All Chapters of พันธกาลเร้นรัก: Chapter 71 - Chapter 80

แต่เมื่อใดที่บอกความจริง ก็ไม่สามารถไปโรงหมอได้อีก แล้วอู๋มามาจะทำอย่างไร?นางร้อนใจขึ้นมาทันที“คุณหนู ท่านไปหารือกับนายท่านดูเถอะขอรับ?”ชิงหลิวมองนางอย่างเห็นใจคุณหนูเจียงจะไม่อยากพบนายท่านก็ปกติ ใครใช้ให้นายท่านไปหานางโลม? เป็นเขาเขาก็โกรธเหมือนกันแต่เขาก็รู้สึกว่า ที่นายท่านทำเช่นนี้ต้องมีสาเหตุแน่นอน“ไปเถอะ เด็กน้อย”หมอจางรับล่วมยามาจากมือเจียงโย่วหนิงเจียงโย่วหนิงหันหลังเดินไปหารถม้าที่โอ่อ่าคันนั้น ขาราวถูกมัดด้วยตะกั่ว แต่ละก้าวหนักขึ้นเรื่อย ๆชิงหลิวนำอยู่ข้างหน้า วิ่งไปเปิดผ้าม่านของรถม้าก่อนเจียงโย่วหนิงยื่นมือไปจับขอบประตูมือใหญ่ที่อุ่นร้อนข้างหนึ่งยื่นมา จับมือนางไว้อย่างแม่นยำ แล้วดึงนางขึ้นมาเจียงโย่วหนิงราวกับถูกลวก รีบหดมือกลับมาอย่างรวดเร็วเพียงแต่แรงของมือข้างนั้นเยอะมาก นางดิ้นรนไม่ได้สักนิด มือถูกจับไว้แน่นแล้วดึงไปข้างหน้า ทำให้ทั้งร่างถูกแรงมหาศาลดึงขึ้นรถม้านางยังไม่ทันรู้สึกตัว ทั้งร่างก็ถูกโอบล้อมเอาไว้ในอ้อมกอดที่แข็งแรงอบอุ่น หน้าอกขวางกั้นด้วยเสื้อผ้าบางเบา แนบสนิทกับแผงอกอุ่นร้อนของเขา กลิ่นหอมเย็นของโกฐชฎามังสีอบอวลไปทั่วร่างนา

ครั้งนี้เจียงโย่วหนิงกัดลงไปอย่างแรงไม่ว่าอย่างไร เมื่อเขาเจ็บตัวก็น่าจะปล่อยนางได้แล้วแต่จ้าวหยวนเช่อกลับไม่หยุดดังที่นางคาดไว้เขาเพียงหยุดไปชั่วครู่ ไม่เพียงไม่ปล่อยนาง การพัวพันระหว่างริมฝีปากและลิ้นกลับล้ำลึกร้อนแรงขึ้นเจียงโย่วหนิงถูกบังคับให้เงยหน้ารับการรังแกจากเขา ขณะที่ริมฝีปากและลิ้นพันพัวกัน ลมหายใจร้อนผ่าวก็รดชโลมใบหน้านางเขาก้มหน้าปลายลิ้นรุกล้ำเกี่ยวกระหวัดอย่างเร่าร้อน คุกคามรังควานอย่างเอาแต่ใจ ราวกับจะกลืนนางลงท้อง บดขยี้หลอมรวมเข้าไปในกระดูกและสายเลือดนางยากจะต้านทานการบุกโจมตียึดพื้นที่ของเขา เลยแพ้อย่างราบคาบ ตรงหางตามีน้ำใสเอ่อล้นเพราะขาดอากาศหายใจ กระดูกทั่วร่างราวถูกกระชากออกไป ไม่มีแรงต่อต้านสักนิด ทั่วทั้งร่างอ่อนระทวยราวกับน้ำฤดูใบไม้ผลิ ละลายอยู่ในอ้อมกอดของเขาอย่างอ่อนแรงนางถูกพันธนาการไว้ในอ้อมอกของเขา อากาศในปากถูกเขาชิงไปหมด หัวใจเต้นรุนแรง ราวกับจะหลุดออกมาจากทรวงอกทุกสิ่งตรงหน้าเปลี่ยนเป็นพร่าเลือน มีเพียงจูบที่ร้อนแรงของเขาที่ชัดเจน ยึดครองความรู้สึกนางไปทั้งหมดสตินางเริ่มเลือนราง รู้สึกว่าตัวเองใกล้จะหมดสติเต็มทีเขาคลายนางออกเล็กน้

ชิงเจี้ยนตอบรับ มองดูประตูที่ปิดตัวลง สีหน้าลำบากใจเล็กน้อยอย่างหาได้ยาก“ทำไมหรือ?”ชิงหลิวไม่เข้าใจชิงเจี้ยนยื่นหนังสือที่ใช้ผ้าห่อเอาไว้หนึ่งปึกให้เขา พร้อมกำชับด้วยสีหน้าขึงขัง “นายท่านสั่งให้ซื้อ ห้ามแอบดูละ”“ดูเจ้าสิ ข้ายังจะขัดคำสั่งนายท่านหรือ?” ชิงหลิวยื่นมือไปรับชิงเจี้ยนถือเอกสารราชการจากไปชิงหลิวก้มหน้ากะน้ำหนักสิ่งของในมือ วันนี้ชิงเจี้ยนไม่ยอมให้เขาไปซื้อหนังสือ เขาสงสัยมากจริง ๆ แต่ไม่ว่าจะถามอย่างไรชิงเจี้ยนก็ไม่ยอมบอกแม้นิสัยเขาจะโลดโผน แต่ก็เป็นคนที่จงรักภักดี ในเมื่อชิงเจี้ยนบอกว่านายท่านไม่ให้ดู เขาเองก็ไม่กล้าแอบดูนำไปมอบให้นายท่านเลยก็สิ้นเรื่องเขายกมือเคาะประตู ถือห่อสิ่งของไปตรงหน้าจ้าวหยวนเช่อจ้าวหยวนเช่อเงยหน้ามองเขาชิงหลิววางห่อสิ่งของไว้บนโต๊ะหนังสือ แล้วอธิบาย “หนังสือที่ท่านให้ชิงเจี้ยนไปซื้อขอรับ”พูดจบ เขาก็หันหลังจากไปจ้าวหยวนเช่อขมวดคิ้วแกะห่อสิ่งของออกด้านในเป็นหนังสือเล่ม ๆ อย่างที่คิด มีอยู่สิบกว่าเล่ม มีทั้งหนาทั้งบางหนังสือเล่มบนสุด มีชื่อว่า ค่ายบุปผาสนามรบแพรไหมจ้าวหยวนเช่อไม่เคยได้ยินชื่อหนังสือนี้มาก่อน เลยหยิบมา

