All Chapters of พันธกาลเร้นรัก: Chapter 41 - Chapter 50

“อย่า ข้าเจ็บ...”ปลายจมูกของเจียงโยวหนิงซึมไปด้วยเหงื่อ ขดตัวด้วยความเจ็บปวดความเจ็บปวดที่แล่นเข้ามาในร่างกายไม่ต่างจากครั้งก่อน ราวกับถูกลงทัณฑ์อย่างไรอย่างนั้น ความรู้สึกขมขื่นในใจ ความน้อยเนื้อต่ำใจและความโกรธที่ไม่อาจสะกดกลั้นถาโถมเข้ามาพร้อม ๆ กันในที่สุดนางก็ทนไม่ไหวและร้องไห้ออกมาหยาดน้ำตาเม็ดโตร่วงหล่นลงมาไม่ขาดสาย ซึมหายเข้าไปในไรผมสีดำขลับจนไม่เห็นร่องรอยร่างกายของจ้าวหยวนเช่อแข็งทื่อ ลูกธนูอยู่บนสายแล้ว จำต้องยิงออกไป นับประสาอะไรกับสายธนูที่ถูกดึงมาครึ่งทางแล้วเล่า?เขาหลับตาลง ใช้พลังใจที่มีทั้งหมดในชีวิต เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตาฉายแววกระจ่างใสขึ้นมาเล็กน้อย ความปรารถนาที่เข้มข้นรุนแรงลดทอนลงไปมากกว่าครึ่งเขาข่มลมหายใจที่หอบกระชั้นไว้ ไม่ขยับเขยื้อนไปชั่วขณะเจียงโย่วหนิงเบือนหน้าหนี เสียงสะอื้นที่ฝืนกลั้นไว้เล็ดลอดออกมาจากลำคอ ไหล่บอบบางและขาวนวลสั่นไหวเล็กน้อยจากการร้องไห้ใบหน้าที่งดงามเปียกปอนไปด้วยน้ำตา ราวกับดอกชาบนกิ่งก้านที่ถูกพายุฝนซัดกระหน่ำจนยับเยิน มีหยดน้ำเกาะพราว ช่างน่าสงสารยิ่งนักการหลั่งน้ำตาอย่างเงียบงันเช่นนี้ ความอดทนต่อความน้อยเน

คิดดูแล้ว จ้าวหยวนเช่อคงกำลังอยู่เคียงข้างนางกระมัง? คนในดวงใจกำลังจะมาอยู่ในจวน ทั้งสองคนจะได้พบกันบ่อย ๆ เขาต้องดีใจมากเป็นแน่เขาคงจะคอยอยู่เคียงข้างซูอวิ๋นชิงทั้งวันคืน ทำเรื่องใกล้ชิดสนิทสนมเหล่านั้นกับนาง...“เป็นอันใดไปหรือเจ้าคะคุณหนู?”ฟางเฟยเรียกนางเจียงโย่วหนิงถึงได้รู้สึกตัวว่าตนเองเหม่อลอยอีกแล้วนางช่างไม่ได้เรื่องยิ่งนัก เขากับซูอวิ๋นชิงจะเป็นอย่างไร เกี่ยวข้องอันใดกับนาง?นางบอกตนเอง ต่อไปนี้ห้ามคิดถึงเรื่องที่เกี่ยวข้องกับจ้าวหยวนเช่ออีกนางหานไม่เรียกนางก็ยิ่งดี นางก็ไม่ได้อยากไปเข้าร่วมสถานการณ์แบบนั้นเหมือนกันแม้จะคิดเช่นนั้น แต่เมื่อมองดูสำรับอาหารที่อยู่ตรงหน้าอีกครั้ง นางก็ยังคงไม่อยากอาหารอยู่ดีนางวางถ้วยกับตะเกียบลง“ท่านไม่กินแล้วหรือเจ้าคะ?”ฟู่อวี้ถามนางอย่างกังวล“ข้าเหนื่อยนิดหน่อย นอนพักสักประเดี๋ยวตื่นมาค่อยกินแล้วค่อยไปโรงหมอ”เจียงโย่วหนิงลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปในห้องเพิ่งจะนอนได้เพียงครู่เดียว ฟู่อวี้ก็เคาะประตู“คุณหนู ฮูหยินกับซื่อจื่อพาท่านหญิงซูมาเจ้าค่ะ”เจียงโย่วหนิงดีดตัวลุกขึ้นนั่งทันทีพวกเขามาหานางถึงที่นี่ทำไมกัน?นางลุก

