All Chapters of พันธกาลเร้นรัก: Chapter 61 - Chapter 70

เจียงโย่วหนิงจับพู่กันในมือแน่น พลางเอียงศีรษะหลบอย่างเก้อเขิน ทำตัวไม่ถูก “ข้าไม่กิน...”นางไม่รู้ว่าควรจะรับมือกับความใจดีอย่างกะทันหันของจ้าวหยวนเช่ออย่างไรดีหากว่ากันตามคำพูดของเขา นางเป็นเพียงแค่บุตรสาวบุญธรรมเท่านั้น จะคู่ควรได้กินของที่ดีเช่นนี้ได้อย่างไร?จ้าวหยวนเช่อยังคงถือลิ้นจี่ค้างไว้อย่างดื้อรั้น นัยน์ตาสีดำขลับจ้องมองนาง ริมฝีปากเม้มแน่นเขาไม่พูดอันใด แต่ความหมายกลับชัดเจนเจียงโย่วหนิงรู้ว่าเขาพูดคำไหนคำนั้น ยืดเยื้อเช่นนี้ต่อไปไม่ใช่การแก้ปัญหาระหว่างพวกเขา มีเพียงนางที่ต้องยอมอ่อนข้อนางอ้าปากกัดคำเล็ก ๆ ลงไปบนลูกลิ้นจี่ลูกนั้นมีเนื้อผลไม้ขนาดเท่ากับเล็บมือแค่นั้นเองน้ำลิ้นจี่เย็นสดชื่นกระจายตัวทั่วทั้งปาก ความหวานละมุนกระจายไปทั่วปลายลิ้น สดชื่นและฉ่ำเย็นไปถึงหัวใจหลังจากนางกัดลงไปคำเล็ก ๆ ก็รีบถอยกลับไปทันที มีเนื้อผลไม้ติดอยู่ระหว่างฟันเพียงนิดเดียวเท่านั้นอร่อยยิ่งนักอย่างที่คิด“ที่เหลือให้ข้ากินงั้นหรือ?”สายตาจ้าวหยวนเช่อลุ่มลึกใบหน้าของเจียงโย่วหนิงร้อนผะผ่าว รู้ว่าเขาตำหนิที่นางกัดน้อยเกินไป จึงก้มลงไปกัดอีกครั้งหนึ่งจ้าวหยวนเช่อฉวยโ

อยู่ ๆ การเคลื่อนไหวของเจียงโย่วหนิงก็ชะงักค้าง เมื่อตระหนักได้ว่าสิ่งที่กำลังดันนางอยู่คืออะไร ใบหน้าของนางพลันร้อนผ่าวขึ้นมาทันที แม้แต่ติ่งหูก็ร้อนตามไปด้วยเขา...เหตุใดเขาถึงได้เขาถึงได้เป็นเช่นนี้ทุกที่ทุกเวลา ไม่รู้จักอายเลยจริง ๆ!ในสมองของนางขาวโพลน กลัวว่าเขาจะใช้กำลังกับนางเหมือนอย่างที่ทำในห้องหนังสือเมื่อครั้งก่อน อาการใจสั่นและความหวาดกลัวพรั่งพรูเข้ามาในใจพร้อม ๆ กัน ทำให้ใบหน้านางซีดเผือดจ้าวหยวนเช่อจับคางของนาง บังคับให้นางหันมาขนตายาวดำขลับของเจียงโย่วหนิงสั่นไหวไม่หยุด หยาดเหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นที่ปลายจมูก ริมฝีปากนุ่มละมุนสีระเรื่อเผยอออกเล็กน้อย“ท่านพี่ ข้า...”นางรู้สึกว่าท่าไม่ดี จึงหลุดปากอยากจะขอโทษทว่าพูดได้เพียงครึ่ง ก็หยุดลงกะทันหันนิ้วมือที่ร้อนระอุของจ้าวหยวนเช่อ สัมผัสลงบนปลายจมูกของนาง เช็ดเหงื่อให้นาง การลูบไล้อย่างแผ่วเบาทำให้เกิดความรู้สึกเสียวซ่านเล็กน้อย จนขนของนางลุกชันไปทั่วทั้งร่างนางเหมือนลูกแมวที่ถูกเขาหิ้วหลังคอเอาไว้ ไม่มีเรี่ยวแรงที่จะขัดขืน ปล่อยให้เขาลูบไล้ขนของตัวเองอย่างว่าง่ายมือของจ้าวหยวนเช่อเลื่อนไปที่ข้างแก้มของนาง ปร

จ้าวหยวนเช่อออกมาจากวัง ถึงได้ขี่ม้าด้านหลังมีคนตามมา“ท่านแม่ทัพใหญ่ ท่านแม่ทัพใหญ่รอข้าด้วย...”จ้าวหยวนเช่อนั่งอยู่บนม้าตัวสูงใหญ่ หันหน้าไปมองคนผู้นั้น“มีเรื่องใด?”คนที่ตามเขามาคืออดีตรองแม่ทัพเมิ่งอวี๋หย่วน รูปร่างสูงใหญ่ ไว้หนวดเคราครึ้มเต็มหน้า นิสัยโผงผาง“พวกเฉียนจื่อชงกลับมาจากชายแดนแล้ว ข้าจัดงานเลี้ยงที่หอชุนเจียง ท่านแม่ทัพใหญ่ไปด้วยกันเถอะ? ไม่พบกันเสียนาน พวกเขาคิดถึงท่านมากขอรับ”เมิ่งอวี๋หย่วนยืนอยู่ใต้ม้า เงยหน้ามองเขาคนที่เขาพูดถึงคือรองแม่ทัพอีกคนของจ้าวหยวนเช่อ บัดนี้ยังต้องประจำการอยู่ที่ชายแดน ล้วนเป็นพี่น้องที่เคยร่วมเป็นร่วมตายกันมาเขารู้ว่าจ้าวหยวนเช่อไม่ชอบสตรี จึงพูดต่อ “ท่านไปดื่มเหล้าเล็กน้อย ไม่ต้องให้สตรีมาร่วมวงด้วย...”“ได้”จ้าวหยวนเช่อตอบรับกะทันหันชิงเจี้ยนกับชิงหลิวสบตากัน ทั้งสองต่างเห็นความตะลึงในดวงตาอีกฝ่ายวันนี้นายท่านเป็นอะไร? ถึงรับปากไปสถานที่เช่นนั้นได้? นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีเชียวนะ“ไม่ง่ายกว่าพวกพี่น้องจะได้กลับมาสักครั้ง...”เมิ่งอวี๋หย่วนนึกว่าจ้าวหยวนเช่อปฏิเสธ ยังคงพูดโน้มน้าวต่อไปรอให้เขารู้สึกตัว ก็ต้องอ

