโย่วหนิงกลับอายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนี ทำได้เพียงกล่าวอย่างขอไปที