All Chapters of พันธกาลเร้นรัก: Chapter 51 - Chapter 60

“ไม่เป็นไร ท่านนั่งเถิด”นางดึงม่านเตียงนอนห้อยลงมา ปิดบังเสื้อผ้าที่อยู่ปลายเตียงตู้จิ่งเฉินหันกลับมา นั่งลงบนเก้าอี้ที่อยู่ข้างเตียง ก้มใบหน้าหน้าแดงก่ำไม่กล้ามองนางตอนที่เจียงโย่วหนิงเอนกายกลับไปพิงหมอนนุ่ม เกิดความรู้สึกร้อนตัวจึงดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมอย่างไม่รู้ตัวผลก็คือตั้งแต่หน้าแข้งของจ้าวหยวนเช่อลงไปโผล่ออกมาจนหมดนางตกใจจนตัวสั่นไปทั่วร่าง เกือบจะร้องอุทานออกมา“เกิดอันใดขึ้น? รู้สึกไม่สบายหรือไม่?”เมื่อตู้จิ่งเฉินได้ยินก็เงยหน้าขึ้น พลางถามอย่างห่วงใย“ข้า...ข้าหิวน้ำ ใต้เท้าตู้รินน้ำให้ข้าหน่อยได้หรือไม่?”เจียงโย่วหนิงเหลือบไปเห็นถ้วยชาบนหัวเตียงโดยบังเอิญ จึงได้หาข้ออ้างขึ้นมาได้ตู้จิ่งเฉินย่อมไม่มีข้อโต้แย้งเป็นธรรมดา จึงหยิบถ้วยชาขึ้นมาแล้วไปรินน้ำที่โต๊ะข้าง ๆเจียงโย่วหนิงอาศัยโอกาสนี้ รีบลุกขึ้นมาดึงผ้าห่มลง แล้วคลุมเท้าของจ้าวหยวนเช่อเอาไว้เมื่อเอนตัวลงบนหมอนนุ่มอีกครั้ง ใต้เอวของนางมีมือเพิ่มขึ้นมาอีกข้างหนึ่งนาง เอวบาง มือใหญ่สามารถโอบรอบด้วยมือเดียว รอยด้านบาง ๆ ที่กลางฝ่ามือแนบติดกับผิวที่นุ่มละมุน ทำให้รู้สึกจั๊กจี้เล็กน้อยเจียงโย่วหนิงร่างก

“ท่านเชื่อคำพูดนางงั้นหรือ?”เจียงโย่วหนิงเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยแววตากระจ่างใส ขยับเอวเล็กน้อยอย่างแผ่วเบา เพื่อหลบจ้าวหยวนเช่อที่อยู่ด้านหลัง“ไม่” ตู้จิ่งเฉินส่ายหน้า “ข้าเชื่อว่าแม่นางเจียงไม่ใช่คนเช่นนั้น ต่อให้มีเรื่องอันใดที่ทำให้นางเอาไปพูดจาเหลวไหลได้จริง ๆ ก็น่าจะมีเหตุผลที่พอรับฟังได้”นี่คือสตรีที่เขาตกหลุมรักตั้งแต่แรกพบ ในใจของเขาดีงามไปเสียทุกอย่าง ต่อให้ผู้อื่นจะพูดอย่างไรก็ตาม เขาก็จะเข้าข้างนางเขาตัดสินใจจะแต่งงานกับนางมานานแล้ว ขอเพียงนางตอบรับเท่านั้นเจียงโย่วหนิงซาบซึ้งใจ ทว่ายังคงส่ายหน้าอย่างแผ่วเบาไม่มีผู้ใดที่เป็นนักบุญหรอกตู้จิ่งเฉินเพียงแค่ไม่รู้ว่านางไม่ใช่หญิงพรหมจรรย์แล้วเท่านั้นเอง ในยุคสมัยแบบนี้ จะมีบุรุษคนใดที่ไม่สนใจเรื่องแบบนี้กันเล่า?“เรื่องในอดีตของแม่นาง ล้วนเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนที่จะได้รู้จักกับข้า ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ข้าจะไม่ก้าวก่ายแม้แต่น้อย” ตู้จิ่งเฉินมองทะลุความกังวลของนาง เขาประหม่าเล็กน้อย ทั้งยังร้อนใจอยู่บ้าง “ต่อไปพวกเราอยู่ร่วมกันอย่างดีก็พอแล้ว”เขากลัว กลัวว่านางจะปฏิเสธเขาดังนั้น จึงระบายความในใจทั้งหมดออกมาในคราวเ

ความรู้สึกขมขื่นในก้นบึ้งหัวใจของนางค่อย ๆ เอ่อล้นขึ้นมาทีละน้อย ทำให้นัยน์ตาที่แดงก่ำอยู่แล้วเปียกชุ่ม“คิดจะไปจากข้า แล้วแต่งงานกับเขางั้นหรือ?”จ้าวหยวนเช่อน้ำเสียงราบเรียบเจียงโย่วหนิงกลับสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกจากคำพูดนั้น อดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้าน“ท่านเป็นท่านพี่ของข้า ไม่จำเป็นต้องเทียบกับเขา...”นางกำมือแน่น กำลังไตร่ตรองคำพูด คิดจะพูดกับเขาให้ชัดเจนใช้ความรู้สึกโน้มน้าว อธิบายด้วยเหตุและผล เขาน่าจะ...แต่จ้าวหยวนเช่อกลับไม่เปิดโอกาสให้นางได้พูดเลยทันใดนั้น นางรู้สึกแต่เพียงว่าท้องฟ้าและพื้นดินหมุนคว้างจ้าวหยวนเช่อจับนางล้มลง คร่อมทับนางไว้แล้วก้มลงจูบใบหน้าที่งดงามหาใครเปรียบ หางตาแดงระเรื่อ ขยายใหญ่ขึ้นตรงหน้าของนางอย่างรวดเร็วขณะที่ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว โลกทั้งใบก็ลอยคว้างนางพลันนึกถึงตอนเด็กที่เผลอพลัดตกลงไปในสระบัว กระแสน้ำที่ไหลเอ่ออย่างไม่มีที่สิ้นสุดได้กลืนนางลงไป การหายใจกลายเป็นเรื่องเกินความจำเป็น ลำคอระหงของนางแหงนขึ้นเป็นเส้นโค้งใกล้จะขาดใจเมื่อเทียบกับความขาดประสบการณ์ในสองครั้งก่อน ดูเหมือนเขาจะจับจุดได้บ้างแล้ว จึงมีท่าทีที่แข็งกร้าวและ