“คารวะใต้เท้า ข้าน้อยนามว่าเยว่หว่านเจ้าค่ะ”เยว่หว่านเดินไปหน้าโต๊ะ แล้วย่อตัวคำนับ ตอนเงยหน้าได้เห็นใบหน้าจ้าวหยวนเช่อชัดเจน จึงอดเบิกตากว้างไม่ได้ ในดวงตาเต็มไปด้วยความตะลึงชายหนุ่มที่สง่างามดุจแสงจันทร์ แถมบุคลิกภาพก็ดีเช่นนี้ แค่ดูจากหน้าตา ถือได้ว่าเป็นชายหนุ่มที่หน้าตาดีที่สุดเท่าที่นางเคยเห็นทำให้นางเผลอนึกถึงหมอหญิงเจียงโย่วหนิงที่ทายาให้นาง ทั้งสองคนดูเหมาะสมกันโดยไม่มีสาเหตุจ้าวหยวนเช่อกวาดตามองนางแวบหนึ่ง แววตาเฉยเมย สีหน้าขึงขัง ท่วงท่าสง่างามดุจหยกหัวใจเยว่หว่านบีบรัด มักรู้สึกว่าเขาไม่ได้มาหาความสำราญ กลับดูเหมือนมาสืบสวนดำเนินคดีกับหอชุนเจียง“นี่เป็นดาวเด่นของหอชุนเจียงเชียวนะ เยว่หว่าน รีบพาใต้เท้าของพวกเรา ไปที่ห้องรับรองด้านหลังสิ”เมิ่งอวี๋หย่วนยิ้มพร้อมกล่าวจ้าวหยวนเช่อไม่พูดไม่จา วางจอกเหล้าในมือแล้วยืนขึ้นเยว่หว่านถึงได้พบว่า เขาตัวสูงมาก ไหล่กว้างขายาว ลำตัวที่ตั้งตรงเป็นมัดกล้าม ตั้งแต่หน้าตาไปจนถึงรูปร่าง ล้วนเป็นสิ่งที่ยอดเยี่ยมทั้งสิ้นความไม่เต็มใจในตอนแรกหายไปโดยไม่รู้ตัว นางก้าวไปข้างหน้า แล้วพาแขกที่สูงศักดิ์ผู้นี้ไปที่ห้องรับรองเจียงโ

“คุณหนู ท่านไม่เป็นไรนะเจ้าคะ?”ฟู่อวี้รีบเข้าไป“ไม่เป็นไร”เจียงโย่วหนิงดันมือของฟู่อวี้ที่ยื่นมาออกไป ควบคุมมือที่สั่นของตัวเอง แล้วยิ้มให้เยว่หว่านเอาใจใส่หรือเยว่หว่านนำศัพท์คำนี้มาใช้กับจ้าวหยวนเช่อ เป็นสิ่งที่นางไม่เคยคิดมาก่อนคิดว่า เขาคงจะอ่อนโยนกับนางมากสินะย้อนมาดูนาง แทบจะไม่ได้นอนทั้งคืน ปวดไปหลายวัน แม้แต่เดินก็ยังดูแปลก ๆ...ครั้งที่สองในห้องหนังสือ เขาก็ยัง...หากไม่ใช่เพราะนางต่อต้านสุดฤทธิ์ คงได้เจอจุดจบเหมือนครั้งแรกคงเพราะเป็นแค่ลูกบุญธรรม เป็นแค่ของเล่น ไม่สมควรถูกปฏิบัติอย่างเอาใจใส่กระมังฟู่อวี้อาศัยจังหวะที่นางกับเยว่หว่านเดินออกไป หยิบถั่วลิสงบนโต๊ะแล้วเปิดผ้าม่าน เล็งไปที่ชิงเจี้ยนแล้วโยนถั่วลิสงออกไปชิงเจี้ยนหันกลับไปมอง เมื่อเห็นว่าเป็นนางก็ต้องตะลึงชิงหลิวก็ตะลึงเช่นกันฟู่อวี้มักจะติดสอยห้อยตามเจียงโย่วหนิง นางปรากฏตัวในสถานที่เช่นนี้ แสดงว่าเจียงโย่วหนิงก็อยู่ที่นี่หรือ?ฟู่อวี้โบกมือให้พวกเขาอย่างร้อนใจ แล้วปล่อยผ้าม่านรีบตามเจียงโย่วหนิงไป หากให้คุณหนูจับได้ว่านางมาแจ้งข่าว แล้วไม่ต้องการนาง นางต้องตายแน่ ๆชิงเจี้ยนไม่รอช้า รีบเข้