تسجيل الدخولตอนที่ 26นางผลักกายแกร่งให้ลงไปนอนหงายสิ้นลายก่อนจะกดริมฝีปากอวบอิ่มกัดแผ่วเบาลงไปตามลำคอทว่าทุกการกระทำนางลงมือเนิบช้าใจเย็นในขณะที่อีกฝ่ายร้อนจนแทบระเบิดออกมาทั้งกายแล้ว “เถียน...เถียน……อ๊า…คนดี…อย่าทรมาน...กันสิเจ้า…อ๊า…ซี๊ด! ...โอ๊ว…” นางเพียงเหลือบสายตาคมสวยซึ้งขึ้นมาสบประสานกับเขาแต่ทว่ากับมิหยุดทรมานกัน ริมฝีปากเล็กหากแต่ร้ายกาจเหลือหลายยามนี้กัดลงต่ำไล่ลงไปจนถึงหัวนมที่เป็นติ่งไตเล็กแต่ส่งสีชมพูยั่วยวนชวนให้นางลงมือทรมานคนที่กำลังมัวเมาไปด้วยฤทธิ์ราคะผสานอารมณ์รักใคร่คุกรุ่นไปด้วยกลิ่นอายกำหนัด และมิรั้งรอนางกัดชิมทันที! “อ๊า…สะ…เสียว…เสี่ยวเถียน…อา…ซี๊ด” ใบหน้าขาวเนียนบัดนี้ขึ้นสีจัดคล้ายกับโลหิตทั้งกายไหลเวียนมาขังยังใบหน้าคมเข้มดุดันเสียแล้วดวงตาคู่นั้นยามทอดมองทุกการกระทำของสตรีที่ตนให้นางไปจนสิ้นแล้วนั้นยิ่งเต็มไปด้วยความรัก ทว่าหลินม่านเถียนกลับมิอาจเข้าใจหรือมองเห็นทั้งสิ้น ยิ่งลิ้นเล็กๆนั้นกระดกสะกิดตุ่มไตนั้นอย่างหยอกเอินกายสูงก็ยิ่งหายใจหอบสะท้าน คนถูกภรรยาทรมานจนแทบคลั่งกายแกร่งบิดส่ายมิแตกต่างจากงูใหญ่ดิ้นรนหาหนทางรอด “เสี่ยวเถียน…ไม่ไหว…แล้ว...ข
ตอนที่ 25ในที่สุดวันที่หลินม่านเถียนนางรอคอยก็มาถึงดวงตาที่เพิ่งปิดลงไปได้มิเกินหนึ่งชั่วยามก็เปิดขึ้นช้าในยามเช้ามืดของวันที่เจ็ดตามนัดแนะตกลงว่าอี้หวางจะหมอบหนังสือหย่าให้นาง หลินม่านเถียนนางขยับกายลุกขึ้นจากหมอน เตรียมวางเท้าแตะลงบนพื้นลงจากเตียงทั้งที่ท้องฟ้าด้านนอกนั้นยังคงมืดมิดคาดได้ว่าบัดนี้คงเพิ่งปลายอิ๋นหรือหากนางกะผิดพลาดคลาดเคลื่อนก็คงอยู่ในราวต้นยามเหม่ามิเกินไปกว่านั้น …หมับ! … …เฮือก! ... มิคาดเพียงสอดปลายเท้าเรียวลงไปยังรองเท้าได้หนึ่งข้าง แขนแกร่งก็รวบรัดเอวคอดกิ่วเอาไว้แน่นเหนียว “อี้หวาง…” นางต้องการจะไปดูข้าวของที่ทยอยเก็บไว้ตั้งแต่เมื่อสามวันก่อนถึงจะพยายามวางเฉยเช่นไรทว่าความรู้สึกเหมือนได้ขึ้นสวรรค์เป็นเช่นไรในยามนี้หลินม่านเถียนนางคาดว่าตนเองรู้แจ้งก็วันนี้ “เจ้าผิดสัญญา” น้ำเสียงนั้นฟังดูยังง่วงงุน อยู่หลายส่วน “ก็มิใช่เราตกลงกันไว้ว่ายามรุ่งอรุณมาเยือนมิว่าเจ้าหรือข้าเป็นผู้ตื่นก่อนคนผู้นั้นต้องปลุกอีกผู้ให้ตื่นพร้อมกันมิใช่หรอกหรือ” ครั้งนี้คนตัวโตอย่างกับยักษ์ขยับลุกขึ้นมากอดนางเอาไว้ทั้งกายพร้อมกับวางคางเอาไว้บนหัวไหล่ของนางฝ