......ยามบ่ายกลางฤดูร้อนเจียงโย่วหนิงคิดจะพักผ่อนชั่วครู่ ตอนบ่ายยังต้องไปทำงานที่โรงหมออีกทว่าด้านนอกเสียงจักจั่นหนวกหูเหลือเกิน น้ำแข็งในห้องก็ไม่พอจึงอบอ้าวอยู่บ้างฟางเฟยปรนนิบัติอู๋มามา หยิบพัดเข้ามา แล้วนั่งพัดอยู่ข้าง ๆ นาง“คุณหนูหลับเถิดเจ้าค่ะ”ฤดูร้อนในช่วงปีที่ผ่านมานี้ เจียงโย่วหนิงต่างต้องฝืนทนให้ผ่านพ้นไปเช่นนี้“ลำบากเจ้าแล้ว รอข้านอนหลับแล้ว เจ้าก็นอนพักสักหน่อยเถิด”เจียงโย่วหนิงหลับตาลงระหว่างที่กึ่งหลับกึ่งตื่นอยู่นั้น ฟู่อวี้ก็เข้ามาจากด้านนอก“คุณหนู ที่ด้านหน้ามีราชโองการกำลังจะมาถึง ฮูหยินกำชับให้คนมาเชิญท่านไปที่โถงรับรองเจ้าค่ะ บอกว่าทุกคนในจวนต้องไปขอบพระทัยในพระมหากรุณาธิคุณ”เจียงโย่วหนิงลืมตาสีดำขลับ จับจ้องไปยังหลังคาอยู่ชั่วครู่ มือที่กำแน่นก็คลายออกเร็วยิ่งนัก สั้น ๆ เพียงไม่กี่วัน ซูอวิ๋นชิงก็ย้ายเข้ามาอยู่ในจวนเจิ้นกั๋วกงแล้ว ตอนนี้ ราชโองการพระราชทานสมรสก็มาถึงแล้วเช่นกันงานมงคลของจ้าวหยวนเช่อใกล้เข้ามาแล้วนางลุกขึ้นนั่ง“คุณหนู อยากเปลี่ยนเสื้อผ้าหรือไม่เจ้าคะ?”ฟางเฟยถามเสื้อผ้าชุดนี้ของคุณหนู เป็นชุดที่ใส่ไปทำงานที่โรงหมอ

ในที่สุดจ้าวหยวนเช่อก็เปิดปากเขามองไปที่เจียงโย่วหนิงแล้วเอ่ยช้า ๆ “จะเอานางมาเทียบกับเจ้าได้อย่างไร?”เจียงโย่วหนิงอึดอัดจนหายใจไม่ออกชั่วขณะ ใบหน้าซีดเผือดลงหลายส่วนน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกคำกลับเฉียบคมดุจใบมีด ทุกถ้อยทุกคำกรีดลึกเข้าไปในหูของนาง แทรกซึมทุกส่วนของร่างกาย ทำให้หัวใจของนางเจ็บปวดราวกับถูกเฉือนเนื้อทีละชิ้นใช่สิ ซูอวิ๋นชิงเป็นแก้วตาดวงใจของเขานี่นาแต่นางเจียงโย่วหนิง ก็เป็นเพียงแค่ของเล่นที่เขาเอาไว้ใช้แก้เบื่อยามว่างเท่านั้นพอนึกสนุกก็หยิบมาเล่น แต่พอหมดอารมณ์โยนทิ้งไว้ไม่สนใจนางไม่คู่ควรจะเอาไปเปรียบกับซูอวิ๋นชิงจริง ๆซูอวิ๋นชิงยิ้มออกมา “ช่างเถิด ข้าล้อเล่นเท่านั้นเอง แม่นางเจียงเก็บองุ่นเอาไว้กินเถิด”แค่องุ่นแย่ ๆไม่กี่ลูกเท่านั้นเอง นางจะอยากได้จริง ๆ ได้อย่างไร? สิ่งที่นางต้องการก็คือท่าทีที่ชัดเจนของจ้าวหยวนเช่อ“ท่านแม่ ข้าขอตัวก่อนเจ้าค่ะ”เจียงโย่วหนิงหันไปคำนับนางหาน แล้วถอยหลังสองสามก้าวเตรียมจะจากไป“รอเดี๋ยว”จ้าวหยวนเช่อเรียกนางไว้เจียงโย่วหนิงได้ยินเสียงของเขา ก็ห้ามใจไม่ให้เต้นไม่ได้ นางพยายามข่มอารมณ์อยู่พักหนึ่ง แล้วถึงหันไปมองเ