All Chapters of Indayog sa Gabi : Chapter 321 - Chapter 330

“Bakit sinasabi nila sa TV na si Uncle Gab is your kabit?”Ang inosenteng tanong ni Lloyd ay parang isang matalas na kutsilyong bumaon sa puso ko. Naramdaman ko ang biglang paglamig ng buo kong katawan. Ang hininga ko ay nabitin sa aking lalamunan, at ang dugo sa mga ugat ko ay tila tumigil sa pag-agos.Kabit.Isang salita na pilit kong itinakwil sa loob ng limang taon. Isang salita na kailanman ay ayaw kong marinig ng anak ko mula sa bibig ng ibang tao.“Mommy… what’s kabit?” inosenteng ulit ni Lloyd, kumukurap-kurap ang malalaking mata na eksaktong kopya ng mga mata ni Gabriel.Mabilis kong pinatay ang screen ng iPad. Mabilis ko itong inilapag sa gilid ng sofa at pilit kong itinago ang nanginginig kong mga kamay. Lumuhod ako sa harap ng anak ko, hinawakan ang maliliit niyang balikat, at pinilit ang pinakamatamis at pinaka-kalmadong ngiti na kaya kong ibigay.“Baby… huwag mong pinapakinggan ang mga sinasabi sa TV, okay?” malambing kong bulong, kahit na sa loob-loob ko ay gusto ko nan

Kinaumagahan.Ang liwanag ng araw ay dahan-dahang pumasok sa mga malalaking bintana ng master’s bedroom. Nakasandal ako sa headboard ng kama, nakabalot sa silk na kumot, habang may hawak na baso ng warm milk.Nakaligo na si Michael. Nakasuot siya ng kaniyang pormal na dark grey suit, nag-aayos ng kaniyang necktie sa harap ng salamin.Naging malinis na ulit ang balita. Ang buong bansa ay nakatutok na sa pagkakaimbestiga kay Madam Sylvia at sa mga kasabwat nito. Ang pangalan ng pamilya Valderama ay muling naging simbolo ng dignidad at katatagan.Pero ang katahimikan sa loob ng kwarto namin ay may kakaibang bigat.Humarap sa akin si Michael. Inilagay niya ang dalawang kamay sa kaniyang bulsa at tinitigan ako nang seryoso.“I made a decision, Loisa,” panimula niya.Napaangat ang tingin ko. “Anong decision?”“We are taking a break,” sagot niya. “Magbabakasyon tayo. The three of us. Ikaw, ako, at si Lloyd.”Ngumiti ako nang bahagya. “I think that’s a great idea, Michael. Kailangan din natin

LOISA’S POVAng nakakabinging ugong ng makina ng Gulfstream G650 ang tanging pumupuno sa tahimik at marangyang cabin ng eroplano.Nakatitig lang ako sa bintana, pinapanood ang mga nagtataasang ulap na pilit binabasag ng bilis ng aming sinasakyan. Ilang oras na kaming nasa himpapawid, pero ang utak ko ay naiwan pa rin doon sa malamig at madilim na tarmac ng NAIA.Naiwan sa lalaking nakatayo sa gitna ng fog, nag-aapoy ang mga mata habang unti-unting lumalayo ang distansya namin sa isa’t isa.Gabriel…Mabilis kong ipinikit ang mga mata ko at huminga nang malalim. Pilit kong ibinabaon sa pinakasulok ng utak ko ang imahe niya. Ginusto ko ito. Pinili ko ito.Ito ang tamang gawin para kay Lloyd at para kay Michael. Hindi pwedeng habambuhay kaming magtatago sa anino ng nakaraan.Naramdaman ko ang marahan ngunit mahigpit na pagpisil ni Michael sa kamay ko.Lumingon ako sa asawa ko. Nakasandal siya sa kaniyang leather recliner, may hawak na tablet kung saan nagbabasa siya ng mga business report

Bago pa man bumagsak ang kamao ni Gabriel, tumakbo ako. Wala akong pakialam kung tamaan ako. Wala akong pakialam kung mapagitnaan ako ng dalawang halimaw na ito.Inihagis ko ang sarili ko sa pagitan nila.Pabagsak akong lumuhod sa harap ni Michael, mahigpit na niyakap ang asawa ko para gawing panangga ang sarili kong katawan.Natigilan si Gabriel. Ang kaniyang naglalagablab na kamao ay huminto isang dangkal na lang mula sa mukha ko. Ang kaniyang hingal ay mabigat, ang mga mata ay nanlalaki sa gulat nang makita akong nakaharang.Dahan-dahan akong lumingon sa kaniya. Ang mga luha ko ay umaagos na, ngunit ang mga mata ko ay nagliliyab sa matinding galit.Tinitigan ko siya—isang titig na hindi niya kailanman nakita mula sa akin. Isang titig ng dalisay na poot.“Subukan mong ituloy ‘yan, Gabriel,” nanginginig ang boses ko sa galit. “Subukan mong patayin ang asawa ko, at isusumpa kita hanggang sa huling hininga ko.”Nanginig ang panga ni Gabriel. Ang galit sa kaniyang mga mata ay unti-untin

Ang nakakabulag na puting ilaw sa kisame ang unang sumalubong sa akin.Sinubukan kong ikurap ang aking mga mata, ngunit tila may mabigat na pampabigat na nakadagan sa mga talukap ko. Ang amoy ng matapang na antiseptic at ang sunod-sunod na mahinang beep ng isang makina ang unti-unting nagpabalik sa wisyo ko. Wala na ako sa malawak at maaraw na hardin ng aming estate sa Hamptons.Malamig ang kwarto. Tahimik.Naramdaman ko ang isang malaki at magaspang na palad na mahigpit na nakakulong sa aking kamay. Iginiling ko ang aking ulo at doon ko nakita si Michael. Nakaupo siya sa isang silya sa tabi ng kama ko, ang kaniyang buhok na palaging maayos ay ngayon ay magulo. Nakayuko siya, nakadikit ang aking kamay sa kaniyang noo, at nararamdaman ko ang panginginig ng kaniyang malapad na balikat.“Michael…” paos at tuyot kong tawag.Mabilis siyang nag-angat ng tingin. Ang kaniyang mga mata, na laging puno ng awtoridad at tapang, ay ngayon ay namumula at may namumuong luha.Bago pa ako makapagsalit