ตอนที่ 24เซี่ยเฟิ่งฉีรับมาพลิกไปมาเพื่อดูสิ่งที่ภรรยากล่าวถึงมูลค่าอันสูงล้ำของหญ้าเพียงหนึ่งกอนับได้คงไม่ถึงสิบห้าต้นด้วยซ้ำไป “ไยจึงมีค่ามากมายถึงเพียงนั้น” หลินม่านเถียนมิได้กล่าวตอบทันทีนางเอื้อมมือปลดปิ่นมาสะกิดยังปลายนิ้วตนเอง อี้หวางถึงกับเบิกตากว้างตกใจคาดว่านางจะทำร้ายตนเองอีกทว่านางยกมือห้ามให้เขานิ่งเอาไว้จากนั้นก็เด็ดเพียงปลายใบหญ้าเจ็ดไอเย็นใช้ปลายนิ้วชี้กับนิ้วหัวแม่มือขยี้แล้วกดลงยังแผลเล็กคลึงอยู่ครู่หนึ่ง แล้วทดลองบีบซ้ำกลับไร้โลหิตพุ่งตามออกมา “นี่คือตัวสร้างมูลค่าของหญ้าเจ็ดไอเย็นเพคะ หลายวันก่อนอาจิ้งนางก็มอบหญ้านี้แก่ท่านหมอเฉาหม่อมฉันจึงรอดชีวิตมาได้จนถึงยามนี้เพคะ เช่นนี้อี้หวางทรงคิดดูเอาเถิดว่าคุณค่าเจ้าหญ้าจิ๋วเหล่านี้จะมีมากเพียงใดกันเล่าเพคะ” ตลอดมาเขาเพียงทราบว่าหลินม่านเถียนคุณหนูสามในราชครูหลินนั้นกระทำตนไร้ค่าที่สุดในจวนแล้ว ทว่ายามนี้เขาจึงแจ้งแก่ใจความเย็นชาความไร้ความรู้สึกและมีแต่เพียงความเฉยเมยก็ใช่จะโง่งมไร้ความรอบรู้ติดกาย “เจ้าดูชื่นชอบต้นไม้ชอบสมุนไพรอย่างยิ่งคาดว่าเจ้าคงได้ความรู้เหล่านี้มาจากท่านราชครูกระมัง” ใบหน้านิ่งเฉยน
ตอนที่ 23ซึ่งครานี้เซี่ยเฟิ่งฉีเขากลับอ่านสายตาเช่นนั้นของอี้หวางเฟยออกอย่างทะลุปรุโปร่งถึงจะรู้สึกเสียใจที่นางมิเชื่อใจกันทว่าหากคิดในมุมของหลินม่านเถียนนับแต่นางตกแต่งเข้าตำหนักอี้หวางหากเป็นเขาก็คงมิอาจเชื่อใจบุรุษที่เพียงพูดจาด้วยดีมิกี่คำเป็นแน่ ริมฝีปากสีสดจึงกดลงยังเปลือกตาของนางเพื่อปกปิดแววตาอันไร้ความเชื่อถือนั้นไปเสีย ไต่ริมฝีปากปัดลงมาจุมพิตดูดดื่มเรียกร้องล่อลวงให้คนใต้ร่างของเขาหลุดลอยไปกับอารมณ์รักอารมณ์ใคร่ไขว่คว้าแตะเอาสายรุ้งมาครองร่วมกันในท้ายที่สุด ยามในจังหวะใกล้สุดท้ายมาเยือนฝ่ามือแกร่งก็สอดประสานจับยึดตรึงสองฝ่ามือเล็กคลี่กางออกเกาะกุมเอาไว้แนบแน่น เซี่ยเฟิ่งฉีมิได้เรียกร้องดุเดือดเช่นในสองครั้งก่อนเขาจบบทรักลงเพียงเท่านั้นจัดการดูแลคนที่ร่างกายยังอ่อนแอเพราะเสียเลือดไปมากในหลายวันก่อน เริ่มจากเรียกหาน้ำอุ่นมาเช็ดตัว หาเสื้อผ้ามาสวมให้จบลงที่นอนทอดกายลงเคียงข้างมิได้กลับเรือนฟ่งหวงของตนเองเช่นปกติ หลินม่านเถียนถึงระแวงระวังอี้หวางผู้เป็นสามีเพียงใดทว่าร่างกายนางยังอ่อนเพลียอยู่มากท้ายที่สุดก็หลับลงไปก่อนทั้งที่ตั้งใจเอาไว้ว่าจะรอให้เขาหลับไปก่อนจ