จ้าวหยวนเช่ออายุยังน้อย มีตำแหน่งและอำนาจสูงส่ง ทั้งยังรูปก็ดีขั้นสุดยอด บุรุษเช่นนี้ถึงจะคู่ควรกับนางท่านพ่อของนางก็มีความเห็นเช่นเดียวกัน“จวนเจิ้นกั๋วกงไม่มีธรรมเนียมกดขี่บุตรสาวบุญธรรม ต่อไปเจ้ามาแล้วก็เช่นเดียวกัน” จ้าวหยวนเช่อลุกขึ้น ใบหน้าไร้อารมณ์ “เจียงโย่วหนิงย้ายไปตอนบ่ายเสีย”เขาพูดพลางเดินไปด้านนอก“อวี้เหิง...”นางหานเดินตามไป ยังต้องการโน้มน้าวต่อเจียงโย่วหนิงคิดจะปฏิเสธแต่ก็หาโอกาสเอ่ยปากไม่ได้ขณะมองดูพวกเขาเดินออกจากห้อง ในใจของนางก็อดเกิดความรู้สึกโศกเศร้าขึ้นมาไม่ได้ ทั้ง ๆ ที่เป็นที่ที่นางอาศัยอยู่ แต่กลับไม่สามารถตัดสินใจอันใดเองได้เลย“อวี้เหิง เจ้าก็รู้ว่าเรือนเยาเยว่เตรียมไว้ให้เจ้ามาอยู่ในอนาคต ไยถึงให้เจียงโย่วหนิงเข้าไปอยู่เล่า?”นางหานหาโอกาส พูดคุยกับจ้าวหยวนเช่อเป็นการส่วนตัว“ดังนั้น ท่านแม่คิดจะให้นางกลับไปอยู่ที่เรือนเสี่ยวอิ่นหรือขอรับ?”สายตาของจ้าวหยวนเช่อมองไปด้านหน้า น้ำเสียงสงบนิ่ง“ไม่ใช่ ถ้านางอยู่ แล้วต่อไปเจ้าจะไปอยู่ที่ใด?”ถึงอย่างไรนางหานก็ดูแลเจียงโย่วหนิงได้ไม่ดีจริง ๆ เมื่อได้ยินเขาถามเช่นนี้ ก็ยิ่งสูญเสียความมั่นใจ“ข้า

ฟางเฟยกำลังนั่งอยู่เป็นเพื่อนอยู่ข้าง ๆ เจียงโย่วหนิง เมื่อเห็นจ้าวหยวนเช่อเข้ามา ก็รีบยืนขึ้นคารวะจ้าวหยวนเช่อโบกมือ สายตาทอดมองไปที่เจียงโย่วหนิง พลางคิ้วขมวดมุ่นนางซ่อนตัวอยู่ในผ้าห่มผืนบาง เหงื่อออกท่วมตัวก็ยังไม่ยอมออกมา ปอยผมอันอ่อนนุ่มสองสามปอยแนบติดอยู่บนใบหน้าอย่างยุ่งเหยิง ขนตายาวสีดำขลับยังคงเปียกชื้น นัยน์ตาดำขลับเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา ขอบตาแดงก่ำ ร่างกายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่นางเหลือบมองจ้าวหยวนเช่อ เม้มริมฝีปากแล้วหันหน้าหนี ฝืนสะกดกลั้นความน้อยเนื้อต่ำใจและความหวาดกลัวเอาไว้ในใจ“ท่านซื่อจื่อ” ฟู่อวี้ออกมาจากห้องนอน แล้วรายงานว่า “บ่าวตรวจดูอย่างละเอียดสามครั้งแล้วเจ้าค่ะ มีเพียงงูทางมะพร้าวหางดำตัวเดียวเท่านั้น และจัดการไปแล้วเจ้าค่ะ”จ้าวหยวนเช่อถาม “ผู้ใดมาที่นี่?”“คุณหนูสามกับท่านหญิงซูเจ้าค่ะ”ฟู่อวี้ก้มหน้าตอบเมื่อจ้าวหยวนเช่อได้ยินก็ไม่ได้พูดอันใด ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง มือที่ไพล่หลังอยู่กำแน่นแล้วคลายออกฟู่อวี้ลากฟางเฟยออกไปแล้วปิดประตู“รู้สึกอย่างไรบ้าง?”จ้าวหยวนเช่อนั่งลงข้าง ๆ เจียงโย่วหนิงเจียงโย่วหนิงหันหน้าหนี กลั้นสะอื้นแล้วพูดว่า “ข้า

จ้าวหยวนเช่อลูบหัวนางแผ่วเบา“อย่า ท่านพี่อย่าเจ้าค่ะ...”เมื่อได้ยินเสียงของเขา เจียงโย่วหนิงกลับร้องไห้หนักกว่าเดิมจ้าวหยวนเช่อชะงักไปต้นเหตุที่นางฝันร้าย คือเขา?“ท่านพี่ อย่ามาเจ้าค่ะ เจ็บเหลือเกิน...ข้าไม่ต้องการ...”เจียงโย่วหนิงซุกใบหน้าลงกับแขนของตนเอง เท้ายันอยู่ที่เอวของเขาจ้าวหยวนเช่อขมวดคิ้ว นัยน์ตาฉายแววสงสัยนางเจ็บถึงเพียงนี้เชียวหรือ?มิใช่ว่าผ่านครั้งแรกไปแล้วจะดีขึ้นหรอกหรือ?เจียงโย่วหนิงสะอื้นไม่หยุด“เจียงโย่วหนิง”จ้าวหยวนเช่อดึงนางกลับไปที่อ้อมแขนของตนเอง ไม่ให้นางเอาหน้าซุกไว้อีกเจียงโย่วหนิงลืมตาขึ้น เมื่อเห็นเขาก็ยิ่งขัดขืน สองมือผลักไปที่แผงอกของเขา ร้องไห้ออกมาหนักยิ่งกว่าเดิมนางดูเหมือนจะตื่นแล้ว แววตากลับเหม่อลอย มองแวบเดียวก็รู้ว่ายังไม่ได้ตื่นขึ้นมาอย่างเต็มที่“เอาเถิด ข้าไม่แตะต้องเจ้า”จ้าวหยวนเช่อจับมือทั้งสองข้างของนางไว้ พลางพูดเสียงต่ำเจียงโย่วหนิงหยุดเคลื่อนไหว สงบลงแล้วมองเขาอยู่ชั่วครู่ จากนั้นก็ปิดตาลงและหลับไปอีกครั้ง จ้าวหยวนเช่อหลับตาลงพลางขมวดคิ้วมุ่น เป็นเวลานานก็ยังหลับไม่ลงไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใดแล้ว เขากำลัง