เพราะไม่ว่าเรื่องใดนางก็คงโดนหนัก เกิดเดิมทีนางหานไม่รู้ แต่นางกลับพูดออกมาเอง ก็หาเรื่องใส่ตัวนะสิ?“ฮูหยิน จะถามนางทำไมเจ้าคะ? สิ่งที่นางทำชัดเจนขนาดนั้น ท่านใช้กฎประจำตระกูลโดยตรงเถอะเจ้าคะ” เฝิงมามาคอยยุยงอยู่ข้าง ๆ “มีแม่เยี่ยงไรก็มีลูกสาวเยี่ยงนั้น พาท่านซื่อจื่อไปสถานที่อย่างหอชุนเจียง บุรุษดี ๆ ก็ถูกนางชักนำไปทางที่เสื่อมเสียหมดแล้ว”เจียงโย่วหนิงได้ยินคำพูดนางก็เจ็บปวดอยู่ในใจ เม้มปากไม่ได้โต้แย้งจ้าวหยวนเช่อเป็นคนระดับไหน? หากเขาไม่อยากไปหอชุนเจียง นางจะพาไปได้หรือ?ใช่ว่าพวกนางจะไม่รู้หลักเหตุผลพวกนี้ เพียงแต่รู้ว่านางไม่มีใครให้พึ่งพิง เลยคิดจะทำอย่างไรกับนางก็ได้เดิมทีนางหานก็เกลียดชังนางอยู่แล้ว ตอนนี้เพียงแค่อยากจะปรักปรำ จึงหาข้ออ้างเท่านั้นเป็นไปได้ว่านางหานไม่อาจยอมรับได้ที่จ้าวหยวนเช่อไปหอชุนเจียง แต่ก็ไม่กล้าซักไซ้จ้าวหยวนเช่อ เลยได้แต่ระบายความไม่พอใจกับนางเท่านั้นนางไม่มีแก่ใจมาถือสาเรื่องพวกนี้ เพราะมีอีกเรื่องที่นางเป็นห่วงยิ่งกว่าเมื่อครู่เฝิงมามาบอกว่า มีแม่เยี่ยงไรก็มีลูกสาวเยี่ยงนั้น คำว่า “แม่” ไม่ใช่นางหานแน่นอน แต่หมายถึงแม่แท้ ๆ ของนางฟังจ

เมื่อนางหานเห็นหัวเข็มขัดหยก ยืดนั่งตัวตรง สีหน้าเข้มงวดกว่าเดิม“โย่วหนิง เจ้าพูดเองเถอะ เรื่องเป็นอย่างไร? หัวเข็มขัดหยกนี่เป็นของผู้ใด?”ก่อนนี้ได้ยินจ้าวซือรุ่ยบอกว่าเห็นเจียงโย่วหนิงแอบออกไปทางประตูข้าง นางยังไม่ใส่ใจนึกไม่ถึงว่าเจียงโย่วหนิงดูขี้ขลาดตาขาว กลับแอบซ่อนของบุรุษเอาไว้ นางแค่ป้องกันไม่ให้เจียงโย่วหนิงให้ท่าลูกชายตัวเอง กลับไม่ได้นึกถึงเรื่องอื่นวันนี้ด้วยหัวเข็มขัดหยกอันนี้ ตีนางให้ตายก็ไม่ถือว่าทำเกินไป“เป็น...เป็นของตู้...”ขนตางอนยาวของเจียงโย่วหนิง สั่นระริกเหมือนผีเสื้อตื่นตระหนก ทั้งร่างชื้นไปด้วยเหงื่อทันทีท่ามกลางความลนลาน นางไม่ได้เกิดปัญญาใดเลย เพียงอยากบอกว่าหัวเข็มขัดหยกเป็นของตู้จิ่งเฉินนางรู้ดี นางหานต้องเรียกตู้จิ่งเฉินมาสอบถามแน่นอนตอนนี้ได้แต่ฝากความหวังไว้ที่ตู้จิ่งเฉินว่าเขาจะช่วยนาง ช่วยนางปกปิดนางยังไม่ทันได้เอ่ยปาก จ้าวหยวนเช่อที่นั่งอยู่ตำแหน่งประธานก็เอ่ยขึ้นน้ำเสียงเขาเย็นชา คมกริบดั่งตัดโลหะและหยก“เป็นของข้า”เพียงสามคำ ทำให้ภายในห้องเงียบสงัด จนได้ยินเสียงเข็มตกพื้นเจียงโย่วหนิงรู้สึกเพียงฟ้าดินหมุนคว้าง ในสมองวุ่นวาย