ตอนที่ 22เพียงครู่นางก็รู้สึกว่าเขาขยับกายใหญ่โตมานั่งอยู่ตรงกลางระหว่างต้นขาทั้งสองโดยที่ ปลายลิ้นยังคงฉวัดเฉวียนอยู่ในร่องรักอย่างต่อเนื่อง เขาเอื้อมมือขึ้นมาบีบเคล้นสองเต้าเพื่อเร่งอารมณ์ให้นางหลงลืมบทรักในอดีตไปจนสิ้นแล้วกลับมารู้สึกเสียวซ่านสยิวสุขไปด้วยกันให้มากที่สุด ก่อนจะค่อยๆจับขาของนางแยกออกจากกันจนร่องรักของหลินม่านเถียนนั้นเผยอออกและวางไว้บนต้นขาแกร่งของเขานั่นเองที่นางนอนหัวใจเต้นระทึกมีทั้งความกลัวผสานความแตกตื่นและอับอาย ทำไมจะไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับนางต่อจากนี้หลินม่านเถียนจึงพยายามหลับตานิ่งรอเวลาที่เขาจะมอบความเป็นสามีอย่างเต็มตัวให้กับนางดังที่เขาร้องขอ แล้วนางก็ต้องสะดุ้งนิดหนึ่งเมื่อรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างมาสัมผัสบริเวณร่องรัก มันเกลี่ยขึ้นลงตามรอยผ่าจนนางเผลอไผลต้องแอ่นตัวตาม รู้สึกชาไปหมดทั้งร่าง หยาดน้ำจากภายในเอ่อซึมออกมาจนแฉะไปหมดทั้งหน้าขา กำลังรู้สึกเพลินๆก็ต้องสะดุ้งอีกครั้งเมื่อรู้สึกว่าเขาพยายามดันส่วนแข็งแกร่งของบุรุษเข้ามาในร่องรัก ซึ่งต่อให้นางกลัวแสนกลัวแต่ก็อดจะแอบเหลือบตามองไปที่จุดเชื่อมประสานเสียมิได้แล้วนางก็
กายสูงใหญ่นั้นขยับทรุดตัวลงมานั่งเคียงข้างและก้มลงจูบแผ่วเบาที่หน้าผาก หลินม่านเถียนนางจึงหลับตาพริ้มลงมิกล้าเปิดเปลือกตามองเพราะความกลัวต่อการร่วมรักนั้นมีมากเหลือเกิน พอริมฝีปากและจมูกของเขาแตะจุมพิตไล้แผ่วเบาลงมาจนทั่วใบหน้าและซุกไซ้ลงไปที่ต้นคอ นางก็เกิดอาการขนลุกไปหมดทั้งตัว มือของเขาค่อย ๆ ลูบไล้ใบหน้าก่อนจะเลื่อนมาสัมผัสลูบไล้แผ่วเบาบริเวณทรวงอกอวบตึงของนางและค่อยๆแทรกมือเข้าไปในเสื้อนอนเนื้อนิ่มจนสัมผัสกับเนินหน้าอก ก่อนที่เขาจะใช้ฝ่ามือสัมผัสเพียงแผ่วเบาทั่วทั้งสองเต้ากลมกลึงก่อนจะใช้ปลายนิ้วมาแตะเบาๆที่ปลายยอดปทุมถัน เพียงเท่านั้นผู้เป็นเจ้าของนางก็สะดุ้งเฮือกเมื่อรู้สึกว่าทรวงอกถูกบีบเคล้นอย่างเบามือ และเมื่อปลายนิ้วของเขาแตะและบีบอย่างแผ่วเบาบนปลายยอด นางบิดตัวพยายามจะหนีเพราะกลัวทุกสัมผัสของเซี่ยเฟิ่งฉีทว่าเขาย่อมไม่ปล่อยวางเดินหน้าปลุกเร้านางด้วยการขยี้ที่ปลายยอดปทุมถันสีชมพูอ่อนซึ่งมันเริ่มแข็งตัวชูชันรับปลายนิ้วที่กำลังหมุนวนไปมาตามธรรมชาติรังสรรค์บุรุษและสตรีให้มาเคียงคู่เติมเต็มซึ่งกันและกัน และนางก็ต้องสะดุ้งผวาอีกครั้งเมื่อรู้สึกว่าเขาประกบริมฝีปากเข้ากั







